Posts tonen met het label verzoening. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verzoening. Alle posts tonen

maandag 4 mei 2026

BIJ HERDENKING HOORT VERZOENING


 

Bij de herdenking van doden gevallen tijdens de strijd om onfhankelijkheid van Nederland op 4 mei zijn “verzoening” en het “niet vergeten”  de twee belangrijkste thema’s.


Herdenking brengt verzoening met de dood van geliefden en landgenoten in de strijd voor het vaderland. Het “niet vergeten” is een eerbetoon aan het hoogste offer dat ze voor de vrijheid van hun land gebracht hebben. We herdenken op 4 mei het zoenoffer van hun dood voor onze toekomst in vrijheid.


Alleen door het zoenoffer te herdenken maakt het mogelijk om zonder terughoudendheid de vrijheid in blijdschap en vreugde te vieren op 5 mei.


Dat geldt ook voor voormalige vijanden zoals in 1985 de Franse president Mitterand en de Duitse Bondskanselier Kohl hebben gedaan. Tijdens een herdenking van de doden van hun beider landen Frankrijk en Duitsland bij het Douamont monument bij Verdun, waar de bloedigste veldslagen van de Eerste Wereldoorlog waren, gaven zij ten teken van verzoening elkaar een lange en stevige handdruk.


Hun handdruk is een symbool geworden van de verzoening tussen beide landen na twee wereldoorlogen die aan beide zijden onnoemelijk veel leed en doden hebben gebracht. Die herdenking met verzoening maakte de weg vrij voor een verdergaande samenwerking ten gunste van hun beider volkeren.


Precies dit element van verzoening mis ik in de vriendelijk uitnodiging voor een “inclusieve herdenking” met 2 minuten stilte op de Dam in Amsterdam. 


Een herdenking “van het leed dat de Nederlandse voorvaderen aan andere mensen en landen hebben toegebracht tijdens de koloniale tijd” die niet gepaard gaat met een verzoening tussen de betrokkenen, is onvoldoende om de weg vrij te maken voor een gezamenlijke toekomst.


donderdag 14 juli 2022

OORLOGSBULLETIN 26

 

Twee Syrische asielzoekers tevens vrienden in Oss.

De oorlog in Oekraïne heeft een einde gemaakt aan het zelfvertrouwen van het westen en dan vooral de EU. Tot voor kort was de gedachte dat uiteindelijk de rest van de wereld graag wil zijn zoals wij en dat we dat het snelste bereiken door handel met ze te drijven en tegelijk de universele mensenrechten te promoten. Daar hebben de mensen die het slechter hebben dan wij hier in de EU wel oren naar.

Ze willen graag onze welvaart delen daarom komen ze massaal naar Europa en vanuit Latijns Amerika naar de Verenigde Staten. Vluchtelingen of asielzoekers worden ze genoemd maar dat is maar een deel. Als je de Oekraïners niet meetelt een klein deel. De meerderheid is op zoek naar welvaart. Ik geef ze geen ongelijk maar of dat vol te houden is voor de EU en de VS is de vraag.

Welvaart delen gaat tot op zekere hoogte daarboven zal het meer en meer betwist worden. Als ik het goed heb, zijn we op dat punt aanbeland. De grenzen van ons gastvrijheid en vrijgevigheid komen in zicht. De vraag is of onze politieke managers dat in de gaten hebben en of ze wel weten wat ze eraan moeten doen. Als ik het olijke gezicht zie van migratieminister Eric van der Burg twijfel ik of hij wel beseft met wat voor een probleem hij te maken heeft. Waarschijnlijk denkt hij dat door uit te stralen dat het goed komt ook vanzelf goed komt. Die houding kan hem wel eens zuur opbreken.

Politiek staan veel landen helemaal niet te springen om te worden zoals wij. De oorlog van Rusland tegen Oekraïne spreekt voor zich. Rusland wil niet dat de Oekraïne een westers georiënteerd land wordt, laat staan een EU land. Zo een land vormt een regelrechte bedreiging voor het autocratische Rusland. Dat heeft Putinski goed begrepen.

Een westers georiënteerd land als Oekraïne, dat ook nog eens dicht bij de Russische cultuur staat, de verwantschap tussen Oekraïne en Rusland is heel groot, is op den duur een regelrechte bedreiging voor het autocratische Rusland. Tot aan de opstand op het Maidanplein deelden Oekraïne en Rusland een autocratische bestuurscultuur en politiek met bijbehorende nomenclatura en corruptie. Maidan was het begin van het einde van het autocratische Oekraïne. Rusland zal er samen met Wit Rusland, een al even autocratische land, er alles aan doen om dit te beletten.

Het recente ingrijpen van het dictatoriale communistische China in de democratische cultuur van Hong Kong maakt een einde aan de verwachting dat onderlinge handel en wederzijdse kapitaalinvesteringen en productie tot politieke convergentie zal leiden tussen China en het Westen. De ontwikkelingen laten het omgekeerde zien. Hoe sterker China wordt, met dank aan de handel, technologie en de investeringen uit het Westen, hoe meer het streeft naar een uitbreiding van haar autocratische op communisme gestoelde politieke systeem.  China eist net als Rusland een eigen plaats op in de internationale arena ten koste van Europa en als het even kan van de VS.

Er zit voor Europa niks anders op dan de bakens te verzetten. Een verzoeningspolitiek gebaseerd op handel en mensenrechten is voorlopig onmogelijk. Wat ons Europeanen wacht is de confrontatie en dan is het goed te beseffen dat we numeriek in de minderheid zijn. Niets minder dan de toekomst van Europa staat op het spel.