Posts tonen met het label communistische partij. Alle posts tonen
Posts tonen met het label communistische partij. Alle posts tonen

vrijdag 1 augustus 2025

MEXICAANSE VERTELLINGEN 50. PRESIDENT CARDENAS EN TROTSKI

 Lázaro Cárdenas was president van Mexico van 1934 tot 1940. Onder zijn bewind werden veel beloftes van de Mexicaanse Revolutie van 1910-1920 voor het eerst wettelijk geregeld. Hij wordt vooral herinnerd om zijn landhervormingen en de nationalisering van de olie-industrie, maar onder zijn bewind werd ook de vorming van een eenpartijstaat bevorderd en werden politieke activiteiten buiten de regeringspartij onmogelijk gemaakt. Cárdenas geldt nog altijd als en van de populairste en meest besproken presidenten die Mexico ooit gehad heeft.

 

Met enige wroeging komt Diego terug bij Sara in Mexico-stad. Zijn schilderkunstige weg is hem nu duidelijk geworden maar zijn liefdesleven ligt overhoop. Frida heeft zijn hoofd en hart op hol gebracht. Ze is niet alleen mooi maar ook nog een zielsverwant. Ze begrijpt zijn schilderkunst en zijn revolutionaire leven. Dat maakt het nog moeilijker.


Hij vertelt Sara over zijn ontmoeting met Frida en waar ze zoal over gesproken hebben. Schilderkunstig dan, het verhaal over haar betoverende liefde laat hij weg. Sara, ook niet gek snapt meteen dat Frida een plek in het hart van Diego heeft veroverd. Hoeveel weet ze niet, dat zal de tijd uitwijzen. Ondertussen wil ze haar plek in zijn hart houden. Ze wil Diego niet kwijt. Hij is de liefde van haar leven. Er zouden wel eens moeilijke tijden kunnen komen.


Diego spreekt ook met David over zijn ontmoetingen met Frida. David kent haar misschien niet zo goed maar genoeg om te weten dat ze naast politiek uitgesproken is, graag mannen behaagt dus hij neemt aan dat dat ook bij Diego het geval is. Diego weet dat David een vrouwenkenner is en daarom maar meteen het hele verhaal. 


David heeft geen moeite met flirten. Het versterkt zijn gevoel van man te zijn. Daarom laat hij zich haar geflirt graag aanleunen en als het even kan gaat hij graag een stap verder. Je leeft maar een keer. Alleen loopt Frida bij hem niet de deur plat. Hij vraagt aan Diego wat hij van plan is nu de kaarten met Frida op tafel liggen. 


Diego weet het niet. Hij heeft tijd nodig om erachter te komen hoe het in zijn hart zit. Voorlopig kiest hij voor Sara maar hij beseft wel degelijk dat hij een besluit moet nemen over zijn verhouding met Frida. Gaat hij met haar verder of blijft hij bij Sara? Voorlopig schuift hij een definitieve beslissing voor zich uit. David haalt zijn schouders op. Hij kan zich niet in het liefdesleven van Diego verplaatsen.


David kent Frida voornamelijk van de communistische partij. Voor haar is het communisme, net als voor hem, een uitgemaakte zaak. De toekomst is aan het communisme, het is de onafwendbare gang van de geschiedenis en wie verzet zich tegen de geschiedenis? Diego spreekt net als bij Frida zijn twijfels uit, maar iets anders heeft hij niet. Bovendien wil hij hen beiden niet teleurstellen dus doet hij er verder het zwijgen toe.


David vertelt dat op de laatste partijvergadering, tegenwoordig is revolutie vooral vergaderen, uitgebreid gesproken is over het lot van Trotski. Die heeft de machtsstrijd met Stalin binnen de partij verloren. Stalin heeft hem daarop politiek in de ban gedaan. Eerst heeft hij hem uit de partij gezet en vervolgens uit het land. Het is bijna niet te geloven maar de meedogenloze leider van het succesvolle Rode Leger heeft het afgelegd tegen de kruiperige en fantasieloze Stalin. 


Trotski verzet zich tegen wat hij noemt de nationalisering van de Russische revolutie door Stalin. Hij houdt vast aan het idee dat het de taak is van communisten een wereldrevolutie na te streven. Sterker nog zonder wereldrevolutie zal volgens Trotski de Russische revolutie geen toekomst hebben. 


Stalin daarentegen maakt zich geen zorgen over de loop van de wereldgeschiedenis maar over moedertje Rusland. Dat wil hij groot maken en als er al sprake is van internationale solidariteit dan moet die in dienst staan van de Russische revolutie en niet andersom.


Diego beseft dat achter dit ideologische geschil een strijd om de macht schuil gaat. Diego kent uit ervaring de strijd om de macht tussen revolutionairen. Er verandert veel in de geschiedenis maar de mens blijft hetzelfde, zeker als het om macht gaat. In de Mexicaanse revolutie is dat niet anders geweest en nu is dat trouwens nog zo. Macht blijft mensen aantrekken en bekoren.


Niks nieuws onder de zon maar wat te doen met Trotski? Moeten ze hem niet helpen? Per slot van rekening is Trotski een communist die hun steun verdient en wie weet komt het over een paar jaar toch nog goed tussen die twee. Dat zou het beste zijn voor de Russische revolutie.


Diego zoekt naar een praktische oplossing. Hij vraagt zich af of Trotski niet naar Mexico kan komen? President Cardenas zou er wel eens oren naar kunnen hebben. De komst van Trotski naar Mexico zou immers zijn status van revolutionair president internationaal verhogen en ook Mexico op de kaart zetten. 


Diego denkt dan weer dat de komst van Trotski naar Mexico de revolutie wel eens nieuwe impulsen zou kunnen geven. Die zijn hard nodig. Weliswaar is president Cardenas een revolutionair politiek leider maar tegelijkertijd is hij bezig de revolutie te bureaucratiseren binnen een eenpartijstaat. Dat laatste gaat Diego te ver.


maandag 10 april 2023

BLOGGEN IS GEEN MISDAAD, EEN BERICHT VAN PEN AMERIKA/PEN INTERNATIONAL

Ruan Xiaohuan in betere tijden. Voor het schrijven van blogs met kritiek op de Communistische Partij van Chian heeft hij 7 jaar gevangenisstraf gekregen.

 

OPROEP PEN America/PEN International: Chinese autoriteiten moeten Blogger die tot 7 jaar gevangenisstraf is veroordeeld, onmiddellijk vrijlaten
 

VOOR ONMIDDELLIJKE PUBLICATIE 23 maart 2023 (NEW YORK/LONDEN)—

PEN America en PEN International hebben vandaag 23 maart 2023 de zevenjarige gevangenisstraf veroordeeld die is uitgesproken tegen de Chinese blogger Ruan Xiaohuan (阮晓寰) en hebben opgeroepen tot zijn onmiddellijke vrijlating.

De Shanghai No. 2 Intermediate Court veroordeelde Ruan op beschuldiging van "het aanzetten tot ondermijning van de staatsmacht" op 10 februari 2023, maar het nieuws over zijn lot kwam pas de afgelopen dagen naar voren na de publicatie van het vonnis van de rechtbank op een Chinese mensenrechtenwebsite.

Ruan had naar verluidt een anonieme blog genaamd 'Program Think', waar hij politiek commentaar schreef, kritiek uitte op de Chinese Communistische Partij en technisch advies gaf over het omzeilen van China's 'Grote Firewall'. De blog had ook een groot aantal volgers op Twitter. Volgens de gerechtelijke documenten vormden meer dan 100 artikelen van de blog de basis van het "bewijs" tegen hem.

Naar verluidt is hij in beroep gegaan tegen zijn straf. “De gevangenisstraf van zeven jaar die aan Ruan Xiaohuan is opgelegd voor zijn blog over politiek en technologie is een schande. Bloggen is geen misdaad en de zware gevangenisstraf wegens nationale veiligheidslasten voor zijn schrijven illustreert de benarde situatie voor vrije meningsuiting in China.

We roepen de Chinese autoriteiten op om zijn gevangenisstraf ongedaan te maken en hem onmiddellijk vrij te laten”, zegt Angeli Datt, PEN America’s China research and advocacy lead. “De strenge straf tegen Ruan Xiaohuan is het zoveelste voorbeeld van de bereidheid van de autoriteiten om alle beschikbare middelen te gebruiken om afwijkende stemmen het zwijgen op te leggen.

Het is opmerkelijk dat vertegenwoordigers van de regering van de VRC vrijuit blijven posten op sociale mediaplatforms die in China verboden zijn, terwijl ze anderen vervolgen die dezelfde vrijheden nastreven”, aldus Ross Holder, hoofd van de regio Azië/Pacific bij PEN International.

Ruan Xiaohuan, 45, verdween aanvankelijk in mei 2021. Op het moment van zijn verdwijning was zijn identiteit niet bekend, maar lezers van zijn anonieme blog merkten dat hij al een ongebruikelijk lange tijd niet had gepost. 

Ruan's 'Program Think'-blog bevatte stukken over het ontwijken van overheidsdetectie door de jaren heen, zoals 'Waarom de autoriteiten me niet kunnen vangen - een samenvatting van mijn beveiligingservaring na tien jaar anti-partijactiviteiten', terwijl anderen de geschiedenis bespraken van de protesten van 1989 en actualiteiten. Volgens de gerechtelijke documenten werd Ruan slechts twee dagen na zijn laatste blogpost vastgehouden: een lijst met boekaanbevelingen.
 

vrijdag 17 februari 2023

TERUG NAAR NIJMEGEN 17.ACTIVIST KARL MARX

 

Eugène Delacrois (1798-1863), 'Vrijheid leidt het volk' (1830), Louvre, Parijs.

Volgens de Jonge Marx is de staatsburger de vlees geworden egoïst. De staat als “die Versicherung des Egoïsmus”. 

“Die Sicherheit ist der höchste soziale Begriff der bürgerlichen Gesellschaft, der Begriff der Polizei, dass die ganze Gesellschaft nur da ist, um jedem ihrer Glieder die Erhaltung seiner Person, seiner Rechte und seines Eigentums zu garantieren. Hegel nennt in diesem Sinn die bürgerliche Geselschaft ‘den Not und Verstandesstaat’.” (blz.194 in Zur Judenfrage)

Weg met Hegel’s  “Not und Verstandesstaat”, leve de Commune.  Dat is in het kort de boodschap van de Jonge Marx. Hij heeft er ook meteen een vijand bij gevonden: de egoïstische staatsburger. Dezelfde burger die in de liberale staat de pilaar van de democratie is. Zonder middenklasse geen stabiele democratische staat.

Het tegendeel is het geval bij de Jonge Marx. Ruim de burger op dan heb je ruimte voor een nieuwe samenleving met een nieuwe mens. Elke Communistische revolutie staat of valt met dit fundamentele idee, het geloof in een nieuwe mens in een nieuwe gemeenschap. 

Het aardige aan de leer van de Jonge Marx is dat die nieuwe mens in die nieuwe gemeenschap het resultaat zal zijn van de gang van de geschiedenis zelve. De geschiedenis gaat zijn eigen gang en die is naar vrijheid, gelijkheid en broederschap. 

Wie of wat is de gangmaker van de geschiedenis naar de toekomst? Om te beginnen de tegenstelling tussen Arbeid, de essentie van ons mens zijn en het kapitaal, de essentie van de bourgeoisie. Zo komen in de geschiedenis arbeider en kapitalist tegenover elkaar te staan als goed tegenover kwaad, als toekomst en verleden. 

De verlossing zal komen van de onderliggende partij, van de uitgebuite arbeider. Zijn lijden zal niet tevergeefs zijn. Hij zal de bevrijder zijn van de mensheid. Het egoïsme van het Kapitaal zal verslagen worden en daarmee de staat die dit egoïsme organiseert en beschermt.  

De verdrukte arbeider is bij de Jonge Marx de “goede wilde”, de onbedorven mens die het mensdom uiteindelijk zijn menselijkheid zal teruggeven. 

Maar Marx laat het niet zitten bij filosofie en analyses. Hij wil de wereld veranderen, ontdoen van zijn onmenselijkheid. Marx is ook een activist die de wereld wil vormen naar zijn kennis en inzichten. Hij wordt lid van de Communistische partij, in zijn ogen de tweede gangmaker van de geschiedenis

Op verzoek van die partij schrijft hij het Communistisch Manifest. We zijn dan in het jaar 1848.  Je kunt niet anders dan bewondering hebben voor dat Manifest. Met een scherpe pen, overtuigend en met krachtige bewoordingen vertaalt hij zijn inzichten, ideeën en opvattingen over arbeid en warenproductie,  over staat, arbeider, burger en geschiedenis in een grootse visie op de toekomst van de mensheid en formuleert tegelijkertijd overzichtelijke politieke doelstellingen en actie.

Het Manifest is een politieke oproep aan allen die zich het lot van de verdrukten en uitgebuitenen in de fabrieken en sloppenwijken aantrekken. Maar hoe scherp en krachtig het Manifest ook geschreven is, in het begin kreeg het nauwelijks aandacht. Pas na het verschijnen van zijn Opus Magnum ‘Das Kapital’ in 1867 en de opkomst van sociale bewegingen in Duitsland, werd de heruitgave van het Communistisch Manifest een groot succes.