Posts tonen met het label carranza. Alle posts tonen
Posts tonen met het label carranza. Alle posts tonen

vrijdag 1 november 2024

MEXICAANSE VERTELLINGEN 11. DE INTOCHT IN MEXICO-STAD

 

In het midden van de stoet zie je de man met de grote hoed. Dat is Emiliano Zapata de grote boerenleider uit het zuiden van Mexico. Rechts van hem zit de Noordelijke generaal en opstandeling van boerenafkomst Pancho Villa. Ze trekken de stad binnen om hun president te installeren.

De revolutionaire familie is uiteen gevallen vanwege het wantrouwen tussen enerzijds de voormalige gouverneur, politicus, generaal en intussen president Carranza en anderzijds de twee selfmade generaals uit de provincie Pancho Villa en Emiliano Zapata.


Carranza eist het presidentschap op. De twee volksgeneraals hebben liever dat er eerst een tussenpaus komt zodat ze greep op de situatie houden. Met Carranza als president  kan het voor hen wel eens uit de hand lopen. 


Carranza trekt zich niks aan van hun idee om Eulalio Gutièrrez als voorlopige president te installeren en laat zich door het Congres tot president uitroepen. De rapen zijn gaar. Villa en Zapata besluiten om hardhandig in te grijpen. Ze trekken met hun legers op naar Mexico-stad om Carranza af te zetten en hun eigen interim president te installeren.


Diego weet nu dankzij zijn vriend David pas goed waar hij verzeild in is geraakt. Het is allemaal vele malen erger dan hij zich had kunnen voorstellen. Zoveel machtswellust ten koste van zoveel mensenlevens. Waar zijn we mee bezig zo vraagt hij aan David. Die bezweert hem de komenden gebeurtenissen af te wachten waarna ze altijd nog kunnen bekijken wat ze gaan doen. . Daarna kunnen ze nog altijd zien wat ze doen.


Carranza ziet de bui hangen en vertrekt naar Veracruz vanwaar uit hij hoopt de tegenaanval te kunnen organiseren. De intocht van hun beider legers wordt een triomftocht. De hele stad loopt uit om de beide helden van de revolutie te verwelkomen onder het roepen van ‘Viva Zapata” en “Viva Pancho Villa” en “Viva la Revolucion”.


De helden krijgen tezamen met de aanstaande president Eulalio Gutierrez een groots banket aangeboden met belangrijke politici van de stad. Ze nemen het gejuich van het publiek in ontvangst op het balkons en brengen een eerbetoon aan de vermoorde Francisco Madero, die ze de eerste revolutionaire president noemen.


Tot zover loopt alles volgens plan. De troepen vermaken zich intussen op de hun eigen bekende en vertrouwde wijze met drank en vrouwen. Van beide is meer te vinden in de stad dan in de dorpen en provinciestadjes die ze op hun marsroute gepasseerd zijn.


Menig feestjes loopt uit hand en eindigt niet altijd zonder geweld en soms zelfs met enkele doden. De mannen zijn net als hun bazen gewend meningsverschillen, ook over vrouwen en drank, te beslechten met geweld. Een revolver is gauw getrokken.Geen wonder dat na verloop van tijd de nieuwe president er op aandringt dat de herriemakers meer respect tonen en zich gedragen


Dat valt helemaal verkeerd bij de Villistas. Eulalio maakt geen schijn van kans en verplaats zijn regering buiten Mexico-stad. Daar verklaart hij dat Carranza, Villa en Zapata verraders van de revolutionaire geest zijn. Villa pikt dat niet en maakt kort en metten met zijn president. Die raakt gewond bij een van de schermutselingen en vlucht naar Noord-Amerika.


Diego zag de revolutionaire gang van zaken met bezwaard gemoed aan. Meer nog dan de generaals vallen zijn strijdmakkers hem tegen. Hij had meer menselijkheid van ze verwacht in plaats van elke dag de beest uit te hangen. 


De revolutie is hun levensstijl geworden. Ze kunnen elke dag sterven en dus leven ze er op los. De meesten dan toch. Sommigen geloven in de revolutie en hopen het te overleven, anderen laten zich leiden door pure overlevingsdrang en willen er vanaf.


Maar hoe? Deserteren is moeilijk. Eenmaal gevonden wordt je zonder pardon geëxecuteerd notabene door je eigen krijgsmakkers. Of je komt bij de tegenstander terecht en die zet voor de keus meevechten of executie.



vrijdag 11 oktober 2024

MEXICAANSE VERTELLINGEN 8. MET PANCHO VILLA OP WEG NAAR MEXICO-STAD

De revolutionairen met hun leider Pancho Villa in het midden.

 

Zo wordt Diego van de ene dag op de andere revolutionair. Niet vanwege een politieke overtuiging, politiek bestaat in zijn dorp niet, maar omdat hij een ander leven wil. Hij wil geen landarbeider worden zoals zijn vader en al zijn voorvaderen tot aan de Spaanse Conquista toe en wie weet ook nog daarvoor. Per slot van rekening heeft hij indianenbloed in zijn aderen. 


De revolutie geeft hem de kans uit de geschiedenis van zijn voorvaderen te stappen en een begin te maken met zijn eigen geschiedenis. Zo een daad van eigen lotsbestemming is niks voor bange mensen. Maar zoals we weten was Diego als kind al niet bang en was hij vrijheidslievend en daar horen risico's bij, risico's die veel mensen liever niet nemen. 


Ondertussen heeft hij nog geen idee waar de revolutie over gaat. Het wordt tijd om eens te informeren bij zijn strijdmakkers tevens kameraden. Ze zijn op veldtocht naar Mexico-stad zijn om een nieuwe president te installeren. De vorige president, ooit een vriend van hun generaal Pancho Villa, deugt niet. 


Intussen is hen is ter ore gekomen dat Carranza, dat is de naam van de ondeugdelijke president, hun intocht in Mexico-stad niet afwacht. Hij is naar Veracruz, een oude havenstad aan de Golf van Mexico, gevlucht. Tot een veldslag met zijn troepen zal het dus niet meer komen. Hun mars is zonder slag of stoot een overwinningsmars geworden.


Onderweg krijgt Diego van zijn kameraden te horen wie de nieuwe president is. Om te beginnen is hij een goede vriend van de generaal. Ook hij stamt af van een armoedige dorpsfamilie. In zijn jeugd was hij herder en mijnwerker. Ondanks die eenvoudige achtergrond raakt Eulalio, zo heet hij, al vroeg geïnteresseerd in politiek.


Hij sluit zich aan bij de liberale revolutionairen - de democraten wordt wel gezegd - tegen dictator Porfirio Díaz. Hij vecht in de troepen van generaal Obregon en Madero. Als een goede, loyale en revolutionaire strijder wordt hij door Madero, wanneer die eenmaal president is geworden, beloond met het burgemeesterschap van het noordelijke stadje Concepcion, dat als voornaamste bron van inkomsten een bescheiden goudmijn heeft. 


Eenmaal aan de macht houdt hij op revolutionaire wijze huis in het stadje. Zijn eerste daad is de aankoop van een guillotine. Daarmee maakt hij met onmiddellijke ingang de notabelen van zijn stadje een kopje kleiner. Als de koppen gevallen zijn in de guillotine mand, is er nog maar een de baas in het stadje en dat is burgemeester Eulalio. Zoals gezegd, de revolutie is niet voor bangeriken.