DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 47

Het percentage geldige stemmen ten gunste van de terugkeer van Koning Leopold III, per kiesarrondissement.

Donkergroen is grote meerderheid voor, groen is meerderheid voor, oranje is bijna 50% voor

en rood is de meerderheid tegen (Wikipedia: Koningskwestie).

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen de Vlaamse en Franstalige Gemeenschap tegenover elkaar te staan als gevolg van de zogeheten koningskwestie, die al vanaf het begin van de oorlog dateerde. Koning Leopold III besloot tegen de wens van zijn naar Frankrijk gevluchte regering, in België achter te blijven als krijgsgevangene van de Duitse bezetter. Dit meningsverschil zou hem parten blijven spelen tot aan zijn gedwongen aftreden in 1950. Zijn bezoek aan Hitler in Berchtesgaden en zijn tweede huwelijk (de geliefde Koningin Astrid was voor de oorlog bij een auto ongeluk in Zwitserland om het leven gekomen) maakten er de zaak niet beter op. 


Na de bevrijding van België stonden voor en tegenstanders van de koning lijnrecht tegenover elkaar. De tegenstanders konden het niet eens worden en dus zat er voor koning Leopold III niets anders op dan in ballingschap in Zwitserland de politieke ontwikkelingen af te wachten. De Christelijke Volks Partij CVP , zelf voorstander van de terugkeer van de koning, besloot na de verkiezingsoverwinning in 1949, aan te sturen op een volksraadpleging (referendum) om op die buitengewone manier het politieke meningsverschil tussen voor en tegenstanders van koning Leopold III voor eens en altijd te beslechten. Maar de volksraadpleging maakte de zaak er niet beter op.


“De uitslag verdeelde de twee gemeenschappen van het land. Bijna 58% stemde voor Leopolds terugkeer en 42% tegen. In Vlaanderen stemde de meerderheid voor in alle provincies. In Wallonië stemde de meerderheid in de rurale provincies Namen en Luxemburg voor. De dichtbevolkte geïndustrialiseerde provincies Luik en Henegauwen waren tegen. In het arrondissement Brussen was een kleine meerderheid tegen, terwijl in het tweetalige Brabant een nipte meerderheid voor was.” (Zie Wikipedia: Koningskwestie)

 
Ondanks deze meerderheid voor het aanblijven van de koning braken er stakingen uit tegen zijn terugkeer. In Wallonië volgde zelfs een algemene staking. Om uit deze nieuwe impasse te komen, werden in 1950 opnieuw verkiezingen gehouden die weer een absolute meerderheid voor de CVP opleverde waarop de nieuw gevormde regering de koning terugbracht naar België.

Maar opnieuw weigerden de tegenstanders zich neer te leggen bij de tot 3 keer democratisch tot stand gekomen meerderheid. En weer braken stakingen uit bij de tegenstanders in Wallonië én in Vlaanderen. Er zat niets anders op dan een compromis te zoeken om het land van verdergaande bestuurlijke chaos en destabilisering te redden. Koning Leopold zou zo spoedig mogelijk, d.w.z. binnen een jaar, aftreden ten gunste van zijn zoon prins Boudewijn.
 
Het politieke gevaar voor een verdeeld land was bezworen maar voor hoe lang? De koningskwestie had een permanente zwakheid in de Belgische democratie bloot gelegd namelijk dat een democratische meerderheid niet volstaat om een besluit te nemen. Daarmee had voor veel Vlamingen het conflict haarscherp aangetoond dat zij als Vlaamse meerderheid de koers van hun land nooit zouden kunnen bepalen tenzij ze als Gemeenschap over meer autonomie en zelfbeschikkingsrecht zouden beschikken. Daarom wordt de Belgische politiek  sindsdien beheerst door communautaire spanningen tussen de beide Gemeenschappen in plaats van de door de socialisten geheiligde tegenstelling kapitaal-arbeid.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 46

 

De IJzertoren werd in de jaren dertig van de vorige eeuw gebouwd als een monument ter herdenking van de gevallen Vlaamse soldaten in de Eerste Wereldoorlog en als uitdrukking van de Vlaamse wil tot  politieke zelfstandigheid. De letters VVK-AVV staan voor Vlaanderen voor Kristus en Alles Voor Vlaanderen. In 1946 werd de toren door een aanslag vernietigd. In de jaren vijftig werd de toren op dezelfde plek bij Diksmuide in Vlaamse Westhoek waar de slag aan de IJzer plaatsvond, opnieuw opgebouwd. De toren is ingericht als museum over oorlog, vrede en Vlaamse ontvoogding. (Wikipedia: IJzertoren, IJzerbedevaart)

De zinsnede “In België is voor de Walen alles, voor de Vlamingen niets” in de eerste open brief aan Koning Albert I van de Vlaamse soldaten ten tijde van de Eerste Wereld Oorlog ligt het hele conflict besloten dat tot de dag van vandaag de Belgische politiek beheerst onder de noemer “communautaire spanningen”.

De Vlaamse Beweging organiseerde zich na de Eerste Wereldoorlog politiek in de Frontbeweging. “Tijdens het interbellum bereikte de Vlaamse Beweging, partijpolitiek georganiseerd in de Frontpartij, haar hoogtepunt. Getuige daarvan de Bormsverkiezing op 9 december 1928 en de eerste belangrijke overwinning met de taalwetten in 1932.” (Wikipedia: Vlaamse Beweging)

De samenwerking van Vlaamse politieke leiders met de Duitse bezetter, waaronder August Borms van de Frontpartij, tijdens de Eerste en de Tweede Wereldoorlog, leidde tot een terugslag van de Vlaamse Zaak.

“Tijdens de Tweede Wereldoorlog gingen opnieuw delen van de Vlaamse Beweging over tot collaboratie. De repressie na de oorlog leidde tot zeer harde bestraffingen: meer dan 400.000 dossiers, 240 doodstraffen, zoals in het geval van Leo Vindevogel en August Borms. De Vlaamse Beweging was organisatorisch vernietigd en moreel in diskrediet gebracht. Toch werd in mei 1949 reeds de Vlaamse Concentratie opgericht, de eerste naoorlogse Vlaamsgezinde partij die vooral streefde naar amnestie voor de getroffenen van de repressie en epuratie.” (Wikipedia: Vlaamse Beweging)

Maar die terugslag was niet voor lang. Het opblazen van de eerste IJzertoren (maart 1946) blies de Vlaamse Beweging tevens nieuw politiek leven in. “De IJzertoren is in de eerste plaats een herdenkingsmonument voor de Vlaamse gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog maar hij staat tegelijk ook symbool voor de aan de IJzer ontstane wil tot meer meer politieke verzelfstandiging van Vlaanderen. De jaarlijkse IJzerbedevaart aan de voet van de toren is een politieke manifestatie tegen oorlog en voor Vlaams zelfbestuur.” (Wikipedia: IJzertoren)

De daders van de aanslag zijn in nevelen gehuld. “De omstandigheden rond de verwoesting van de toren en de afwikkeling erna vormen in de Belgische naoorlogse periode, zij  het in een andere context, een al even beladen dossier als de moord op Julien Lahaut op 11 augustus 1950.” (Wikipedia:IJzertoren)

“Julien Lahaut was een Belgische politicus en destijds voorzitter van de Kommunistische Partij van België (KPB). Het werd vermoord een week nadat Boudewijn op 11 augustus 1950 de eed als Koninklijke Prins aflegde en iemand op de plechtigheid “Vive la République” riep. Lahaut werd aangeduid als de persoon die dit geroepen zou hebben maar daar is ook vaak aan getwijfeld.” (Wikipedia: Julien Lahaut). 

Na 65 jaar stelden 3 historici dat de moord was gepleegd door een anticommunistische inlichtingen en actiedienst. Een gerucht zegt dat de aanslag is gepleegd door Leopoldisten, aanhangers van Koning Leopold III die in 1950 wegens zijn optreden tijdens en na de Tweede Wereldoorlog moest aftreden.

De IJzertoren werd opnieuw opgebouwd. In een crypte werden enkele bekende gesneuvelde Vlaamse soldaten begraven.



(verschijnt elke vrijdag)

PRINS FILIP WORDT KONING PHILIPPE

Herman de Croo is een typisch voorbeeld van een lid van de traditionele politieke elite van België: liberaal, royalist en Belgicist. Hij is al sinds 1968 ononderbroken lid van het parlement. Hij heeft tientallen onderscheidingen ontvangen wat hem er ongetwijfeld van overtuigt dat hij van onschatbare waarde was en is voor België. (een digitale fotocollage van Petrus)

De eerste PR fout van het Belgische Koningshuis is al binnen. Prins Filip wordt Koning Philippe terwijl zijn geboortenaam Filip is. Een Vlaamse naam terzijde geschoven door een Franse naam. Hoe dom kun je als koningshuis zijn, tenzij de nieuwe koning er al rekening mee houdt dat hij zal eindigen als Koning Philippe van Wallonië? Veel Vlamingen moeten nu al niks hebben van het Belgische Koningshuis. Deze naamsverandering, een subtiele stoot onder de Vlaamstalige gordel, kan het alleen maar erger maken.

Het heet dat de prins houterig en stijf is. Zeker, dat kun je op menig filmpje zien. Slim zou hij ook niet zijn. Ooit heeft een of andere professor belast met zijn opleiding publiekelijk gezegd dat hij het niet kan. Sindsdien is hij de prins die het niet kan, een imago waar hij zich na al die jaren van voorbereiding niet los van heeft kunnen maken. Zijn taalvaardigheid is traag en bij tijd en wijle kinderachtig. Het gevolg van een gebrek aan voldoende Nederlandstaligheid maar ook omdat hij vaak geen goed en snel antwoord weet te geven op vragen.

In dat opzicht is de prins het slachtoffer van de cultuur van de Belgische Hofhouding. Wist zijn vader Koning Albert II met zijn charme en snedigheid nog aan die verkrampte cultuur te ontsnappen, zijn zoon Filip lukt dat helemaal niet. Het gebrek aan zelfvertrouwen maakt het allemaal nog erger. Hij hakkelt, aarzelt en kan niet vrij uit in de cameralens kijken. Zo maakte zijn verzekering dat hij goed voorbereid aan het koningschap begint, de twijfel nog groter. Wat zeker moest klinken, klonk onzeker versterkt door een aarzelende lichaamstaal.

Waarschijnlijk speelt hem hierbij ook nog eens de opvoeding door zijn oom, voormalig Koning Boudewijn, parten. Die had het geluk dat hij koning kon zijn in de tijd dat België alsmaar welvarender werd. Er was geld genoeg om iedereen, Vlamigen en Walen, tevreden te houden. Het was de gouden tijd van de Gewesten en de Autonome Regio's waardoor zowat elke politicus van enige betekenis op een gegeven moment wel minister, onderminister of een of andere goed betaalde overheidsfunctie kon krijgen. Een loodzwaar landsbestuur zowel financieel als politiek. En hoewel Koning Boudewijn geen moderne koning was, kon hij zich dank zij de groeiende rijkdom in vooral Vlaanderen staande houden.

Maar zijn moraal ging bijna terug tot de tijd dat Spanje het nog te vertellen had in de Lage Landen. Hij zou een waardig opvolger zijn geweest van Philips II, maar dan wel met minder geweld en machtsvertoon. Mede dank zij zijn Spaanse vrouw Koningin Fabiola bleef hij vast zitten in een verkrampt Katholicisme. Hij trad ooit voor een dag af als Koning zodat hij de intussen aangenomen abortuswet niet hoefde te ondertekenen. Het feit dat het koningspaar geen kinderen kon krijgen, zou daarbij een rol hebben kunnen spelen maar het blijft natuurlijk een gênante vertoning. Beter was geweest dat hij toen helemaal was afgetreden in overleg met zijn broer. Prins Filip heeft een tik van de molen van zijn oom mee gekregen, zo is toch de indruk.

Ik weet niet of deze arme Koning Boudewijn en oom van Filip ooit heeft overwogen om af te treden rond het abortus incident. Als dat al het geval moge geweest zijn dan zou de Belgische politieke elite daar zeker een stokje voor gestoken hebben. Die elite heeft stevig de touwtjes in handen van de traditionele politieke partijen en verdedigt zich met hand en tand tegen elke aanval op haar positie met de overtuiging dat alleen zij en niemand anders België voor rampspoeden kunnen behoeden. Ze beschouwen zich als de enige echte bestuurders van het land. De zonen van deze gevestigde politieke families als De Croo, Dehaene, Tobback enz. nemen nu schaamteloos het stokje van de politieke macht van hun vaders over.

Geen van hen waagt zich kritisch, laat staan negatief over de nieuwe Koning Philippe uit te laten. Integendeel, als echte livreiers (met dank aan Toon Hermans) buigen ze zich in alle mogelijke standen om de nieuwe koning te vleien. Hier en daar zijn er enkelingen die zich voorzichtig kritisch uitlaten, maar alleen de oppositiepartijen Vlaams Belang en NV-A laten zich onverholen kritisch uit over koningschap en koning. Geen wonder, die beide partijen met Vlaams Belang voorop, willen immers dat Vlaanderen uiteindelijk een onafhankelijke republiek wordt. Voor de huidige politieke elite een schrikbeeld en een nachtmerrie, voor de nieuwe politieke elite een droom die maar niet snel genoeg kan uitkomen.