TRUMP EN DE OPSTAND DER HORDEN. DEEL 2

 

Volgens Amerikaanse onderzoekers zou de argwaan en het wantrouwen onder Republikeinse keizers wel eens te maken kunnen hebben met een demografische verschuivingen die in Amerika plaats hebben.

“Gedurende het grootste deel van de Amerikaanse geschiedenis vormden blanke christenen en blanke laag geschoolden (minder dan 4 jaar college) de meerderheid van de Amerikaanse bevolking. In de 21e eeuw is elke groep voor het eerst onder de 50% gedaald. Maar zelfs nu ze in de samenleving als geheel een minderheid worden, blijven beide groepen een duidelijke meerderheid binnen de Republikeinen.” ( Why Republican voters believe Trump, CNN , 22 augustus 2023)

Hun wantrouwen vloeit voort uit een verondersteld slachtofferschap. Niet de zwarte of latino minderheden worden gediscrimineerd maar zijzelf. Zij voelen zich aangevallen in hun cultuur en leefwijze omdat ze anderen die anders leven en geloven als gelijke zouden moeten aanvaarden. Dat is blijkbaar voor deze groep teveel van het goede.

“Uit meerdere peilingen van de afgelopen jaren is gebleken dat Republikeinse kiezers in het algemeen, en Trump-aanhangers in het bijzonder, denken dat zij vaker te maken krijgen met discriminatie dan groepen die historisch gezien te maken hebben gehad met tastbaarder bewijs van vooringenomenheid, waaronder raciale en religieuze minderheden, vrouwen en de LGBTQ-gemeenschap. In de opiniepeilingen van Undem van de afgelopen jaren heeft ruim vier vijfde van de Republikeinen gezegd dat discriminatie van blanken nu een even groot probleem is als vooroordelen tegen minderheden; driekwart heeft de discriminatie van christenen beschreven als een aanzienlijk probleem in de Amerikaanse samenleving; ongeveer zeven op de tien zeggen dat de maatschappij mannen nu alleen maar straft omdat ze zich als mannen gedragen; en ongeveer tweederde heeft blanke mannen beschreven als de meest gediscrimineerde groep in de moderne VS. De helft van de Republikeinen in haar opiniepeiling was het met alle vier deze beweringen eens, zeven op de tien was het met ten minste drie ervan eens. Slechts één op de twintig Republikeinen verwierp al deze ideeën. “ (zie de vorige verwijzing)

De emancipatie van minderheden brengt veel ongemak in deze groep, zeker toen deze emancipatie bekroond werd door de verkiezing van de zwarte Obama tot president van de VS. Dat zijn verkiezing inderdaad de bevestiging was van deze emancipatie bleek uit de reacties in de zwarte gemeenschap op zijn verkiezing tot president. Het echtpaar Obama benadrukte die emancipatie nog eens nadrukkelijk door de zwarte cultuur te etaleren tijdens hun presidentschap.

Die verkiezing heeft het ongemak en daarmee het wantrouwen onder blanke christenen en lager geschoolden alleen maar meer aangewakkerd. Zij zijn bang dat hun invloed afneemt en hun cultuur verdwijnt naarmate Amerika diverser wordt.

Trump voelt die angst aan en maakt daar tijdens zijn campagne toen en nu handig gebruik van. Hij schildert zich af als de laatste verdedigingslinie voor hen tegen de anderen die gepersonifieerd worden als de Democratische kiezers. Dit wordt ook erkend door Daniel Cox, een senior medewerker op het gebied van opiniepeilingen bij het centrumrechtse American Enterprise Institute. Maar hij heeft er de kanttekening bij dat er wel degelijk een basis is voor deze argwaan en het gevoel van slachtofferschap.

“Mijn gevoel is dat de mensen die het meest loyaal zijn aan Trump – blanke lager geschoolde conservatieven – machtige culturele, politieke en economische instellingen zien als niet langer hun belangen of waarden vertegenwoordigen – of erger nog, ze actief tegenwerken”, zegt Cox. “Het is niet zozeer demografische vervreemding die hun politiek drijft, maar de overtuiging dat mediaorganisaties op hen neerkijken, dat het rechtssysteem en de financiële sector opereren om hen te marginaliseren, en het politieke systeem eraan werkt om hen te verdringen.” “Prestige onderwijs-, juridische en mediaorganisaties hebben heel weinig blanke, lager geschoolde conservatieven”, vervolgt Cox. “Er is een reden waarom de onderwijskloof zo groot is bij de opvattingen over Donald Trump. Het zijn blanke Amerikanen zonder universiteitsdiploma die het meest acuut het gevoel hebben dat er geen machtige belangen voor hen opkomen.” (zie verwijzing hierboven)

Deze grote lijnen verklaren voor een deel waarom de aanklachten tegen Trump door de achterban niet worden geaccepteerd, sterker nog zijn positie binnen het Republikeinse kamp versterken.  De aanklachten komen immers van instellingen en personen die tot het andere kamp behoren en dus per definitie niet te vertrouwen zijn. Men schaart zich rond de leider.

Trump heeft met zijn campagnes de onderlinge verdeeldheid langs oude vertrouwde breuklijnen in de Amerikaanse geschiedenis groter gemaakt dan ooit. De vraag is of de rek eruit is en dit wel moet eindigen in een of andere vorm van burgeroorlog, wat gezien de aanval op het Capitool niet geheel ondenkbaar meer is, of dat de spanningen, de angst, de argwaan, het wantrouwen en de onvrede alsnog langs de weg van verkiezingen wordt gekanaliseerd met behoud van de fundamenten van het Amerikaanse rechts- en politieke systeem.
 

PIKETTY MAANT DE RIJKEN DER AARDE AAN TOT MEER BELASTING BETALEN

 

Natuurlijk mag Piketty nog wel even leven maar deze prent met Piketty als een nieuwe Calvijn die de rijken der aarde maant meer belastingen over inkomen en vermogen te betalen, was te mooi om niet te gebruiken. Meer belasting betalen door de rijken komt de gelijkheid onder mensen ten goede of niet?

Piketty vindt dat de rijken meer belasting moeten gaan betalen over hun inkomen en vooral over hun vermogen. Met name dat laatste zorgt ervoor dat ze alsmaar rijker worden. Vermogen brengt meer geld op dan inkomen. Of zoals het in de volksmond heet van werken wordt je niet rijk.

Nu kunnen die rijken best heel wat missen.

Elon Musk heeft een vermogen van ongeveer 200 miljard USDollar, dat is het getal 200 met 9 nullen: 200.000.000.000.

Het vermogen van Bill Gates is de helft van Musk: 100 met 9 nullen.

Mark Zuckerberg heeft 50 met negen nullen.

De gewezen Amerikaanse president Donald Trump heeft 3 met negen nullen.

Vergeleken met de anderen is Trump “arm”. Bij mijn weten probeert hij altijd zo min mogelijk en liefst geen belasting te betalen. Of de anderen ook zo zijn weet ik niet.

Belasting betalen moet en wat precies de grens is van de hoogte van belasting wordt politiek vastgesteld. Dat is onderwerp van politieke strijd en dat zal het altijd wel blijven.

Er is al van alles geprobeerd om de wereld een stukje gelijker te maken. Tot nu toe zonder resultaat. Blijven proberen maar.

Of er nuttige werken worden gedaan met belastinggeld is ook onderwerp van politieke strijd. Dat zal ook wel altijd zo blijven.

THE OLD AMERICAN ELECTION BLUES

Digitale collage van petrus

Er zijn drie oudjes in de race om het Amerikaanse presidentschap. Donald Trump 73 jaar, Joe Biden 77 jaar en  Bernie Sanders 78 jaar, beiden strijdend voor de presidentskandidatuur van de Democraten.

Om met de oudste te beginnen. De democratisch socialist Sanders is in het eerste jaar van de Tweede Wereldoorlog geboren als zoon van een Pools-Joodse migrant in New York. Hij leert het leven aan de onderkant van de samenleving kennen. Hij studeert sociale wetenschappen dat de stukken eraf vliegen en is actief bij de burgerrechten beweging. In zijn biografie op Wikipedia lees ik dat hij met zijn kritische geest gelooft in een betere wereld en daar dan ook voortdurend naar op zoek is en dan kom je uiteindelijk terecht in de politiek. “Zijn politieke loopbaan begon in 1971, toen hij zich aansloot bij de Liberty Union Party in Vermont, die voor een rechtvaardige economie, voor vrouwenrechten en tegen de Vietnamoorlog was.” Uit zijn verdere politieke loopbaan blijkt zijn politieke standvastigheid en vasthoudendheid tot op de dag van vandaag. Hij is niet besmet door macht en het grote geld. Dat verklaart zijn aantrekkingskracht bij jongeren.

Jou Biden is een jaar jonger dan Sanders. Hij komt als zoon van een autoverkoper uit een meer traditionele Amerikaanse omgeving. Met deze achtergrond, zijn rechten studie en advocaten loopbaan is hij een klassiek Amerikaans politicus met bijbehorende ambities. Die worden hem bijna fataal zo lees ik in Wikipedia. “In 1972 werd Biden voor de eerste keer verkozen tot staatssenator van Delaware. Met zijn dertig jaar was hij een van de jongste senatoren ooit. Hij was kandidaat voor de Democratische nominatie bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen 1988. Tijdens deze campagne kwam hij in opspraak toen bleek dat hij delen van een toespraak van de Britse Labour Party-leider Neil Kinnock geplagieerd had. Biden trok zich vervolgens terug uit de race, die werd gewonnen door Michael Dukakis.” Biden is politiek gehaaid en haalt in 2008 het maximum uit zijn mislukte strijd om de presidentskandidatuur voor de democratische partij. Hij wordt vice-president onder Obama. Daarmee behoort Biden tot de politieke elite van de Democratische partij, afhankelijk van het type kiezer een aanbeveling of een afrader.

Dan Donald Trump, hij is de jongste van de drie, de brutaalste en de rijkste. Hij komt uit een van oorsprong 19e eeuwse Duitse migranten familie. Hij is gepokt en gemazeld in de vastgoedwereld waar zijn beide ouders actief in waren. Zijn studie verliep bij gebrek aan discipline en orde met horten en stoten en zoals te verwachten volgt hij zijn ouders in het voetspoor van het vastgoedwezen. Terwijl in 1971 Sanders en Biden aan hun politieke loopbaan begonnen, start Trump zijn carrière als vastgoedmagnaat.“In 1971 verhuisde Trump naar Manhattan. Volgens Trump waren de marges bij sociale- en middenklasse huur te klein, en was die sector qua management te bewerkelijk. Deze sector kent veel klanten, die per persoon relatief weinig betalen, maar naar verhouding vaak betalingsproblemen hebben, aldus Trump. Om deze reden richtte hij zich op Manhattan, waar minder, maar kapitaalkrachtigere klanten waren, met hogere marges.” Intussen weten we dat Trump zijn presidentschap invult als een niets ontziende projectmakelaar die de rest van de wereld voortdurend laat voelen wie de baas is. Blijkbaar zijn er veel kiezers in Amerika die dat leuk vinden dus de kans op zijn herverkiezing is groot.

HE -TRUMP- LOVES IT

"He -Trump- Loves It" . Een digitale collage van petrus

KING KONG TRUMP VERSUS NAÏEVE CLINTON

Pim Fortuyn komt gezellig binnen terwijl Ad Melkert er als een verveeld muurbloempje bijstaat. (Foto ANP)

Er zijn van die momenten in een verkiezingscampagne die vooral achteraf aangeduid kunnen worden als beslissend te zijn geweest voor de uitslag van de verkiezingen. Zo een moment was de ontmoeting tussen Pim Fortuyn en Ad Melkert. Op 6 maart 2002 was er na de gemeenteraad verkiezingen een debat tussen lijsttrekkers met o.a. PvdA voorman Ad Melkert en Pim Fortuyn van de oppositiepartij Lijst Pim Fortuyn. Dat debat was het beslissend moment voor de ondergang van Ad Melkert tijdens de daaropvolgende verkiezingen.

Op TV zag je een chagrijnige Melkert die geen zin had om met Fortuyn in debat te gaan tegenover een voortdurend glimlachende Fortuyn die hem uitdaagde. Fortuyn had alle reden om te lachen. Zijn partij had in zijn Rotterdam overtuigend de verkiezingen gewonnen. TV is vooral een gevoelsmedium en registreert derhalve feilloos dat soort confrontaties. Kijkers zijn er overigens dol op vandaar dat de TV overspoeld wordt met programma’s en series over (onderbuik)gevoelens maar dat terzijde.

Bijschrift toevoegen

Chagrijn wordt door de kijker afgestraft, optimisme en positieve uitstraling beloond. De bovenstaande foto vat de situatie beeldend samen. Hillary Clinton die vast en zeker is opgevoed met dit TV beginsel van positieve uitstraling met glimlach doet het beter dan chagrijn, bleef dan ook stug glimlachen voor de camera toen Trump zich achter haar opstelde met een boosaardige uitdrukking. Trump gedroeg zich als een soort kwaadaardige King Kong. Clinton als het slimme maar ook kwetsbare en onder alle omstandigheden.

Dat was niet slim van Clinton want mensen stemmen niet op verliezers en zij gedroeg zich als een verliezer net als Melkert. Die gedroeg zich als en lichte verliezer, Clinton als een naïeve verliezer. Trump dreef haar door zijn gedrag als een King Kong nog verder in de hoek van de verliezer (Lock her up). Clinton wordt de zwakke vrouw die niet tegen Trump opgewassen is.

Stel nu dat ze zich abrupt had omgedraaid voor de camera’s en Trump op zijn plaats gezet door hem te wijzen dat zijn plaats naast haar en niet achter haar is in het debat. Dan was ze de winnaar geweest en was Trump de verliezer geworden. Helaas, waande ze zich al overwinnaar en was ze niet opgewassen tegen de lichaamstaal en behendigheid van Trump. Trump wist beter dan Clinton wat zijn kiezers verwachtten. Jammer voor de VS.

Dat Hillary Clinton zich later bewust is geworden van haar vergissing blijkt uit een commentaar dat ze later op dat debat gaf. "She says she chose to respond by gripping her microphone tightly, but she sometimes wonders if she should have told him to back off. "It certainly would have been better TV," she says.

“I kept my cool, aided by a lifetime of dealing with difficult men trying to throw me off [...] Maybe I have overlearned the lesson of staying calm, biting my tongue, digging my fingernails into a clenched fist, smiling all the while, determined to present a composed face to the world."

MAKE AMERICA GREAT AGAIN

©petrus nelissen

TRUMP EN JE SPAARCENTJES

China houdt het vertrouwen in de Amerikaanse economie overeind met reusachtige leningen (obligaties) aan dat land. Op het moment dat dit vertrouwen op de een of andere manier wordt ondermijnd door president select Donald Trump, zijn de gevolgen gegarandeerd ernstig maar hoe ernstig precies weet niemand. 

Dit is een long-read over de Amerikaanse schuldenberg, het beleid van president select Donald Trump en de mogelijke gevolgen voor je zuur verdiende spaarcentjes.

De beurzen speculeren nu al met de te verwachten winsten onder de Amerikaanse zakenman president-elect Donald Trump. Die heeft immers beloofd om het achterstallige onderhoud van de Amerikaanse infrastructuur met miljarden te gaan aanpakken. Dat betekent bedrijvigheid en bedrijvigheid betekent geld, stromen geld als we Trump moeten geloven. Ook de Amsterdamse index AEX heeft er al een voorschot opgenomen en is van onder de 350 punten voor de verkiezing van Trump gestegen tot nu bijna 370 punten. 

Hoe gaat Trump die openbare werken financieren als hij tegelijkertijd de belastingen drastisch gaat verlagen? Gaat hij snijden in de toch al minimale sociale bijstand, geen medische hulp meer voor armen en werklozen, minder gratis onderwijs, niemand die het weet. Minder voor het Pentagon zal wel niet. Met op zijn minst twee gepensioneerde generaals in zijn kabinet zal dat wel niet gebeuren. 

De Amerikaanse schuldenberg ter grootte van een voetbalveld komt aan de schouders 
van het vrijheidsbeeld. Dat is 93 meter hoog inclusief sokkel.

Wat natuurlijk ook nog kan, is geld lenen. Zakenman Trump zal daar geen moeite mee hebben. Zijn eigen imperium is immers gebouwd op schulden. Eigenlijk is de hele VS gebouwd op schulden. Vandaag staat de staatsschuld van de VS op het duizelingwekkende bedrag van 22,2 biljoen dollar dat is 22,2 duizend miljard dollar ofwel 22,2 met 11 nullen. 

Om de gedachte nog beter te bepalen, dat is meer dan 71 duizend dollar schuld per hoofd van de bevolking. Per werkende bedraagt de schuld 120 duizend dollar. Ter vergelijking, de Nederlandse staatsschuld staat op 467,9 miljard Euro, dat is met 8 nullen, 3 nullen minder dan de VS. De schuld per Nederlander is ruim 28 duizend Euro, per werkende Nederlander ruim 56 duizend Euro.

Als je de dollar gelijk stelt aan de Euro dan is de schuld per Amerikaanse inwoner 2,5 keer hoger dan die van een Nederlandse inwoner. Amerika kan zich die schuld veroorloven omdat het een supermogendheid is. Er is geen ander zo sterk internationaal betaalmiddel dan de dollar, ook de Euro niet, al heeft het daar voor de financiële crisis wel even op geleken. 

De grootste financier van de Amerikaanse schulden zijn de Chinezen en de olie Arabieren. Zij en al die andere landen met Amerikaanse schuldpapieren vertrouwen erop dat de VS nooit een wanbetaler zal worden. Daar ziet het voorlopig ook niet naar uit. De Federale bank van de VS heeft tot nu toe steeds miljarden dollars kunnen bijdrukken zonder dat het vertrouwen in de dollar daaronder lijdt. 

Hetzelfde kan trouwens min of meer ook gezegd worden van de Europese Centrale Bank. Door elke maand voor 80 miljard aan obligaties (schulden) op te kopen, wordt elke maand hetzelfde bedrag in de Europese economie gepompt. Waar dat geld naar toegaat? Niemand die het weet. Gaat het naar de beurzen die nu boomen? Gaat het naar de consumenten die er de economie mee aan de gang houden? Of gaat het naar de huizenmarkt? In Nederland waarschijnlijk wel want ondanks allerlei nieuwe beperkingen sinds de financiële crisis, kan men nog steeds een volledige hypotheek (schuldbekentenis) krijgen op een huis. Maar het geld kan ook naar het buitenland gaan om schulden af te betalen of te investeren. Of gaat het naar echte economische, productieve activiteiten in Europa? 

Ondanks al dat geld neemt de inflatie (een vorm van wantrouwen in de waarde van het geld) in geen van de continenten toe. Het geld vermindert niet in waarde, waardoor de schulden even groot blijven. Inflatie zou de schulden op den duur aanvreten, maar dat gebeurt alsmaar niet. Waarom niet? Niemand die het weet. We vertrouwen er blijkbaar allemaal op dat het wel goed zit of is er sprake van verborgen inflatie, in Nederland bijvoorbeeld in de huizenmarkt? 

Het kan natuurlijk een keer fout gaan. Zoals bijvoorbeeld wanneer de Chinezen en de olieboeren, waaronder ook Rusland, het vertrouwen verliezen in de VS. Dat gaat niet ineens, maar stapsgewijs. Minder vertrouwen, betekent bijvoorbeeld dat men hogere rente gaat vragen voor het geleende geld. Denk maar aan de Griekse crisis. De rente op staatsschulden werd zo hoog dat het land geen geld meer kon lenen en dus driegde failliet te gaan. Tot Europa ingreep met leningen. Herstel van vertrouwen  met hulp van buiten, heet dat.

Stijgende rente op staatsschuld betekent dus afnemend vertrouwen in het land, waardoor het land aan de ene kant minder kan lenen en aan de andere kant meer moet betalen voor geleend geld. Op dat moment zou Trump het moeilijk krijgen  om zijn plannen met geleend geld uit te voeren. Wat te doen? Belastingen verhogen. Trump schiet zich nog liever voor zijn kop. 

Grote kans ook dat de Amerikaanse economie begint te stagneren met als gevolg nog meer verlies aan internationaal vertrouwen. De dollar wordt massaal gedumpt en verliest daardoor steeds meer aan waarde. Dat zou het begin kunnen zijn van een internationale financieel-economische crisis. Wanneer zou dat kunnen gebeuren? Dat hangt van Trump af en zijn economische adviseurs. Ik denk dat zij zonder scruples bereid zijn de Amerikaanse schulden op te laten lopen. Een vorm van financieel machtsvertoon van Trump en de zijnen.

Hoe je op zo’n mogelijke internationale crisis voor te bereiden? Ik zou het niet weten. Misschien ervoor zorgen dat je zelf zo weinig mogelijk schuld hebt en indien mogelijk reserves op een spaarbankboekje of kasgeld in een ouwe sok? Of toch ook maar mee doen met de grote hoop en schulden maken met als motto “Après nous le déluge”?

DONALD TRUMP: DE ZAKENMAN DIE POLITICUS WORDT

Portret van Donald Trump door hemzelf bestelt
bij de schilder Ralph Rowe Gohan.
Die weigerde in eerste instantie voor het door
Trump bedongen bedrag het schilderij af te maken.
Pas jaren later schilderde hij de
linkerhand van Trump af voor een bedrag van $ 5000,-

Trump is een zakenman, geen politicus. Zakenmannen zijn op zoek naar deals. Ik heb Trump een paar keer dat woord horen gebruiken in de debatten en tijdens interviews. Trump verweet Hillary Clinton geen deals te kunnen sluiten. Hijzelf denkt dat hij dat wel kan en beter dan Clinton. Zijn rijkdom als vastgoed en project ontwikkelaar is het bewijs.

Om zakelijke deals te kunnen sluiten moet je stevig positie kiezen. Aan een houding van misschien een beetje dit of dat, zus of zo of wat denk je daarvan? heeft een zakenman niks. Je zegt wat je wilt en vandaar uit kijk je wat je er uit kunt slepen. Wat ze ondertussen van je denken, is niet interessant. Het gaat om de deal, de rest is flauwekul.

Met zo’n instelling bedrijft Trump politiek. Geen onnodige beleefdheid en vooral ook geen gesoebat. De kiezers informeert hij welke deals hij wil gaan sluiten: weg met Obamacare, geen abortus, een conservatieve rechter, bescherming van wapenbezit, economische groei door bouwen aan een nieuwe infrastructuur, Hillary opsluiten, samenwerking met Poetin tegen ISIS, een muur op de grens met Mexico met zijn drugscriminelen en illegale immigranten, betalen voor je lidmaatschap van de NAVO enz.

Van politiek een vorm van zaken doen maken, was voor een een door de wol geverfde politica als Hillary Clinton onbegrijpelijk, net als voor zijn eigen Republikeinse politieke tegenstanders. Die moesten ook stuk voor stuk het onderspit delven. Ervaren politici gaan omzichtig te werk door rekening te houden met politieke gevoeligheden en machtsfactoren in hun land en in de wereld. Ze doen aan politiek, ze doen geen zaken.

Voor veel kiezers is zo’n zakenmentaliteit daarentegen prima. Je weet wat hij wil. Dat het straks allemaal niet gaat zoals hij vertelt heeft, is (nog) niet aan de orde. Eerst de prijs vaststellen en dan pas zien wat we er uitslepen, is de gedachte. In de campagne gaat het net als bij het zaken doen om het openingsbod. Trump wist zijn openingsbod geloofwaardig over te brengen. 

Het openingsbod van Clinton was daarentegen voor veel kiezers niet goed genoeg of nog erger, oude koek. Te politiek ook, oude politiek en die ruikt naar corruptie en vriendjespolitiek, naar oude elite en dat - zo vonden veel kiezers - heeft te weinig opgeleverd. Daarom gaan ze voor Trump en nemen er de onzekerheid bij. Die hoort er zelfs bij. Daarom ook is het moeilijk om Trump aanhangers van het tegendeel te overtuigen. Ze weten heus wel dat niet alles wat hij zegt ook kan, maar het is het proberen waard.

Onzekerheid is niet goed voor de continuïteit, dat beseft een zakenman als Trump natuurlijk ook wel. Als alles onzeker wordt, stort de beurs, de economie en het zaken doen. Dat kan geld kosten. Dus is het goed mogelijk dat Trump na zijn overwinning op zoek gaat naar de balans tussen continuïteit en onzekerheid. De eerste tekenen zijn er al. Dat is natuurlijk wel even wennen voor politici in binnen en buitenland die rekenden op meer van hetzelfde. Men wordt zenuwachtig, maar daar zal Trump als doorgewinterde zakenman niet mee zitten. 

Ik ben benieuwd wat voor soort deals Trump gaat sluiten in de zorg, in de economie, op de beurzen, bij de NAVO, met Poetin, China en de rest van de wereld. Of we angstig moeten zijn? Dat denk ik niet maar je weet natuurlijk nooit met een onervaren politicus als Trump. 

TRUMP, DIE WEET TENMINSTE WAAR HIJ HET OVER HEEFT

Waarom Donald Trump vindt dat Hillary Clinton een duivelin is.

Ik heb vanmorgen het debat tussen Trump en Clinton bekeken. Wegens braakneigingen ben ik zo ongeveer op de helft afgehaakt. Ik had genoeg van het cafégesprek. Trump praat als een verontwaardigde blanke huisman op leeftijd met een glas bier in de hand tussen soortgenoten die het allemaal beter weten. Wat weten? Niks natuurlijk, behalve stoere café praat. Keer op keer valt hij door de mand als hem een fatsoenlijke vraag gesteld wordt. Een ding is zeker, zij daarginds in Washington deugen niet en Hillary al helemaal niet.

Hoewel Clinton haar best deed het gesprek fatsoenlijk te houden door over politiek, feiten en visie te praten, liet ze zich nog te vaak verleiden tot het niveau Trump. Misschien iets in de Amerikaanse cultuur die zegt dat je de ander ook moet aanvallen als je zelf aangevallen wordt? De Wild West cultuur van het revolver duel, een dominante macho cultuur, wie zal het zeggen? Ik zou ernstiger en verontruster hebben gekeken en niet lachend zoals Hillary. Ik zou wel meer afstand bewaard hebben, meer gebruik gemaakt hebben van humor en wat laconieker zijn geweest. Maar eerlijk gezegd, je kunt nooit winnen van een praatjesmaker, die blijft doorkletsen naar hij verstand heeft en dat is weinig.

Is er een sociologische verklaring voor het fenomeen Trump? Natuurlijk is die er en zoals altijd, voor de hand liggend en vanzelfsprekend. Ik citeer de krant van vandaag: “Uit een uitgebreid profiel van de partijen dat onderzoeksbureau Pew in september uitbracht blijkt dat nu 86 procent van de Amerikanen die zich Republikein noemen blank is, en 58 procent boven de vijftig. Hoewel het percentage Amerikanen met een hogeschooldiploma stijgt, geldt dat niet onder Republikeinen. En 61 procent van de blanke Republikeinse kiezers is man.”

Trump is wat zijn publiek is. Om te beginnen een blanke man en nog wel een die nog steeds niet verwerkt heeft dat zijn land nu al bijna acht jaar geleid wordt door een zwarte man. Hij is boven de vijftig waardoor zijn marktwaarde op de arbeids- en seks-markt elke dag minder wordt, totdat hij niet meer meetelt. Daar sta je dan met je grote glas bier en je grote mond. Niemand die nog naar je luistert. 

Het ergste van al zijn die altijd maar weer steeds jonger wordende meiden die hun plaats niet meer kennen. Dat zijn duivelinnen en Hillary Clinton is de ergste van allemaal. Het wordt tijd dat wij blanke mannen, die weten hoe de wereld in elkaar zit, deze duivelinnen terug jagen hun hok in. Ze moeten onze seksspeeltjes zijn en voor de rest hun kop houden, zo ongeveer moet Trump over vrouwen denken als je zijn geschiedenis aan uitspraken over vrouwen volgt. 

Trump is net als zijn Republikeinse blanke achterban van over de vijftig ook laag geschoold. Je ziet dat hij sommige vragen gewoonweg niet snapt. Te ingewikkeld en dus niet terzake. Daarom doet hij er wat anders mee. Hij gebruikt ze als opstap om zijn gram te halen tegen de rest van de wereld en die duivelin daar aan de andere kant van de bar. Wat zij niet weet, weet hij wel: het echte leven komt uit je onderbuik en niet van je verstand. Dat is er alleen maar om geld mee te verdienen.

Wat moet je als vrouw en ervaren politica met zo een man? Clinton bleef lachen. Haar manier van netjes en fatsoenlijk blijven en vooral om te laten zien dat ze niet klein te krijgen is. Maar dat helpt niet bij Trump en zijn achterban. Ze had beter met korte rokken aan kunnen komen op hoge hakken. Daar hebben hij en zijn achterban pas respect voor. Met zo een vrouw kun je wat, maar wat moet je met die duivelse Clinton en haar ingewikkelde uitleg over verzekeringssystemen, diplomatie en vreemde landen waar wij Amerikanen niet moeten willen zijn? Als echte man en Amerikaan kun je daar niks mee. Dan Trump, die weet tenminste waar hij het over heeft.

AANSLAG MOGELIJK OP HILLARY CLINTON?

Digitaal bewerkte foto van petrus

Zou je verbaasd zijn als je ’s morgens zou horen dat er een aanslag is gepleegd op Hillary Clinton? Ik niet. Niet dat ik concrete aanwijzingen heb, hoe zou ik daar aan moeten komen, maar voortekenen zijn er genoeg. Hillary is naar Amerikaanse begrippen progressief, ze is een zogenaamde negervriend want minister geweest bij president Obama en ook nog vrouw. Dat samen zou wel eens een explosieve combinatie in de Amerikaanse politiek kunnen zijn.

Zo past Hillary in het rijtje van de vermoorde presidenten Abraham Lincoln (1865) en John Kennedy (1963). Volgens Noord Amerikaanse politieke opvattingen waren beiden progressief en drukten vanwege hun charisma hun stempel op de Amerikaanse politiek en samenleving. Lincoln schafte de slavernij af en moderniseerde de economie. Honderd jaar later begon onder Kennedy het verzet tegen de rassenscheiding die toen nog steeds bestond in de Zuidelijke Staten waar tegen Lincoln oorlog heeft gevoerd. 

De leider van de burgerrechtenbeweging, de verzetsbeweging tegen het geïnstitutionaliseerde racisme, was de zwarte Dominee Martin Luther King. Hij werd in 1968 dood geschoten. Dankzij hem kwam de wet tegen racisme onder president Johnson, de opvolger van de vermoorde John Kennedy, tot stand. Met een wet is racisme nog niet uitgebannen uit de hoofden en de harten van veel mensen. Dat woekert als gevolg van de kloof tussen arm en rijk, tussen laag en hoger geschoolden, tussen overwegend blanke en zwarte wijken nog steeds door.

In hetzelfde jaar dat King werd vermoord, werd ook Robert Kennedy, de broer van John, na een campagne bijeenkomst voor het presidentschap dood geschoten. Hoewel de moord werd bekend door de Palestijns-Christelijke Sirhan Sirhan, zijn er veel complot theorieën over in omloop net zoals trouwens rond de moord op zijn broer. Feit is dat Robert Kennedy zich als Minister van Justitie tijdens het presidentschap van zijn broer veel vijanden had gemaakt bij de maffia en nauw betrokken was bij het beleid van zijn broer tijdens de Varkensbaai invasie op Cuba en de Cubaans-Russische rakettencrisis. 

Het ongeloof onder veel conservatieve blanken dat president Obama daadwerkelijk hun eerste zwarte president is, tekent nog steeds het ongemak van veel Noord Amerikaanse burgers met de zwarte bevolking. Onthutsend is dat de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump dit ongeloof, dat het karakter heeft van een complot theorie, openlijk heeft gesteund. Het is een vorm van negerhaat of racisme. Velen zullen de goede banden tussen president Obama en Hillary Clinton als een veeg  teken zien voor het mogelijke presidentschap van Hillary Clinton.

Het presidentschap van Hillary zou ook als de bekroning kunnen worden gezien van de strijd van vrouwen voor vrijheid, emancipatie en onafhankelijkheid. Niet dat met haar presidentschap die strijd gestreden zou zijn, dat zal wel nooit het geval zijn, maar het zal voor veel vrouwen een duw in de rug kunnen zijn om door te gaan. Veel conservatieve blanke mannen in vooral de Zuidelijke Staten zullen haar om die reden juist verachten. Een vrouw aan de macht is altijd een blamage voor welke macho cultuur dan ook.

Hillary en Bill zijn in oktober 1975 getrouwd.

Conservatieve vrouwen zullen om nog een andere reden niet gelukkig zijn met het presidentschap van Hillary Clinton. In die kringen zal het haar kwalijk genomen worden dat ze uiteindelijk haar overspelige man Bill Clinton niet heeft laten vallen. Bill en Hilly (getrouwd in 1975) zijn als stel vertegenwoordigers van de nieuwe naoorlogse generatie. Wat voordien vanzelfsprekend was, was dat voor hen niet meer. Dat is voor veel conservatieven, man of vrouw, onverteerbaar.

Een heel ander thema maar niet minder explosief in de Noord Amerikaanse politiek is het recht op vrij wapenbezit dat gegarandeerd zou worden door het tweede amendement van de Noord Amerikaanse Grondwet. Het amendement dateert nog uit de tijd van de pas verworven onafhankelijkheid van de Engelse kolonisator en zou in de 21ste eeuw dus wel eens heel anders geïnterpreteerd kunnen worden. Zo niet door de voorstanders van vrij wapenbezit.

Hillary is net als president Obama voorstander van inperking van dat vrije wapenbezit, naar onze maatstaven nog altijd te weinig maar voor veel Amerikanen te veel. Haar Republikeinse tegenstander Donald Trump staat aan de kant van de wapenbezitters. Dat liet hij onlangs in zijn presidentscampagne duidelijk merken. Tijdens een bijeenkomst in Wilmington in Noord Carolina (10 augustus 2016), beschuldigde hij Hillary Clinton ervan het Tweede Amendement te willen afschaffen. 

Hij hield zijn gehoor voor dat als zij eenmaal president is, je weinig meer kunt doen om haar te stoppen of “ misschien toch wel, ik weet het niet” aldus Trump. 

Menig politiek commentator in de VS was het ermee eens dat dit een verhulde oproep van Trump was om Hillary Clinton desnoods met geweld te stoppen. Gezien de Noord Amerikaanse geschiedenis en het heersende wapengeweld is dit een levensgevaarlijke oproep, hoe verhuld ook. Als straks een moordaanslag zou worden gepleegd op Hillary Clinton dan zal Trump de rest van zijn leven achtervolgd worden door deze uitspraak. Ik hoop voor haar en hem dat ze voldoende beschermd wordt door veiligheidsmensen.

THE ANGRY WHITE MEN

Een digitale spotprent van petrus

Een gedachte experiment om beter het politieke verschijnsel Trump te begrijpen. Kan dat? Ik wil het proberen. Stel dat we in Nederland binnenkort een linkse (van de PvdA bijvoorbeeld), progressieve zwarte premier  krijgen. Zouden dan veel aanhangers van Wilders niet nog veel bozer worden op de witte politieke elite, die dit heeft laten gebeuren? Ik denk het wel. Ik vrees zelfs dat de aanhang van Wilders nog groter zou worden dan ze nu al is.

Hun boosheid op de progressieven, die immers mee bezuinigd hebben op sociale voorzieningen (de PvdA)  en veel van hun conservatieve zekerheden over huwelijk, werken en wonen onderuit hebben gehaald (multiculturele samenleving), wordt dan versterkt met het gevoel dat hun laatste strohalm, dat Nederland uiteindelijk van blanken is en blijft, verloren gaat. Natuurlijk, dit is een vorm van racisme maar wat moeten zij anders? Een zwarte premier betekent voor hen dat ze ondanks hun witte huidkleur naar de marge van de Nederlandse samenleving zijn gedrongen. Hun laatste zekerheid, dat Nederland een wit land is, is dan weg. Het gevolg is een Zwarte Piet discussie in kwadraat.

De verkiezing van de zwarte Obama tot president veroorzaakte in de VS een dergelijke onderhuidse racistische schokgolf.  Waar zwarten blij waren dat nu eindelijk een van hen president was geworden, waren veel witten geschokt. Zij konden het niet verteren en voelden zich nog verder naar beneden getrapt door de witte, progressieve elite van hun land. Conservatieve gelovigen hadden altijd al de grootste moeite met progressieve opvattingen over bijvoorbeeld abortus en homo huwelijk, nu kwam daar ook nog bij dat Amerika niet langer van de witten is.

Voor veel witte Amerikanen was daarmee de maat vol. Banenverlies door verkeerd beleid in Washington (globalisering), je levensgevoel ondermijnd door allerlei nieuwigheden en nu ook nog een zwarte man aan de macht. Dat was zo ondraaglijk dat ze in die kringen het Amerikaanse burgerschap van Obama gingen betwisten, dat ze gingen beweren dat Obama een vermomde moslim is enz.  Trump heeft van deze beweringen nooit echt afstand genomen.

Zijn slogan “to make America great again” moet je vertalen in “Amerika weer wit maken”. Vandaar zijn voorstel een muur tussen Mexico en de VS te bouwen om de Latino’s buiten te houden en een algemeen immigratieverbod voor Moslims zolang niet duidelijk is wat hun terrorisme betekent. Trump schiep met zijn campagne voor het presidentschap van de VS een uitlaatklep voor niet alleen allerlei blanke frustraties, maar ook voor het altijd aanwezige latente racisme onder blanken in vooral het zuiden van de VS. Daar leeft nog altijd de verloren burgeroorlog, waart de geest van de Ku Klux Klan nog rond en was rassenscheiding in openbare gelegenheden, scholen en universiteiten tot in de jaren zestig van de vorige eeuw officieel beleid. 

Trump is het wanhoopsoffensief van witte, conservatieve Amerikanen om Amerika weer wit te maken. De verkiezingscampagne van Trump is daarom de ultieme test van de Amerikaanse democratie.

THE STATE OF THE USA AFTER MR. TRUMP HAS BEEN ELECTED AS PRESIDENT

digitale compositie van petrus

HOEZO DOMME BLONDJES ?

Een fotocollage van Petrus

Van boven naar beneden:
  
1. Miljardair Donald Trump die kandidaat president van Noord Amerika wil worden voor de Republikeinse Partij met als programma het strafbaar maken van abortus, het bouwen van een muur tussen Mexico en de VS, de grenzen dicht wil voor alle moslims en Amerika weer groot wil maken. 

2. Burgemeester Boris Johnson van Londen, die Engeland uit de EU wil en President Obama een halve Keniaan noemt omdat die de Britten aanraadt lid te blijven van de EU als ze zaken willen doen met de VS. 

3. Het Nederlandse Tweede Kamerlid Geert Wilders van de Neppartij PVV (een partij zonder leden, congressen, debatten en programma), die het Nederlandse parlement een nepparlement heeft genoemd (gekozen door Nederlanders van alle rangen en standen), minder Marokkanen in Nederland wil, de grenzen dicht wil en de Euro wil afschaffen. 

TRUMP

Donald Trump (een digitaal bewerkte foto van Petrus)

Het regent beschouwingen over Trump. Moet er daar dan nog een bij? Ik waag een poging als buitenstaander maar toch ook al wel een levenslange Amerika-watcher. Om te beginnen sluit ik me aan bij de veel gehoorde opinie gebaseerd op het beginsel “eigen schuld, dikke bult”. 

De Republikeinse partij krijgt met Trump een koekje van eigen deeg. Jarenlang hebben ze op de meest destructieve manier oppositie gevoerd tegen Obama. Ze hebben elk compromis afgewezen en gedaan alsof het land weer van hun zal zijn zodra ze Obama zouden hebben buiten gegooid. Politieke arrogantie en gebrek aan compromisbereidheid, hét kenmerk van democratie, tekende hun opstelling naar Obama en zijn Democratische partij in het Congress. Trump is nu als het ware de vlees geworden arrogantie, zelfingenomenheid en gebrek aan compromisbereidheid van de Republikeinse Partij. Trump is het monster dat de Republikeinse partij zelf geschapen heeft.

De morele en democratische neergang van de Republikeinse Partij is al begonnen onder de Democratische President Clinton (1993-2001), de man van huidige kandidate Hillary Clinton. De Republikeinen hebben zich toen eindeloos vastgebeten in de seksaffaire van Clinton met Monica Lewinsky. Zonder enig mededogen werd alles uit de kast gehaald om de frustratie van het verlies van de macht in het Witte Huis alsnog goed te maken. Clinton moest en zou de eerste Democraat worden die vanwege een seksschandaal uit de macht gezet zou worden. Clinton moest de zoete wraak worden voor de afzetting van de Republikeinse President Nixon (1969-1974), de eerste en tot nu toe enige door het Congress afgezette President als gevolg van het Watergate schandaal.

Wat een frustraties dat het met Clinton niet lukte. Hij was hen met al hun juridische scherpslijpers te slim af. Hij diende zijn presidentschap uit en als klap op de vuurpeil is nu zijn vrouw Hillary, die het hele door de Republikeinen opgefokte seksschandaal heeft moeten uitzitten, nu ook nog een van de kandidaten voor het Presidentschap bij de Democraten, met ook nog een heel goeie kans dat ze straks tot President wordt gekozen. Met Trump als tegenkandidaat heeft ze vermoedelijk bij voorbaat al gewonnen, aannemend dat de gemiddelde Amerikaanse kiezer nog enig zelfrespect heeft en gevoel voor waardigheid. Geen wonder dat de paniek toeslaat in de Republikeinse Partij.

Maar er is meer. Trump is ook de wraak op de Zwarte President in het Witte Huis. Voor de gemiddelde progressieveling in Europa en ook zelfs in een enkel geval in de VS, is Obama een doetje die er niks van gebakken heeft. Een man die zijn beloftes niet heeft waar gemaakt. Hun zoveelste teleurstelling in hun messianistisch ideeën over de vooruitgang in de wereld.

Ze onderschatten, zoals altijd trouwens, de symboliek van Obama en de zijnen in het Witte Huis. Voor veel blanke Zuidelijke Amerikanen, is het of met de komst van het gezin Obama in het Witte Huis, de voormalige slaven de macht hebben overgenomen van de blanken. Voor de zwarte minderheid in de VS was dat ook zo. Met Obama kwam daarmee onvermijdelijk de Amerikaanse burgeroorlog tussen de Noordelijken en de Zuidelijken, die onder andere ging over de afschaffing van de slavernij, terug in de politiek. Mensen leven nu eenmaal lang met hun geschiedenis, langer dan ze zelf beseffen. 

Niet voor niets werden niet aflatende pogingen door Republikeinen ondernomen om te bewijzen dat Obama eigenlijk geen echte Amerikaan is en geen echte Christen zou zijn maar een heimelijke moslim. De Republikeinse Partij heeft deze rancuneuze onlustgevoelens over het presidentschap van Obama ook nog eens gevoed met een Zuidelijk georiënteerd politiek programma tegen de Federale overheid, minder belastingen, de zogenaamde morele verderfelijkheid van de politieke elite in Washington,  het recht van elke burger om wapens te dragen, steun aan Christelijk fundamentalisme enz.

Voor de rancuneuze blanke kiezer is Trump met zijn grove bek,  zijn brutaliteit, zijn openlijke seksisme en broeiend racisme de ideale man om de zwarten op hun plaats te zetten. Met Trump herleeft de burgeroorlog. Laten we hopen dat deze verkiezingskoorts niet te lang gaat duren.