AANSLAG MOGELIJK OP HILLARY CLINTON?

Digitaal bewerkte foto van petrus

Zou je verbaasd zijn als je ’s morgens zou horen dat er een aanslag is gepleegd op Hillary Clinton? Ik niet. Niet dat ik concrete aanwijzingen heb, hoe zou ik daar aan moeten komen, maar voortekenen zijn er genoeg. Hillary is naar Amerikaanse begrippen progressief, ze is een zogenaamde negervriend want minister geweest bij president Obama en ook nog vrouw. Dat samen zou wel eens een explosieve combinatie in de Amerikaanse politiek kunnen zijn.

Zo past Hillary in het rijtje van de vermoorde presidenten Abraham Lincoln (1865) en John Kennedy (1963). Volgens Noord Amerikaanse politieke opvattingen waren beiden progressief en drukten vanwege hun charisma hun stempel op de Amerikaanse politiek en samenleving. Lincoln schafte de slavernij af en moderniseerde de economie. Honderd jaar later begon onder Kennedy het verzet tegen de rassenscheiding die toen nog steeds bestond in de Zuidelijke Staten waar tegen Lincoln oorlog heeft gevoerd. 

De leider van de burgerrechtenbeweging, de verzetsbeweging tegen het geïnstitutionaliseerde racisme, was de zwarte Dominee Martin Luther King. Hij werd in 1968 dood geschoten. Dankzij hem kwam de wet tegen racisme onder president Johnson, de opvolger van de vermoorde John Kennedy, tot stand. Met een wet is racisme nog niet uitgebannen uit de hoofden en de harten van veel mensen. Dat woekert als gevolg van de kloof tussen arm en rijk, tussen laag en hoger geschoolden, tussen overwegend blanke en zwarte wijken nog steeds door.

In hetzelfde jaar dat King werd vermoord, werd ook Robert Kennedy, de broer van John, na een campagne bijeenkomst voor het presidentschap dood geschoten. Hoewel de moord werd bekend door de Palestijns-Christelijke Sirhan Sirhan, zijn er veel complot theorieën over in omloop net zoals trouwens rond de moord op zijn broer. Feit is dat Robert Kennedy zich als Minister van Justitie tijdens het presidentschap van zijn broer veel vijanden had gemaakt bij de maffia en nauw betrokken was bij het beleid van zijn broer tijdens de Varkensbaai invasie op Cuba en de Cubaans-Russische rakettencrisis. 

Het ongeloof onder veel conservatieve blanken dat president Obama daadwerkelijk hun eerste zwarte president is, tekent nog steeds het ongemak van veel Noord Amerikaanse burgers met de zwarte bevolking. Onthutsend is dat de Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump dit ongeloof, dat het karakter heeft van een complot theorie, openlijk heeft gesteund. Het is een vorm van negerhaat of racisme. Velen zullen de goede banden tussen president Obama en Hillary Clinton als een veeg  teken zien voor het mogelijke presidentschap van Hillary Clinton.

Het presidentschap van Hillary zou ook als de bekroning kunnen worden gezien van de strijd van vrouwen voor vrijheid, emancipatie en onafhankelijkheid. Niet dat met haar presidentschap die strijd gestreden zou zijn, dat zal wel nooit het geval zijn, maar het zal voor veel vrouwen een duw in de rug kunnen zijn om door te gaan. Veel conservatieve blanke mannen in vooral de Zuidelijke Staten zullen haar om die reden juist verachten. Een vrouw aan de macht is altijd een blamage voor welke macho cultuur dan ook.

Hillary en Bill zijn in oktober 1975 getrouwd.

Conservatieve vrouwen zullen om nog een andere reden niet gelukkig zijn met het presidentschap van Hillary Clinton. In die kringen zal het haar kwalijk genomen worden dat ze uiteindelijk haar overspelige man Bill Clinton niet heeft laten vallen. Bill en Hilly (getrouwd in 1975) zijn als stel vertegenwoordigers van de nieuwe naoorlogse generatie. Wat voordien vanzelfsprekend was, was dat voor hen niet meer. Dat is voor veel conservatieven, man of vrouw, onverteerbaar.

Een heel ander thema maar niet minder explosief in de Noord Amerikaanse politiek is het recht op vrij wapenbezit dat gegarandeerd zou worden door het tweede amendement van de Noord Amerikaanse Grondwet. Het amendement dateert nog uit de tijd van de pas verworven onafhankelijkheid van de Engelse kolonisator en zou in de 21ste eeuw dus wel eens heel anders geïnterpreteerd kunnen worden. Zo niet door de voorstanders van vrij wapenbezit.

Hillary is net als president Obama voorstander van inperking van dat vrije wapenbezit, naar onze maatstaven nog altijd te weinig maar voor veel Amerikanen te veel. Haar Republikeinse tegenstander Donald Trump staat aan de kant van de wapenbezitters. Dat liet hij onlangs in zijn presidentscampagne duidelijk merken. Tijdens een bijeenkomst in Wilmington in Noord Carolina (10 augustus 2016), beschuldigde hij Hillary Clinton ervan het Tweede Amendement te willen afschaffen. 

Hij hield zijn gehoor voor dat als zij eenmaal president is, je weinig meer kunt doen om haar te stoppen of “ misschien toch wel, ik weet het niet” aldus Trump. 

Menig politiek commentator in de VS was het ermee eens dat dit een verhulde oproep van Trump was om Hillary Clinton desnoods met geweld te stoppen. Gezien de Noord Amerikaanse geschiedenis en het heersende wapengeweld is dit een levensgevaarlijke oproep, hoe verhuld ook. Als straks een moordaanslag zou worden gepleegd op Hillary Clinton dan zal Trump de rest van zijn leven achtervolgd worden door deze uitspraak. Ik hoop voor haar en hem dat ze voldoende beschermd wordt door veiligheidsmensen.

BROEDER OBAMA

President Obama en Castro schudden handen tijdens het bezoek van Obama
aan Cuba op 21 en 22 maart jongstleden.

Op de website van CNN las ik dat de Cubaanse Lider Maximo Fidel Castro in zijn lijfblad Granma, de officiële en enige op Cuba toegestane krant van de Communistische Partij, President Obama de les spelt in zijn vaste rubriek van overdenkingen. Cuba heeft volgens Fidel het Empire (vermoedelijk een verwijzing naar het Galactic Empire uit Star Wars) ) nergens voor nodig zo schrijft hij in zijn rubriek met de spottende titel "Brother Obama". Spottend omdat Obama alles behalve een broeder is voor Fidel en zijn kompanen.

Ondertussen diende de economische blokkade van dat Empire toch maar mooi 50 jaar lang als excuus om elke verantwoordelijkheid voor zijn economische wanbeleid af te schuiven op de Verenigde Staten.  Zonder dat excuus zou men in Cuba zelf veel eerder beseft hebben dat het economisch beleid van Castro een ramp is. Ondanks de miljarden steun van de Sovjet Unie vanaf de jaren zestig tot begin jaren 90 van de vorige eeuw, is er economisch zo goed als niets gebeurd. Niet meer dan in de socialistische economie van de Sovjet Unie en die was voor dat Empire met zijn Oost Europese vazalstaten even rampzalig. 

Een  armoedig landarbeidershuisje op het platteland bij Vinjales 2008.
De Cubaanse revolutie is  op het platteland niet verder gekomen
dan de Dominicaanse Republiek of de landen van Midden Amerika. (foto:petrus nelissen)

Zijn eerste en grootste belofte van na de Revolutie in 1959 een einde te maken te maken aan de monocultuur van het suikerriet, waardoor Cuba veel te afhankelijk was van de export van suiker, heeft hij nooit waar kunnen maken. Ook niet toen hij contracten sloot voor de levering van suiker aan Rusland tegen een vaste prijs, een prijs die boven die van op wereldmarkt lag. Een miljoenensubsidie van Rusland aan Cuba in ruil voor politieke horigheid. Dat was de werkelijkheid die de bevolking van Cuba alleen maar misère opleverde. 

Onze gids Omar demonstreert hoe je met ossen moet ploegen.
Tractoren zijn een zeldzaamheid op Cuba.
Rechts een schuur waarin tabaksbladeren gedroogd worden.
Vinjales 2008 (foto petrus nelissen)

Toen we in 2008 met een arme boer als gids een wandeltocht door de akkers van het toeristische stadje Vinales maakten,  bleek al gauw hoe gebrekkig de organisatie van de gecentraliseerde landbouw was. Nooit waren de voor de oogst noodzakelijke producten als zaaigoed, kunstmest, pesticiden, machines enz. op tijd te verkrijgen, aldus de boeren. Teveel bureaucratisch rompslomp, bemoeizuchtige ambtenaren en controle vanuit Havana. Socialistische planeconomie werkt nu eenmaal nooit goed, zeker niet in een onderontwikkeld land. 

Bovendien, alle oogst van suikerriet tot tabak gaat altijd naar de staat. Hoe hard de boeren en landbouwers ook werken, zij verdienen nooit een cent meer. Hard werken wordt nooit beloond. Integendeel, de staat is een bodemloze put. Geen wonder dat de boeren suikerriet of tabak in eigen zak steken om dat elders voor andere benodigde waren te ruilen. Ze weten dat ze stelen van de staat, maar zij zijn toch ook de staat en bovendien wat moeten ze anders? Want vergis je niet, de armoede op het platteland van Cuba verschilt niet veel van vergelijkbare landen als bijvoorbeeld de Dominicaanse Republiek, Honduras, El Salvador  of Nicaragua.  

Een jongen te paard ontmoet 2 boeren op een zandpad tussen de velden.
Volop romantiek op het platteland maar een hard bestaan voor de boeren.
Vinjales 2008 (foto: petrus nelissen)

Met het vee is het al even slecht gesteld. We zagen vel over been koeien in een veld sjokkend knagen aan restanten suikerrietstengels op het veld. Bij navraag bleek dat dit het enige voer was wat de melkcoöperatie zijn koeien nog kon geven. Ooit waren deze Holstein koeien uit Europa ingevoerd om de streek van melk te voorzien. Dat project is ten onder gegaan bij gebrek aan organisatie en planning van de productie van voeder en dierenzorg. Daardoor halen de koeien al jaren niet meer de gemiddelde productie van 20 liter melk per dag. De coöperatieleden hebben de hoop dat het ooit nog beter kan gaan, opgegeven. 

Een typisch boerenerf zoals je ze ook in elk Midden Amerikaans land
en op andere Caraïbische eilanden kunt tegenkomen.
De Revolutie heeft de boeren op Cuba zeker niet meer opgeleverd dan de boeren elders.
Vinjales 2008 (foto: petrus nelissen)

In het licht van het bovenstaande is het commentaar van Fidel Castro op het bezoek van “Hermano Obama” leugenachtig. Hij begint zijn commentaar met een verwijzing naar het Spaanse kolonialisme om het vervolgens meteen te koppelen aan het hedendaagse toerisme en de multinationals. “Toerisme vandaag bestaat grotendeels uit het genieten van onze prachtige landschappen en van onze delicatessen uit onze zeeën, en dat altijd te delen met het private kapitaal van de grote buitenlandse ondernemingen, waarvan de winsten niet de moeite waard zijn te noemen als ze niet duizenden miljoenen dollars per hoofd van de bevolking bedragen.” 

Een typisch staatswinkeltje op het platteland met een wel heel armoedige voorraad.
Vinjales 2008 (foto: petrus nelissen)

Cuba zogenaamd in de slachtofferrol van toerisme en multinationals terwijl de waarheid is dat  het voor de gewone Cubaan verboden is om lekkernijen uit eigen zee te eten. Tijdens onze reis op het eiland was het vangen én het eten van kreeft en garnalen streng verboden. Alleen de staat mag vissen en die gebruikt de vangst uitsluitend voor de export. Legaal was er op het eiland dan ook geen kreeft of garnaal te bekennen. Maar dankzij de vindingrijkheid van de Cubanen was er illegaal wel aan te komen. 

Paarden en ossen zijn op het Cubaanse platteland na meer dan 50 jaar revolutie
nog altijd de belangrijkste werkkrachten. Vinjales 2008 (foto:petrus nelissen)

Verderop in zijn commentaar verwijt Fidel ‘Hermano Obama’ dat hij de inheemse bevolking vergeet omdat hij slechts heeft gesproken over de zwarte slaven die Cuba en de VS hebben opgebouwd. Ik denk echter dat je Obama weinig kunt verwijten op het punt van zijn gevoeligheid voor de problemen van indianen. Hij verwijt Obama ook te negeren dat de Revolutie een einde heeft gemaakt aan de rassendiscriminatie. Uit de toespraak van Obama blijkt dat hij het thema van de rassendiscriminatie omzichtig benadert en het inzet voor de emancipatie en bevrijding van de hele Cubaanse bevolking.

Felix was onze gids in de bergen. Hij wilde buiten het zicht van de Guardia betaald worden
anders zouden die ook een groot deel van de verdiensten opeisen.
Vinjales 2008 (foto: petrus nelissen)

Zoals was te verwachten kan Fidel Castro geen afscheid nemen van de Koude Oorlog. Hij verwijst trots op het Cubaanse legeroptreden in voormalige Afrikaanse kolonies als Angola, Mozambique, Guinea Bissau enz. Zijn  broer Raul, die notabene nooit iets anders is geweest dan een gedienstig generaal, weet intussen wél beter.  De Koude Oorlog is wel degelijk voorbij, zeker nu ook de enige overgebleven subsidiegever Venezuela nagenoeg failliet is, moet Cuba naar nieuwe wegen zoeken om aan inkomsten te komen voor land en leger. De massa export van artsen naar bijvoorbeeld Venezuela biedt niet meer voldoende soelaas. Bovendien weigeren steeds meer artsen zich als exportartikel te laten gebruiken door hun eigen regering. 

Het leger is naar schatting voor 60% eigenaar van de Cubaanse staatseconomie, met andere woorden verarmt de nationale economie dan verarmt ook het leger met alle mogelijke gevolgen van dien door de positie van Raul en zijn kompanen. Openingen naar het Westen moeten dat kost wat kost voorkomen. Het Cubaanse leger en het volk mogen ‘Broeder Obama’ dus wel dankbaar zijn dat hij de tekenen des tijds wel heeft begrepen en de strijdbijl met Cuba wil begraven. Voor  Fidel Castro is dat, zelfs nu hij 90 jaar oud is en wijzer zou moeten zijn, nog altijd teveel gevraagd.

Zo zag een textielfabriek er van binnen uit in het Cuba van 2008, Cienfuegos
(foto: petrus nelissen) 

Betekent dit negatieve commentaar van Fidel in de officiële partijkrant op het bezoek van Obama dat er sprake is van een diepgaand conflict tussen de twee broers over de koers die Raul is ingeslagen? Dat zou kunnen maar ik denk het niet. Ik denk dat het min of meer afgesproken is tussen die twee broers.  Raul zorgt als president en generaal voor nieuwe inkomsten terwijl Fidel zorgt voor de ideologische argumentatie om de beide broers en hun hofhouding aan de macht te houden. Het commentaar van Fidel is voor binnenlandse consumptie om duidelijk te maken aan de eilandbewoners dat beiden niet van plan zijn ook maar een centavo van hun macht af te staan langs de weg van bijvoorbeeld eerlijke en vrije verkiezingen. 

PRESIDENT OBAMA DOORBREEKT RACISME TABOE OP CUBA

Fietstaxi rijder in Havana 2008 (foto:petrus nelissen)

Obama had inderdaad in Havana, zoals ik al vermoedde in mijn blog “Is er racisme op Cuba?” , speciale aandacht voor het thema racisme. Hij besprak de kwestie in zijn half uur durende toespraak op maandagavond in een koloniale zaal vol toehoorders waaronder ook El Presidente Raul Castro. De New York Times wijdde er een artikel aan: “Cuba says it has solved Racism. Obama isn’t so sure”  dat op zijn beurt werd overgenomen door de krant Diario de Cuba. 

De krant signaleert dat “President Obama over zijn erfenis uit Kenia sprak. Hij sprak over hoe de VS en Cuba zijn opgebouwd over de ruggen van slaven uit Afrika. Hij vermeldde dat nog niet lang geleden, het huwelijk van zijn ouders ongeldig zou zijn geweest in de VS en hij stond er op dat de Cubanen het protest erkennen als een manier om gelijkheid te bereiken.“ Daarmee is de toespraak van Obama niet alleen verrassend persoonlijk maar getuigde ze ook van een ongebruikelijke directe betrokkenheid bij de rassenkwestie, een moeilijk en onopgelost thema in de Cubaanse maatschappij waarvan immers verondersteld werd dat daar met “de revolutie”  een einde aan was gekomen.

Trinidad, Cuba 2008 (foto:petrus nelissen)

De krant vervolgt dat “Voor veel Cubanen, de commentaren van Obama verrassend waren vanwege de erkenning van racisme in beide landen.” Volgens de NYT dienden zijn opmerkingen om zijn gehoor aan een bijzondere band te herinneren, die over de politiek heen naar iemands identiteit gaat. “Dit is een revolutie” zei de 44 jarige bakker Alberto Gonzalez, een van de weinige Afro-Cubanen die maandag aanwezig was bij een gesprek met de president over ondernemingsgeest. “Dit is een revolutie voor iedereen met een Afrikaanse afkomst", zo schrijft de NYT.

Het regiem heeft lang een defensieve houding aangenomen tegenover dit onderwerp omdat Fidel Castro kort nadat hij aan de macht kwam, verklaarde dat het racisme was opgelost. Daarmee werd het thema racisme een politiek taboe. De krant signaleert vervolgens dat een deel van het ongemak bij dit thema ook voortkomt uit trots omdat “de revolutie” wel een einde maakte aan de geïnstitutionaliseerde rassenscheiding in clubs, in scholen en in wijken waar de huizen van de rijke blanken die gevlucht waren, werden ingenomen door zwarten.

Honkbal discussie, havana 2008 (foto: petrus nelissen)

Gezondheidszorg en onderwijs voor iedereen hielpen mee een maatschappij op te bouwen die diepgaand werd gevormd door interacties en interraciale huwelijken, meer dan in de Verenigde Staten het geval is geweest. Maar Cuba is net zo min als andere landen post-raciaal. Zo hebben veel Afro-Cubanen zich gehaast te verklaren dat de aanwezigheid van Obama, de eerste zwarte president van de VS, duidelijk maakt dat de Cubaanse regering geen afspiegeling is van de demografische, raciale samenstelling van het land.

Een in 2007 uitgevoerd onderzoek van de Cubaanse econoom Esteban Morales Dominguez laat zien dat bij een bevolking, die voor ongeveer 2/3 bestaat uit zwarten en kleurlingen, het leiderschap voor 70% in handen is van blanken. Het laat ook zien dat de meerderheid van de wetenschappers, technici en professoren blanken zijn, in sommige beroepen is dat zelfs 80%.

Particuliere Fruitmarkt, havana 2008 (foto: petrus nelissen)

Volgens Odette Casamayor-Cisneros, professor in Latijns Amerikaanse en Caraïbisch litteratuur aan de Harvard University, is het moeilijk om je als zwarten vertegenwoordigd te voelen. Bij het bezoek van Obama bestaat zowel de Noord Amerikaanse delegatie uit voornamelijk blanke functionarissen, als ook de aanwezige groep Cubaanse functionarissen. Een groot deel van de toehoorders bij zijn toespraak was ook al blank. De president vormt samen met zijn gezin en zijn meegereisde schoonmoeder hiermee een groot contrast.

Sommige Afrocubanen, zoals de hip hop zanger Soandry, vinden dat de Noord Amerikaanse president laat zien “wat je kunt bereiken in een kapitalistisch systeem”, aldus de NYT. Andere Cubanen brengen het rassenthema op een directere manier naar voren, zonder dat er om gevraagd wordt. Zij vinden dat Obama als Afro-Amerikaan hun land beter begrijpt.

Stelletje op zondag aan de Malecon, Havana 2008 (foto: petrus nelissen)

Gonzalez, wiens bakkerij etalage is versierd met foto’s van Martin Luther King en Malcolm X, zei dat de mensen niet alleen de president bewonderden maar ook zijn gezin. “Heb je ooit eerder zo’n mooi gezin gezien?” De uitdaging is, aldus de geïnterviewden, om van deze inspiratie iets substantieels te maken, te beginnen met een open gesprek over ras. “Er is geen twijfel mogelijk dat hier nog racisme is”, zei Gonzalez, die langer dan 10 jaar in Italië woonde alvorens terug te keren naar Cuba om een klein zaakje te beginnen. “Ik maak het vaak mee, zoals de mensen me aankijken en me behandelen.”

Onder de Cubanen bestaat een groeiende bezorgdheid over de economische kloof in Cuba, die ook nog eens raciaal is. Zo heeft de groei van het toerisme het werk in de toeristische sector lucratiever gemaakt. De fooien van een dag kunnen die van een officieel maandsalaris overtreffen. De sector is nu ook demografisch raciaal minder representatief geworden, aldus de NYT. Volgens de krant is de kleine economische opening onder Raul Castro, waardoor kleine bedrijfjes zijn toegestaan op het Eiland, ten goede gekomen aan degenen die al banden hebben met de regering of familie hebben in het buitenland, een elite die meer en meer blank is.

Havana jongeren, 2008 (foto: petrus nelissen)

Soms is het racisme expliciet. Yusimi Rodriguez Lopez, een Afro-Cubaanse onafhankelijke journalist vertelde aan de NYT dat bijvoorbeeld zwart werk wordt aangeboden waarbij openlijk gezegd wordt dat het alleen voor blanken is. Wat frustrerend is, zo voegt hij er aan toe, is dat de Cubaanse autoriteiten weinig belangstelling hebben om het probleem te bespreken, of aan te horen.

Daarin onderscheidt Obama zich dus. Door te benadrukken dat mensen die  de regering trotseerden de Verenigde Staten hebben veranderd  - "Toen ik naar school ging, streden we nog steeds tegen de rassenscheiding op scholen in het zuiden van de VS", zei de president. De opmerkingen en de oprechtheid van Obama, gaf veel Cubanen nieuwe hoop en vertrouwen, aldus de NYT. "De eerste zwarte president liet zien dat een zwarte persoon kan regeren," zo zei de 50 jarige acteur Manuel Valier Figueroa maandag in het park. “De zwarten hier moeten ervoor zorgen dat hier hetzelfde kan gebeuren."

P.S. Voor meer nieuws over Cuba verwijs ik graag naar de CUBA Weblog

HET CUBAANSE PLAN B (met laatste nieuws over arrestatie Ramon Escobar)

LAATSTE NIEUWS

Het Cubaanse echtpaar Escobar met rechts Ramon, redacteur van een boogkrant die net gearresteerd  is, en zijn vrouw, de wereld beroemde blogster Yoani. De foto is gemaakt in hun appartement in Havana in 2008.

Ramon is tezamen met andere dissidenten gearresteerd. Dit heeft waarschijnlijk alles te maken met het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen de VS en Cuba. De dictatuur probeert met harde repressie te voorkomen dat de Cubaanse bevolking eindelijk het heft in eigen hand zou nemen, daarin aangemoedigd door de nieuwe ontwikkelingen. De angst zit er bij de gebroeders Castro en hun maten dus in ieder geval goed in. 

President Raul Castro in zijn nieuwe outfit. (een digitale fotobewerking van petrus)

Het ziet er naar uit dat Raul Castro begonnen is met de uitvoering van plan B, herstel van de betrekkingen met de Verenigde Staten. Waarom denk ik dat? Lees er de Cuba Weblog “Cuba houdtrekening met een leven na socialistisch Venezuela” van 29 mei jongstleden maar op na. Toen driegde het socialistische bewind in Venezuela onder druk van protesten van de oppositie te bezwijken. Dat zou voor Cuba een net zo grote ramp zijn als de val van suikeroom Sovjet Unie in het begin van de jaren negentig.


“Het Bruto Binnenlands Product toen daalde toen met een derde, zegt Joaquín Infante Ugarte, plaatsvervangend hoofd van de Nationale Associatie van Cubaanse Economen en Accountants. De jaren negentig waren een moeilijke tijd voor de Cubanen toen de lokale economie er nauwelijks in slaagde tegemoet te komen aan de grootste behoeften van de Cubanen, met name voedsel. De Cubaanse president is vastbesloten een soortgelijke ramp te voorkomen en doet alles om Maduro te steunen. Maar hij werkt ook aan een plan B voor het geval de koers in Caracas wijzigt.”


Hoe afhankelijk is Cuba nu van het socialistische Venezuela? 

“Cuba is afhankelijk van Venezolaanse olie; Caracas levert dagelijks 80.000 vaten olie hoewel de leveranties in het laatste jaar met 20 tot 30% terugliepen. De financiële voorwaarden waaronder de olie wordt geleverd zijn aantrekkelijk en het grootste deel wordt betaald doordat Cuba het land voorziet van duizenden gezondheidswerkers, vooral artsen en verpleegsters. De handel met Venezuela voorziet Cuba voor 20% van zijn Bruto Binnenlands Product.” 


Venezuela betaalt ongeveer 8 miljard dollar per jaar voor de artsen en gezondheidswerkers die in Venezuela werken. Uit berichten blijkt echter dat de gezondheidswerkers massaal weglopen. Ze hebben geen zin om voor hun president te werken die hun geen enkele vrijheid laat, zelfs niet om te zeggen wat je denkt. Je staat altijd onder staatscontrole waar je ook gaat of staat. Met name de Revolutionaire Buurtcomité's houden je in de gaten. Zij zijn wat de Stasi was in de voormalige Communistische Duetsche Demokratische Republik.

Nu de olieprijs ook nog eens met de helft gedaald is, wordt het verlies voor Cuba mogelijk onhoudbaar. Daarmee dreigt Cuba opnieuw net als na de val van de Sovjet Unie een groot deel van zijn buitenlandse inkomsten te verliezen. En net als toen dreigt daardoor opnieuw de levensstandaard een dramatische val te maken, misschien nog wel dramatischer dan na de val van de Sovjet Unie. Er zijn ook geen landen meer die de gaten in de begroting met gratis schenkingen uit ideologische of geopolitieke overwegingen kunnen vullen. Kortom, het Cubaanse regime zit muurvast. Er lijkt geen uitweg te zijn.

Vandaar een plan B. Op 29 mei was dat plan B nog niet bekend. Nu dus wel, namelijk het herstel van de diplomatieke banden tussen Cuba en de VS. Daarmee komt een einde aan de al meer dan 50 jaar durende Koude Oorlog tussen beide landen. De Noord Amerikaanse president Obama kan daarmee alsnog geschiedenis te schrijven, iets wat hem tot nu toe onvoldoende gelukt is. Voor Cuba houdt het herstel van de banden in dat ze de strijdbijl tegen de eeuwige vijand begraven. Het ziet er dus naar uit dat daarmee het Noord Amerikaanse imperialisme alsnog gewonnen heeft.

In feite is dit een erkenning van wat al lang gaande was. De Cubaanse economie profiteert namelijk al jaren van de pakketten en het geld die Cubaanse vluchtelingen jaarlijks vanuit de VS naar hun familieleden in Cuba sturen. De Cubanen moeten daarover belastingen bedragen en die lopen in de tientallen miljoenen dollars per jaar. 

Wat de politieke gevolgen zullen zijn op de langere termijn is moeilijk te zeggen. Je kunt stellen dat het herstel van de diplomatieke betrekkingen tussen beide landen het eerste gat is in de muur tussen Cuba en de VS. De geschiedenis leert dat als er eenmaal een gat is, de muur spoedig zal vallen. Dat zou ook wel eens in dit geval kunnen gebeuren. Het is alleen te hopen is dat dit dit niet gepaard zal gaan met voorafgaande bloedige onderdrukkingen van de bevolking. Als dat zou gebeuren, zouden de democratische Latijns Amerikaanse landen zich moeten laten gelden desnoods met de dreiging van een interventie. Het wordt hoog tijd dat men in Latijns Amerika de democratie serieus gaat nemen.