Posts tonen met het label bob dylan. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bob dylan. Alle posts tonen

woensdag 11 februari 2026

HET MEISJE AAN DE OEVER VAN DE RODE RIVIER

 

foto: petrus

Er zijn ontelbare liefdesliederen gezongen. Ik heb er in mijn leven vast wel duizenden gehoord. Sommigen vaker, andere maar een keer en daarna nooit meer. Sommigen heb ik onthouden, andere vergeten.

Maar het liefdeslied over het meisje aan de Oever van de Rode Rivier is wel een van de mooiste en meest poëtische liefdesliederen waarbij tekst en muziek als gegoten zitten. Het is geen eenvoudig lied van verlangen maar een gecompliceerde ballade over onbeantwoorde liefde, liefdesverdriet, de onmacht, verdwalen in het leven, over de wreedheid van de tijd en nog meer. Het is meteen ook de minstreel Bob Dylan op z'n best.


De oever van de Rode Rivier


Sommigen van ons doen de lichten uit

En leggen zich neer in het voorbij schietende maanlicht.

Sommigen van ons jagen zich de stuipen op het lijf in het donker

Om te komen tot waar de engelen vliegen.

Allemaal mooie meiden staan in een rij

Voor de deur van mijn hut.

Nooit wilde ik dat een van hen mij zou willen

Behalve het meisje aan de oever van de rode rivier.


Welnu, ik zat naast haar en een tijd lang probeerde ik

Dat meisje tot mijn vrouw te maken.

Zij gaf me haar beste advies toen ze zei

Ga naar huis en leid een rustig leven.

Welnu, ik ben naar het oosten gegaan en naar het westen

Ik ben gegaan naar daar waar zwarte winden grommen.

Maar op de een of andere manier, kwam ik nooit zo ver

Met het meisje aan de oever van de Rode Rivier


Maar ja, toen ik haar zag, wist ik het al

Ik zou nooit meer vrij kunnen zijn.

Een blik op haar en ik besefte meteen

Dat ze voor altijd bij me moest zijn

Maar ja, de droom vervloog al lang geleden

Echt waar, 

Dat was het meisje van de oever van de Rode Rivier


Nu draag ik de mantel van misere

En heb geproefd van de afgewezen liefde.

En de bevroren lach op mijn gezicht

Past me als gegoten

Maar ik kan niet ontsnappen aan de herinnering

Aan degene die ik altijd zal aanbidden.

Al die nachten dat ik in de armen lag

Van het meisje aan de oever van de Rode Rivier.


We leven in de schaduwen van een vervagend verleden

Gevangen in het vuur van de tijd.

Ik probeerde nooit of te nimmer iemand pijn te doen

En uit een misdadig leven te blijven.

En toen alles was gezegd en gedaan

Wist ik nog niet waar ik aan toe was.

Een nieuwe dag is weer een dag weg

Van het meisje aan de oever van de Rode Rivier


Nu ben ik een vreemdeling hier, in een vreemd land

Ik zwerf en gok voor degene die ik liefheb

Dat de heuvels mij een lied zullen geven.

En hoewel niets me bekend voorkomt

Weet ik dat ik hier eerder ben geweest

Eens, een duizend nachten geleden

Met het meisje aan de oever dan de Rode Rivier


Ik ging terug om haar weer eens te zien

Om te zien hoe het zat.

Iedereen die ik sprak had ons daar gezien

Ze zeiden niet te weten over wie ik het had.

Welwel, de zon is lang geleden onder gegaan

En schijnt niet meer te schijnen.

Ik wou dat ik elk uur van mijnleven had kunnen doorbrengen

Met het meisje aan de oever van de Rode Rivier.


Pas hoorde ik van een man die lang geleden leefde,

Een man voor verdriet en ellende,

Die als iemand in zijn buurt stierf en dood was,

Wist hoe hem terug tot leven te brengen.

Nou, ik weet niet welke taal hij gebruikte

Of dat ze dit soort dingen nog doen.

Soms denk ik dat niemand mij daar daar ooit gezien heeft

Behalve het meisje aan de oever van de Rode Rivier.


(Tekst en muziek: Bob Dylan)

(Vertaling: petrus)

woensdag 2 april 2025

DE KLEINE GESCHIEDENIS VOLGENS JAN VAN DER PUTTEN. 1

 


De journalist Jan van der Putten heeft een boek geschreven over zijn tijd als correspondent, met de titel “Tijd van illusies” met als onderschrift “Mijn kleine geschiedenis van de wereld”. Hij is getuige geweest van gebeurtenissen waarvan velen dachten dat ze het aanzien van de wereld zouden veranderen, wat niet gebeurd is, vandaar dat hij het heeft over “tijd van illusies”.


Die tijd laat zich het beste samenvatten als de tijd tussen de meirevolte in Parijs van 1968, waar hij toevallig als promovendus in de letteren aan de Sorbonne studeerde, en 1986, het jaar waarin de Sandinisten bij verkiezingen in Nicaragua de macht verloren. In die periode zwerft Jan van de ene revolutionaire situatie naar de andere, voornamelijk in Latijns Amerika.


Het zijn de hoogtijdagen van de links revolutionaire verwachtingen. Verwachtingen die de schrijver meebeleefd en waar hij zelf in gelooft maar eenmaal in praktijk gebracht, uitdraaien op een mislukking. Wat hoopvol begint als een radicale politieke verandering wordt uiteindelijk een nachtmerrie van wrede en bloedige dictaturen van generaals en hun opportunistische slippendragers. Jan van de Putten maakt de hoop en de nachtmerries mee en vraagt zich af waarom radicale veranderingen en revoluties zo dramatisch mislukken.


Het startsein voor hem is toevallig de Franse meirevolte in 1968. Jan is dan net in Parijs om doctor in de letteren te worden. In plaats van doctor te worden, gaat hij voor de krant verslag doen van de opstandige studenten en jongeren die de straten van Parijs barricaderen. De snel opeenvolgende en verrassende gebeurtenissen maken Jan tot de journalist die hij de rest van zijn leven blijft. Zijn Parijse ervaring noemt hij een journalistieke en politieke stoomcursus.


De revolte gaat ten onder in het Franse politieke krachtenveld waar generaal de Gaulle, de held van de Tweede Wereldoorlog, aan het het langste eind trekt. In zijn boek oordeelt Jan dat het een knetterende mislukking was net als de slavenopstand van Spartacus, de Commune van Parijs en zoveel andere protestbewegingen en volksopstanden in Frankrijk. Blijkbaar zijn Fransen dromers die het afleggen tegen de  politieke realiteit. 


Jan weidt er niet over uit maar de meirevolte is een politieke uiting van een culturele revolutie die in de hele westerse wereld plaatsvindt. Het is een generatieconflict dat leidt tot diepgaande culturele veranderingen. 


Het beste kan het begin ervan geduid worden met Bob Dylan’s song “The Times They Are a-Changin’ “ (1964) met als laatste strofe: “De lijn die getrokken wordt, de vloek die uitgesproken wordt, de langzame van vandaag zal later snel zijn, zoals het heden later voorbij zal zijn, de orde vervaagt snel, en de eerste vandaag zal later de laatste zijn want de tijden veranderen.” (Vrij vertaald door mij). 


In Nederland wordt die culturele revolutie gemarkeerd door het optreden van de Provo’s in voornamelijk Amsterdam (1965). Provo was als een strovuur van een kleine anarchistische, geweldloze beweging die met humor en inzicht de autoriteiten provoceren waardoor de zwakheden van het traditionele, autoritaire gezag worden blootgelegd. In tegenstelling tot de Franse meirevolte groeit de provobeweging en later de kabouters niet uit tot een politieke opstand. 


De afloop van de meirevolte in Frankrijk was vrij onschuldig. De Gaulle herstelt de democratie en de Republiek. Er vallen geen doden, er worden geen massa's mensen in stadions opgesloten zoals in Chili  of zoals in Argentinië vermoord. Frankrijk blijft een democratie en de Fransen kunnen rustig slapen. Chili en Argentinië worden dictaturen.

vrijdag 12 juni 2020

MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG 64, LIKE A ROLLING STONE

 
De fluitspeler Sigurd Cochius  met zijn gitaar spelende vriend in huize Jacobslaan 147.
Sigurd Cochius (Hilversum, 7 maart 1916 - aldaar, 5 maart 2001) was een plaatselijk bekende dwarsfluitist/ straatmuzikant in Hilversum en Utrecht.
Cochius was de zoon van Petrus Marinus Cochius, een welgestelde glasindustrieel uit Leerdam. Aanvankelijk was hij tennisleraar. Na de dood van zijn moeder woonde hij in het ouderlijk huis te Blaricum. Aan het eind van de jaren zestig veranderde Cochius zijn levensstijl en stelde zijn huis open voor jongeren.
Cochius was betrokken bij Provo. Bij de ongeregeldheden in juni 1966 trok een twintigtal provo’s zich met veel tamtam enkele dagen terug in zijn huis in Blaricum, om te bewijzen dat Provo niet aan de rellen deelnam. Bij de happening waarbij Provo zichzelf in 1967 ophief speelde Cochius het Wilhelmus.
Na zijn dood gingen in het Utrechts Nieuwsblad (waarin hij al eerder in 1988 abusievelijk werd doodverklaard) stemmen op voor een gedenkteken. Dat kwam er ook aan de Oudegracht in de vorm van een plaquette op het bankje op de Bezembrug waarop hij vaak zat te spelen.

Presidentiële moord of niet, ik leef in een roes van verandering, van vrijheid, van hoop, nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden, nieuwe mode, nieuwe muziek. Het voornaamste is het protest tegen de bestaande politiek orde met de oorlog in Vietnam als belangrijkste steen des aanstoots is. Wij hier in Nederland mogen dan niet in oorlog zijn met Vietnam, daar draaien de Amerikaanse jongens voor op, maar wel met de bestaande politiek orde, de politiek van de ‘zwijgende meerderheid”, van de saaie burgers die alles goed vinden zolang ze maar met rust worden gelaten. Wij komen in opstand tegen de gezapigheid, tegen de loodzware ernst van het eigen gelijk, tegen de consumptie als wasverzachter van het geweten.

Ik voel me als een stuk rots dat is losgeslagen door een onverwachte storm en naar beneden rolt. Naast mij rollen er nog meer onverschrokken naar beneden om net als ik soms beduusd, soms verbaasd te belanden in de bedding van het leven. Ruw zijn we, hier en daar hebben we scheuren, barsten en scherpe randen. Ik word heen en weer geslingerd over de bodem van het leven waarin ik me voorlopig laat meesleuren tot ik weet nog niet waarheen. Er lijkt geen einde aan te komen. Ik zie dat enkelen het opgeven. Ze gaan terug naar huis om vandaar uit naar hun leven te zoeken.
 

En dan zingt Bob Dylan het lied “Like a rolling stone” met als refrein:

“How does it feel
To be without a home
Like a complete unknown
Like a rolling stone?”


(Afgezien van een verhaal over decadentie schetst Dylan ook subtiel de Amerikaanse maatschappij van midden jaren zestig. Aan het begin van het tweede couplet zingt hij: “You’ve gone to the finest school all right, Miss Loneley.” De songwriter wil laten weten dat de beste opleiding niet wordt gegeven op dure universiteiten of in de cocon van het gezin, maar door de harde realiteit van het dagelijks leven. Dylans biograaf schrijft dat ‘Like a Rolling Stone’ gaat over het verlies van onschuld en keiharde ervaringen.” pag 186-187 in ‘Bob Dylan Compleet’ van Philippe Margotin en Jean-Michel Guesdon)

Ondertussen ben ik niet zonder thuis en vreemdeling voel ik me ook niet. Ik ben thuis bij medestudenten, bij Dora en bij mijn en haar huisgenoten. Mijn kleine leven draait om de Jacobslaan en de universiteit of liever de faculteit der sociale wetenschappen. Dat zijn mijn levensscholen. We zijn allemaal leerlingen in die levensscholen op zoek naar we weten nog niet precies wat maar zoals het Heilige Boek zegt “wie zoekt zal vinden.” (Het Evangelie volgens Matteüs: 7:7-8)

vrijdag 5 juni 2020

MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG 63, THE TIMES THEY ARE A-CHANGING

Bob Dylan tijdens de opname van het album "The Times They Are A-Changin" uit de gelijknamige Dylan Bijbel.

Na onze betoging in West-Berlijn gaat de Vietnamoorlog gewoon door. We hebben de Noord Amerikaanse regering er weer niet van kunnen overtuigen te stoppen met de oorlog. Het is net als bij verkiezingen, je stemt op de goeie partij maar die verliest. In Nederland blijft de massa zwijgen en wie zwijgt stemt toe.

Er zal nog veel gedemonstreerd moeten worden om wat te veranderen. De oude politiek is taai, veel taaier dan wij ons in onze bevlogenheid kunnen voorstellen. Maar wij van de nieuwe generatie hebben de tijd mee. De oude politiek heeft daarentegen weinig tijd meer. Tijden zullen dus hoe dan ook veranderen. Dat is precies wat de dichter-zanger Bob Dylan aankondigt met zijn lied “The Times They Are a-Changin”.
 

“Bob Dylan schreef ‘The Times They Are A-Changin’ in de herfst van 1963, met oude Ierse en Britse ballades als inspiratie. Anders dan ‘Masters of War’ en ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’ gaat ‘The Times Tehy Are A-Changing’ niet over een specifiek onderwerp. Wel spreekt een gedeelde hoop uit het nummer dat de jaren zestig de maatschappij zouden veranderen.
Ook nu weer valt Bob Dylan terug op de Bijbel bij het verkondigen van zijn universele boodschap. Zelfs de titel verwijst naar hoofdstuk 1, vers 3 van de Openbaring van Johannes: “Gelukkig is wie dit voorleest, en gelukkig zijn zij die deze profetie horen en zich houden aan wat hier gezegd wordt. Want de tijd is nabij.” De regels “For the loser now will be later to win” verwijst naar hoofdstuk 10, regel 31 van het Evangelie volgens Marcus: “Vele eersten zullen de laatsten zijn en vele laatsten de eersten.” Het vertoog van Dylan had meer impact omdat het niemand buitensloot. Dat de songwriter had geprobeerd een hymne te schrijven voor de jongere generatie is duidelijk, hoewel hij in 1965 ontkende dat hij de jongere generatie had willen opzetten tegen hun ouders: “Dat is niet wat ik zei. Misschien waren dat de enige woorden die ik kon vinden om een onderscheid te maken tussen levendigheid en doodsheid. Het heeft niets met leeftijd te maken.”  Toch was Dylan zich bewust van de impact van zijn woorden. Ik wilde een groot nummer schrijven, een, soort lijflied, weet je, met korte, bondige coupletten, die samen als een soort hypnose werkten.”, zei hij tegen Cameron Crowe.”
( Philippe Margotin/Jean-Michel Guesdon, Bob Dylan Compleet, Het verhaal van 492 songs, uitgave W Books, blz. 87 en volgende).
 

Come gather 'round, people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You'll be drenched to the bone
If your time to you is worth savin'
And you better start swimmin'
Or you'll sink like a stone
For the times they are a-changin’

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won't come again
And don't speak too soon
For the wheel's still in spin
And there's no tellin' who
That it's namin'
For the loser now
Will be later to win
For the times they are a-changin’

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don't stand in the doorway
Don't block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
The battle outside ragin'
Will soon shake your windows
And rattle your walls…

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don't criticize
What you can't understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is rapidly agin'
Please get out of the new one
If you can't lend your hand
For the times they are a-changin’

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is rapidly fadin'
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin'

De troubadour doet zijn best maar nu de rest nog en dat gaat niet goed, ook niet in Amerika dat per slot van rekening de oorlog voert. Minder dan een maand na de opname van het lied wordt tot verbijstering van de wereld president Kennedy tijdens een live TV uitzending vermoord. Een politieke reality show in optima forma. 

Achterin zittend naast mevrouw Jackie Kennedy in een open auto  die door Dallas rijdt alsof het een zomerse ritje langs de boulevard is, wordt hij door een sluipschutter in het hoofd geschoten. Er is geen redden meer aan. Aan boord van het vliegtuig met de dode president op weg naar Washington wordt zijn opvolger Johnson ingezworen tot president. Kort daarna vertrekken grote aantallen soldaten naar Vietnam. De oorlog komt pas goed op gang.


(verschijnt elke vrijdag)