Posts tonen met het label liefdesverdriet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label liefdesverdriet. Alle posts tonen

woensdag 11 februari 2026

HET MEISJE AAN DE OEVER VAN DE RODE RIVIER

 

foto: petrus

Er zijn ontelbare liefdesliederen gezongen. Ik heb er in mijn leven vast wel duizenden gehoord. Sommigen vaker, andere maar een keer en daarna nooit meer. Sommigen heb ik onthouden, andere vergeten.

Maar het liefdeslied over het meisje aan de Oever van de Rode Rivier is wel een van de mooiste en meest poëtische liefdesliederen waarbij tekst en muziek als gegoten zitten. Het is geen eenvoudig lied van verlangen maar een gecompliceerde ballade over onbeantwoorde liefde, liefdesverdriet, de onmacht, verdwalen in het leven, over de wreedheid van de tijd en nog meer. Het is meteen ook de minstreel Bob Dylan op z'n best.


De oever van de Rode Rivier


Sommigen van ons doen de lichten uit

En leggen zich neer in het voorbij schietende maanlicht.

Sommigen van ons jagen zich de stuipen op het lijf in het donker

Om te komen tot waar de engelen vliegen.

Allemaal mooie meiden staan in een rij

Voor de deur van mijn hut.

Nooit wilde ik dat een van hen mij zou willen

Behalve het meisje aan de oever van de rode rivier.


Welnu, ik zat naast haar en een tijd lang probeerde ik

Dat meisje tot mijn vrouw te maken.

Zij gaf me haar beste advies toen ze zei

Ga naar huis en leid een rustig leven.

Welnu, ik ben naar het oosten gegaan en naar het westen

Ik ben gegaan naar daar waar zwarte winden grommen.

Maar op de een of andere manier, kwam ik nooit zo ver

Met het meisje aan de oever van de Rode Rivier


Maar ja, toen ik haar zag, wist ik het al

Ik zou nooit meer vrij kunnen zijn.

Een blik op haar en ik besefte meteen

Dat ze voor altijd bij me moest zijn

Maar ja, de droom vervloog al lang geleden

Echt waar, 

Dat was het meisje van de oever van de Rode Rivier


Nu draag ik de mantel van misere

En heb geproefd van de afgewezen liefde.

En de bevroren lach op mijn gezicht

Past me als gegoten

Maar ik kan niet ontsnappen aan de herinnering

Aan degene die ik altijd zal aanbidden.

Al die nachten dat ik in de armen lag

Van het meisje aan de oever van de Rode Rivier.


We leven in de schaduwen van een vervagend verleden

Gevangen in het vuur van de tijd.

Ik probeerde nooit of te nimmer iemand pijn te doen

En uit een misdadig leven te blijven.

En toen alles was gezegd en gedaan

Wist ik nog niet waar ik aan toe was.

Een nieuwe dag is weer een dag weg

Van het meisje aan de oever van de Rode Rivier


Nu ben ik een vreemdeling hier, in een vreemd land

Ik zwerf en gok voor degene die ik liefheb

Dat de heuvels mij een lied zullen geven.

En hoewel niets me bekend voorkomt

Weet ik dat ik hier eerder ben geweest

Eens, een duizend nachten geleden

Met het meisje aan de oever dan de Rode Rivier


Ik ging terug om haar weer eens te zien

Om te zien hoe het zat.

Iedereen die ik sprak had ons daar gezien

Ze zeiden niet te weten over wie ik het had.

Welwel, de zon is lang geleden onder gegaan

En schijnt niet meer te schijnen.

Ik wou dat ik elk uur van mijnleven had kunnen doorbrengen

Met het meisje aan de oever van de Rode Rivier.


Pas hoorde ik van een man die lang geleden leefde,

Een man voor verdriet en ellende,

Die als iemand in zijn buurt stierf en dood was,

Wist hoe hem terug tot leven te brengen.

Nou, ik weet niet welke taal hij gebruikte

Of dat ze dit soort dingen nog doen.

Soms denk ik dat niemand mij daar daar ooit gezien heeft

Behalve het meisje aan de oever van de Rode Rivier.


(Tekst en muziek: Bob Dylan)

(Vertaling: petrus)

vrijdag 25 december 2020

91. MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG, LIEFDESVERDRIET

Tina (rechts) en Dora samen in de keuken. (Foto: Claartje Neuhaus)

 

Ik heb nog niet veel verteld over de drie vriendinnen met wie Dora samenwoont onder het motto samen maar toch apart. Ze hebben elk een eigen kamer. De rest van het huis hebben ze gezamenlijk waarvan de keuken het belangrijkste is. Ook hebben ze een gezamenlijke huishoudpot voor eten en andere huiselijke benodigdheden. In de weekenden eten de overblijvers samen. Ik wil als overblijver nogal eens aanschuiven.

Beneden wonen de twee zussen Mar en Klaar. Klaar is de oudste van de twee. Zij woont in de grote kamer naast de keuken, Mar heeft de voorkamer. Om van de keuken naar haar kamer te komen, moet ze door de woonkamer van haar zus tenzij ze buitenom zou lopen naar de voordeur, maar dat gebeurt nooit. De voordeur wordt zelden gebruikt. Mar studeert biologie aan de Katholieke Universiteit net als haar twee broers. Klaar geeft tekenles op een school voor nijverheidsonderwijs.

 Dora woont met Tina boven op zolder waar twee slaapkamers zijn getimmerd. Via een kale houten trap op de deel kom je boven. Tina geeft net als Klaar tekenles. Ze heeft verkering met een filosofie student. In de weekeinden treffen we elkaar wel eens aan de keukentafel bij het eten en naleuteren met koffie. Met zijn ronde bril, haardos, colbertje en bedachtzame manier van praten, is hij de verpersoonlijking van de filosofie student. 

Tina heeft als kind met haar moeder in een Jappenkamp in Nederlands Indië gezeten. Daar praat ze zelden of nooit over. Ze zijn na de onafhankelijkheid van Nederlands Indië teruggekomen naar Nederland waar haar vader weer leraar is geworden. Haar moeder is streng gelovig katholiek. Als kind was Tina zo gevoelig voor het geloof dat ze, zo vertelde ze, erover gedacht heeft om uit het raam te springen om zo meteen in de hemel te komen. Haar streng gelovige moeder heb ik jaren later ontmoet maar dat is een ander verhaal.

 Tina heeft geen geluk in de liefde. Ze is gelukkig met haar filosoof maar hij niet langer met haar. Op de avond dat hij het uitmaakt horen we Tina door de dunne houten scheidingswand intens verdrietig huilen met lange uithalen die vanuit de diepte van haar ziel leken te komen. Zoveel liefdesverdriet hadden we nog nooit gehoord, een verloren eenzame ziel waaruit droefenis als een woeste rivier naar buiten kolkte. Het is niet meer goed gekomen tussen haar en de filosoof.

Mar zit anders in elkaar. Ze heeft geregeld aanbidders maar die maken geen schijn van kans. Waarom weet ik niet, sommigen zien er alleraardigst uit, maar ze worden zo resoluut afgewezen dat ze het niet wagen om het het nog een keer te proberen. Ik heb slechts een student gekend die het enige tijd heeft vol gehouden om langs te komen. Ik meen me te herinneren dat hij ook ontvangen is in de keuken, niet op haar kamer. Op een gegeven moment heb ik ook hem met bloemen in zijn hand de deur moeten wijzen.

(verschijnt elke vrijdag)

What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail

dinsdag 20 maart 2018

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 32

Zo Sweet (foto:2014)

Nu de lucht tussen Onze Lieve Heer, de Heilige Moeder Maria en mij is opgeklaard, mag er wel eens een antwoord komen op mijn schriftelijke liefdesverklaring. Tot nu toe heb ik niks gevonden in mijn tekendoos. Twee keer in de week, elke tekenles opnieuw, staar ik in mijn akelig lege tekendoos. Ik vraag me verbaasd af of ze mijn liefdesbrief wel gezien heeft? Gebruikt ze haar tekendoos eigenlijk wel?

Ik word onzeker en weet niet goed wat nu te doen. Zal ik moed scheppen en haar aanspreken op het schoolplein tijdens de pauzes wanneer met haar vriendinnen rondjes wandelt? Ik volg haar in de hoop een of andere blik of gebaar te krijgen zodat ik weet dat zij het weet. Of nog mooier, dat ze naar me toekomt. Dat zou de vervulling zijn van mijn grootste droom. Maar er gebeurt niets. Het blijft bij wandelen op het koud grijze schoolplein. Het enige wat ik zie is een onverschillige rug tussen andere onverschillige ruggen.

Zou ze haar vriendinnen iets vertelt hebben? Heeft ze mijn naam genoemd?  Vraagt ze om raad? Word er om gelachen?  Wankelmoedige gedachten zonder antwoord zijn het en dat maakt me nog moedelozer. Maar hoeveel moed ik mezelf ook inspreek,  het lukt me niet om naar haar toe te lopen en te vragen hoe het nu eigenlijk tussen ons zit. Of is er soms niks tussen ons? Dat kan natuurlijk net zo goed maar dan wil ik dat wel het liefste meteen weten. In deze omstandigheid wordt slecht nieuws, goed nieuws want dat maakt tenminste een einde aan de onzekerheid.


Ondertussen blijf ik in mijn dagelijkse doen van opstaan, wassen, ontbijten, naar school fietsen, de lesuren afwerken, met klasgenoten en vrienden kletsen en aan het eind van weer een verloren dag huiswerk maken en naar de radio luisteren. Tegenover een heel enkele goede vriend laat ik een beetje los over mijn liefde die dreigt te stranden op de onverschilligheid van de beminde. Ik wil voorkomen dat ik over de tong ga en word uitgelachen. Zelfs vrienden kunnen in zulke gevallen harteloos zijn en dat heb ik nu niet nodig.

(verschijnt elke dinsdag)