Posts tonen met het label seks. Alle posts tonen
Posts tonen met het label seks. Alle posts tonen

dinsdag 6 september 2022

THEO MAASSEN: DE GEBROKEN WITMAN

petrus nelissen, olieverf op doek.

 

Op TV de one man show “situatie gewijzigd” van Theo Maassen gezien. Ik ben geen fan van Theo. Als liefhebber van Toon, de twee Wimmen, Neerlands Hoop en Kooten en De Bie vind ik hem te grof. Toch besloot ik om te kijken. Het thema “oude witte man” sprak me aan. Ik ben immers ook een oude witte man en al voel ik me niet aangesproken je wilt toch ook de maatschappelijke discussies volgen ook al zijn ze soms dom en krom.

Maassen heeft me op weg geholpen om enig inzicht te krijgen in de eigentijdse reuring en ik moet zeggen, het is me niet tegengevallen. Grove bewoordingen (“leve de Vagina” en “ik wil je vol spuiten”) maar ook diepgang. De witte man is niet wit maar gebroken wit! Je moet er maar opkomen! Maar die gebroken wit man kan er ook wat van. Je kunt je afvragen hoe het kan een klein continentje als Europa met zo weinig mannen en vrouwen de wereld heeft weten vorm te geven met al zijn goede en slechte kanten. De gebroken wit man is tot het kwade geneigd en met hem alle mensen van welke kleur, ras, sekse, lengte enz. dan ook.

Wat Maassen sterk neerzet is dat we niet of nauwelijks van elkaar kunnen weten hoe het is om de ander te zijn. Als gebroken wit man kun je nooit doorgronden wat een zwarte man voelt, denkt en wil. Een vrouw kan nooit doorgronden hoe het is om man te zijn en omgekeerd. Een dommerik weet niet hoe het is om slim te zijn enz. Kortom, elk van ons zit opgesloten in onszelf. Met de grootste moeite kunnen we een brug slaan naar de ander maar niet meer dan een brug tenminste als die ander wil. Daarbij komt liefde om de hoek kijken, inlevingsvermogen, medelijden of empathie.

Seks en sekse zijn voor Maassen onuitputtelijke bronnen van inspiratie. Ik denk vanwege het raadselachtige spel tussen de seksen en de seks. Volgens hem beseffen vrouwen niet de macht die ze over mannen hebben. Geen weekje geen seks en de man ligt knock out. Mannen weten dat en zijn dus in wezen bang van vrouwen.

Maassen zet de hedendaagse taboes rond seks, ras, kleur en minderheden prompt en met veel bravoure op het toneel. Hij maant ons om langs de weg van de lach zelf na te denken vooraleer te bezwijken voor modieuze prietpraat. Geen dominee met het vingertje maar een gebroken wit man die er het beste van probeert te maken.

vrijdag 13 december 2019

DE SPROOKJESJAREN ZESTIG (VOORHEEN MAKE LOVE, NOT WAR) 38: DE GROTE MASTURBANT

Salvador Dali, De Grote Masturbator, olieverf op canvas, 1929 , Museo Nacional Centro de Arte reina Sofia, Madrid (110x150 cm)
“Ik Jan Cremer” is geen Grote Kunst aldus de dichter Hans Andreus (1926-1977), “Het is alleen maar een boek om te lezen.” Ik weet niet hoe het zit met boeken die alleen maar zijn om te lezen en geen Grote Kunst, dit boek wordt in ieder geval gelezen. Of je dat ook van Grote Kunst kunt zeggen? De boeken van Vieze Jan worden gedeeld en zijn beduimeld door het vele lezen. Wat maakt het boek zo populair? De recht toe recht aan seks, het volkse woordgebruik, het verzet tegen orde en gezag, de schelmenstreken, de afrekening met de burgermoraal en naoorlogse schijnheiligheid? 


“Nederland verschilt niet zoveel van de mof. Het gajes, gespuis, de klaplopers, zwarthandelaars, inbrekers, dieven, onderdrukte politieambtenaartjes, parasieten, verraders enzovoort, al het schorem bedrijft nu de wandaden, waarvoor ze de mof zo haatten, onder het mom van Binnenlandse Strijdkrachten. Er is wanorde op de politiebureaus, mensen worden per ongeluk vermoord tijdens de verhoren of op de vlucht neergeschoten, een veelgebruikte term. 
Iedereen blijkt opeens in held in het verzet geweest te zijn. Bij ons aan de overkant wordt een meisje opgehaald door de BS. Zij is een moffenhoer. Tien man trappen de deur in en komen even later met het spartelende meisje naar buiten.” ( Ik, Jan Cremer, hoofdstuk 9, blz. 20 in de winnaars collectie van Wegener Dagbladen, Tweeënvijftigste Druk, september 2005)



VJ trekt met zijn boek een spoor van vernieling door het naoorlogse beeld van de slechte Duitser en de goede Nederlander. Kwaad en goed zijn grenzenloos. De meeste mensen weten dat uit eigen ervaring. Ze kennen van nabij schaamteloze profiteurs en hebben botte klootzakken meegemaakt. Wie anders heeft Anne Frank verraden? 


In zijn boek schildert VJ een seksueel luilekkerland voor mannen en alle mannen willen hetzelfde aldus mijn moeder toen ze me waarschuwde er niet te vroeg mee te beginnen. En net als in de pornoboekjes onder de toonbank bij de sigarenhandelaar (doe maar een TUK)  laat VJ weinig over aan de verbeelding. Je weet waar je aan toe bent. Niks spanningsboog maar recht op het doel af. Hij komt klaar en zij ook als het uitkomt. C’est simple comme dire bonjour zeggen de Fransen.


Zelfseks houdt VJ staande in de gevangenis. Als een seksuele Baron van Münchausen trekt hij zich uit de ellende van de gevangenis door zich af te trekken. Zelfbevrediging als middel tot herstel van zijn geestelijke balans. Hij adviseert de lezer dat ook te doen. Dat is heel wat anders dan wat de Roomse kerk leert. Daar is zelfseks verspilling van zaad, maar is moedertje natuur voor alle zekerheid niet altijd royaal geweest met zaad? Roomse zelfbevlekking heette te leiden tot blindheid, een weke ruggenmerg en uiteindelijk -hoe kan het anders- impotentie.


“Wanneer u gevangen wordt gehouden, urenlang verhoord bent, al of niet mishandeld bent door de Sterke Arm, u nog geen bekentenis is afgedwongen en u de volgende martelende kruisverhoren moet afwachten, u niet weet wanneer, hoe of wat ze met u gaan doen, u gek wordt van de tientallen keren getelde klinknagels, ruitjes, oneffenheden op de muren, het getingel van de tram buiten, het stappen van de bewakers op de gangen, het slaan van de deuren, als ze u verteld hebben dat uw vrouw u verlaten wil, dat uw maat u heeft aangegeven, dat uw kind ziek is geworden, dat u nooit meer vrijkomt als u niet tekent, en u weet dat u gaat tekenen, al is het vandaag niet, dan is het morgen, want de bloedhonden laten niet los, weet dat er maar één remedie is, om alles gelaten aan te horen, om u voor alles onverschillig maakt, u afmat zodat u ook geen fouten kunt maken en u bovendien nog een tijdelijk kortstondig prettig gevoel kan geven, en dat is MASTURBEREN = Zelfbevrediging.” ( hoofdstuk 26 ,blz.55 van gelijknamig boek)



Het probleem bij VJ is een teveel aan Ik, stront voorop zou mijn moeder zeggen, een teveel aan seks en te weinig aan liefde en solidariteit. ‘Ik Jan Cremer’ kun je gerust het begin van het ik-tijdperk noemen met zijn nieuwe schaamteloosheid, zijn altijd durende zoektocht naar seksuele bevrediging en het verzet tegen Orde en Gezag. VJ staat aan het begin van de Sprookjesjaren Zestig.


(verschijnt elke vrijdag)

dinsdag 26 februari 2019

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 79

 
© petrus nelissen, digitaal bewerkte pentekening 2017
Seks is mooi maar zwangerschap voorlopig toch maar niet en dat niet alleen omdat mijn mogelijk aanstaande schoonmoeder daar op tegen is.  Tenminste dat is wat ze op een late zaterdagavond in haar kamerjas gezeten aan de keukentafel beweerde. Bij zwangerschap kan Krulkop vertrekken. Het klinkt strenger dan het is. Ik moet nog zien dat ze haar eigen dochter het huis uitzet. Maar goed, we snappen de boodschap. Wij lacher er allebei maar een beetje om. Zou ze wat vermoeden?

Maar ze heeft gelijk. We willen best seks hebben maar geen zwangerschap. Daar zijn we te jong voor. Er moeten eerst nog wat andere zaken aangepakt worden voordat we daaraan beginnen. Maar hoe word je niet zwanger?  De dan gebruikelijk methode om voor het zingen de kerk uit te gaan, werkt niet altijd even goed. Dat beseffen wij ook wel. Maar wat dan? Onthouding van seks zoals de Roomse kerk preekt, is voor ons een gepasseerd station. Maar wat dan?

Wanneer het een keer ter sprake komt, heeft oud commando Ernst teven Philips collega een antwoord. Hij vertelt dat je bij de Nederlandsche Vereniging voor Seksuele Hervorming goedkoop degelijke condooms en andere voorbehoedsmiddelen kunt kopen. Ik heb nog nooit van de ENVEESHA gehoord. Philips collega en oud zeematroos Bep weet er daarentegen ook alles van. Hij is zelfs geabonneerd op hun blad “Verstandig Ouderschap”. De vereniging heeft in de Grootstad Eindhoven een verkooppunt waar je anoniem en zelfs zonder een lidmaatschapskaart, condooms kunt kopen. Je kunt er doordeweeks ook ’s avonds terecht. Dat is voor de mensen die de hele dag moeten werken.

Ik fiets door regen en wind, de herfst is net begonnen, naar het NVSH adres in een van de oudere stadswijken op stand. Ik hoef niet aan te bellen. De deur is open. Met een duwtje tegen de deur stap ik binnen en sta meteen in een rij van natte regenjassen in de gang. Ik schuifel mee naar voren de voorkamer in. Daar staat een grote tafel met de uitgestalde voorbehoedswaren en daarachter de NVSH verkopers, een echtpaar dat er woont. Op advies van mijn Philips collega’s koop ik een paar doosjes Trojans. We kunnen voortaan veilig vrijen. Onze geheimzinnige nerveuze telefoongesprekken of deze maand is goed gekomen, hoeven niet meer.


(verschijnt elke dinsdag)

dinsdag 19 februari 2019

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 78

foto © petrus nelissen

Maar Krulkop stelt me gerust. Nee, maak je geen zorgen, alles is nog goed tussen ons, zegt ze als ze de paniek in mijn ogen ziet. Niet dat er niks is gebeurd. Seks voor de eerste keer. Dat is niet niks en het ging als vanzelf. Maar is het niet mijn schuld dat het zover is gekomen? Of is er helemaal geen schuld maar hoort het gewoon bij het leven? Zijn we te jong voor seks of juist niet? Je weet het niet. Niemand die je het vertelt. Nooit vertelt niemand iets. Je moet het allemaal zelf uitzoeken en dus doe je maar wat heen en probeert en er het beste van te maken. Met seks is dat niet anders. Waar het allemaal toe zal leiden? Ik heb geen idee. Eerst maar eens mijn gedachten op orde zien te krijgen.

Een ding is zeker en zo voel ik het ook. Het is gedaan met onze onschuld. Voor zover we nog onschuldig waren is dat nu voorgoed voorbij. Ik voel me schuldig dat ik een eind aan onze onschuld heb gemaakt of toch niet? Het is nog steeds een warboel daar boven in mijn hoofd. Zie het maar eens op orde in te krijgen. Alle boekjes van de wereld over seks en romantiek helpen niet om te vatten wat er gebeurd is. Overzien kan ik het al helemaal niet, zo ingrijpend is seks.


We beseffen nu pas goed hoe serieus onze verhouding is. Niet eentje van een enkele dag of nacht maar als het even kan voor altijd. Zo voelt het toch. Of dat ook werkelijk kan, weet ik niet. Misschien is het wel weer een van mijn belachelijke romantische ideeën die straks in het gewone leven niet houdbaar is. Hoe dan ook, met de vrijpartij is meteen ook de ernst mijn leven binnen gevallen als een nachtwaker die plotseling het licht heeft aangedaan. Romantisch of niet, wat mij betreft horen liefde en seks voorlopig bij elkaar zoals de maan bij de nacht, de zon bij de dag, het strand bij de zee en de sterren bij de hemel.


Hoe gaan we dit nu aanpakken? Er ligt geen overzichtelijk programma klaar voor de rest van ons leven met bijbehorend financieel overzicht van huisje, boompje, kindje. Zover zijn we nog lang niet, als het al ooit zo ver zal komen. We hebben geen plannen die verder gaan dan de dag van vandaag en morgen en dat is spannend. We improviseren en zien wel waar we uitkomen.
 

Het is een avontuur waarvan we de afloop niet kennen en ook niet hoeven te kennen. Het leven moet je leven zoals het aan komt waaien al moet je onderweg natuurlijk wel uit je doppen kijken. Zelfvertrouwen hebben we genoeg net als vertrouwen in elkaar en dat is voorlopig een stevige basis om door te gaan. Of het voor de eeuwigheid is, zien we later wel. We houden het er maar op dat we van elkaar houden, dat we elkaar vertrouwen en dat we nuchter genoeg zijn om stap voor stap onze eigen weg te vinden. Liefde is mooi en romantisch maar we moeten wel nuchter blijven.
(verschijnt elke dinsdag)

dinsdag 25 december 2018

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 71

De Luit spelende Nar van Frans Hals hangt boven mijn bed.
Ik ben niet veel op mijn kloosterkamer. Overdag ben ik aan het werk. Des avonds thuis doe ik meteen mijn colbert uit en mijn das af en schiet een trui aan. Ik ben een echte truiman. Tot verdriet van mijn moeder droeg ik op de middelbare school een donkerrode trui tot hij totaal versleten was met elleboogstukken en al. Ze zag mij veel liever in een pak met wit hemd en stropdas. Ze vond dat ik er dan knap uitzag. Ik geef toe dat ik er mee overweg kan als het moet maar als het even kan liever niet.

Daarna ga ik naar beneden en eet warm met het hele gezin, alweer net als thuis. En net als thuis eten we elke dag de heilige drie-eenheid: soep, aardappelen met vlees en nagerecht. Soms help ik afruimen en blijf daarna nog wat napraten. De zoon en de twee dochters hebben een druk sociaal leven en zijn meestal ’s avonds weg.

Als ik thuis ben op mijn pijpenlaatje wordt er rond acht uur beneden aan de trap geroepen of ik beneden koffie kom drinken of dat ik het boven wil hebben. Voor de gezelligheid ga ik meestal naar beneden. Het zijn geen beklijvende gesprekken, de bekende koetjes en kalfjes. Ze staan daar midden in de kamer en je krijgt ze met geen mogelijkheid weg. Toch blijf ik een tijdje plakken, uit beleefdheid en ook wel benieuwd waar het allemaal op uitdraait.

Soms wandel ik na het eten de stad in. Als ik dan aankondig dat ik in de stad zal koffie drinken, reageren mijn hospita en haar kleine koning verbaasd, bijna verontwaardigd. Jammer van het geld, thuis kost een kopje koffie niks. Ze hebben gelijk maar ik heb het er voor over. Geld is ook niet alles. Trouwens ik moet de stad in als ik die ooit wil leren kennen.

Ik kan het hun niet zeggen maar ik heb behoefte aan frisse lucht, ook geestelijk. Ik neem het mijn gastheer en vrouw niet kwalijk, maar hun geestelijk leven is benauwend en saai, voorspelbaar ook. Voor hen is het leven nu eenmaal zo, maar moet ik het daarmee doen? Ik besef dat zulks moeilijk is uit te leggen. Zij kunnen zich met de beste wil van de wereld geen ander leven voorstellen dan zij nu hebben. En al staat ook in mijn familiewapen geschreven “doe maar gewoon dan doe je gek genoeg”, dan wil ik toch nog wel onderzoeken wat dat is. Wie weet vind ik de stad Eindhoven een begin van een antwoord.

Dus hou ik mijn mond. Er zit niks anders op dan deemoedig te aanvaarden dat de geestelijke horizon van de een nu eenmaal niet die van de ander is. Het besef van de onmogelijkheid om hierover te praten, maakt je in zekere zin eenzaam, je beperkt je gesprekken noodgedwongen tot keuvelarijen, maar het is beter eenzaam te zijn dan permanente misverstanden te hebben met alle ruzie van dien.

(verschijnt elke dinsdag)

woensdag 20 december 2017

RUDY KOUSBROEK EN GERARD REVE


Ik heb onlangs het boek met brieven van Rudy K. aan Gerard R. gelezen. Ik wilde wel eens weten hoe het tussen die twee zat. Een ding valt meteen op, beiden vechten ze tegen de eenzaamheid maar wel met wisselend succes. In de liefde hebben ze geen geluk. Reve wisselt nogal eens van partner. Kousbroek heeft een moeilijke scheiding. Reve verdrijft eenzaamheid met schrijven, drank en het katholieke geloof. K. met schrijven, met drank en godsdienst heeft hij niets.

K. wil niks weten van godsdienst en snapt niet wat R. daar in ziet.

“Soms denk ik dat we elkaar voortdurend hetzelfde verhaaltje vertellen. Ik beweer in alle toonaarden dat geen enkel menselijk bedenksel mij werkelijk uitkomst kan bieden en jij herhaalt steeds opnieuw dat de godsdienst niet letterlijk moet worden opgevat maar symbolisch. Het doet mij denken, dit is niet kwaad bedoeld, aan van die oude communisten, die je telkens weer vertellen dat hun leer niet utopisch is maar wetenschappelijk.” (blz. 97)

K. is wanhopig. Er is geen uitweg.

“Er is niets dat iets kan veranderen aan de situatie waarin we zijn, er is geen troost, we bedenken het allemaal zelf en daar heb je niets aan. Het enige dat een beetje helpt soms is een slecht geheugen, voor wie daarmee gezegend zijn.
Wat maakt het uit ‘of er iets achter zit’ of niet? Wat je er ook van maakt, hoe je het ook opvat, welke gevoelens je er ook bij hebt, of je er nu een geheim in wilt zien of een mysterie of denken dat het ‘net zoiets is als muziek’, of je er een kaars bij aansteekt of er een uitblaast, het helpt allemaal geen moer.
Niets van dat alles is bestand tegen het uiteindelijke : wat dan nog?”

Zoals mijn goede vriend Frans Rosier het uitdrukte, die twee zitten op totaal verschillende golflengtes. Communicatie is dan zo gezegd technisch onmogelijk. Wat de een uitzendt, ontvangt de ander niet en omgekeerd.

K. is ook niet gevoelig voor het eindeloze geoudehoer van R. over ditjes en datjes, over zijn huizen, geld verdienen, kaarsjes branden, boeken op zolder, over mensen die wel of niet deugen en ga zo maar door. Hij laat zich niet meevoeren door het mysterie van het waarom der dingen. Het zal allemaal wel. Wat we ook bedenken, we bedenken het zelf. 

Alsof dat niet genoeg is, lijdt hij aan een zogenaamde ‘writers block’ en dat is in het geval van  K. bijzonder ernstig. Hij is namelijk zijn hele leven bezig geweest om het gat van de wanhoop te vullen met geschriften die zijn leven, het leven in het algemeen in kaart moesten brengen. K. heeft dan ook een indrukwekkende reeks boeken geschreven. Achterin het genoemde boekje staan maar liefst 39 boeken vermeld, inclusief dit brievenboek, hekkensluiter van de reeks.

K. is 81 jaar geworden (1929-2010). Zijn eerste boek is van 1951. In 59 jaar tijd heeft hij inclusief het brievenboek 39 boeken geschreven, dat is ruim anderhalf (1,5) boek per jaar. Dat is nogal wat. K. moet heel veel achter zijn schrijftafel gezeten hebben. Zijn leven bestond vooral uit schrijven, schrijven en nog eens schrijven.

Waarom schrijft hij dan in de tien jaar van zijn correspondentie met R. (januari 1979 - april 1989) maar 24 brieven aan R.?  Dat is nog geen 2,4 brief per jaar. R. daarentegen schreef in dezelfde periode 173 brieven waarvan 81 ook gericht aan Sarah Hart, de tweede partner van K (zie het nawoord in het brievenboek). Dat is zeven (7) keer meer brieven dan K. ofwel 17,3 brieven per jaar. R. is dus als schrijver veel vruchtbaarder dan K. Hoe komt dat? Is dat om K. niet uit zijn hoofd kan stappen en R. wel? Is dat omdat R. in de briefwisseling een nieuw boek in de maak ziet? Ik stel voor dat de Hoog Geleerde Post Doctoraal Onderzoeker Thomas von der Dunk dit grondig onderzoekt en publiceert in zijn lijfblad de Volkskrant.

Rudy Kousbroek, Seks, natuurlijk, maar vooral orde, Brieven aan Gerard Reve met een voorwoord van Tijs Goldschmidt, Uitgeverij Augustus, Atlas Contact, Amsterdam-Antwerpen 2017.