DUURZAME EN MILEUVRIENDELIJKE AFRIKAANSE ZZP'ERS

Straatventer tevens ZZP'er in de straten van Kinshasa, Congo 2009

Deze straatverkoper is een Zelfstandige Zonder Personeel die niet alleen op duurzame en milieuvriendelijke wijze waren verkoopt in de straten maar ook nog bijzonder mobiel en flexibel is. In plaats van gebruik te maken van een systeem van on-line verkoop, wat minder duurzaam en milieuvriendelijk is, gaat hij van klant tot klant om zijn waar aan te bieden. Vanwege het mens tot mens contact is deze manier van werken ook veel mensvriendelijke dan bijvoorbeeld een on-line webshop. Zoals je op de foto kunt zien hergebruikt hij karton om daarop zijn waar uit te stallen. Ook een bewijs van duurzaamheid en milieuvriendelijke handel. Ik zou deze jongen willen voordragen voor het verkrijgen van een prijs voor milieuvriendelijke en duurzame straathandel.

ZZP'er in de straten van Kinshasa, Congo 2009

Nog een voorbeeld van een flexibele en mobiele ZZP'er in Kinshasa, Congo. Ook hij heeft een hergebruikte doos als uitstalkast voor zijn waren. Die zijn duidelijke vakkundig en met inzicht uitgestald zodat een klant met een oogopslag kan zien wat hem aangeboden wordt. Je zou willen dat ze in ons land op dezelfde efficiënte en overzichtelijke manier hun waren uitstalden.

Door zijn waren op zijn hoofd te vervoeren, heeft hij zijn handen vrij voor het afrekeningen van de gekochte waren of eventuele andere noodzakelijke dingen te doen. 

PORTRET VAN DUURZAME, MILIEUVRIENDELIJKE CONGOLESE KLUSJESMAN

Klusjesman in de straten van Kinshasa, Congo 2009.

Zeg nu eens eerlijk, wie is het meest duurzaam en milieuvriendelijk? Deze klusjesman in de straten van Kinshasa of het klusbusje dat op de snelweg met meer dan 130 km per uur voorbij raast om op tijd te komen voor zijn klus? Je hebt toch geen wetenschappelijk onderzoek nodig om vast te stellen dat onze klusjesman in Kinshasa het milieuvriendelijkst en duurzaamst is?

De man heeft geen speciale werk- of veiligheidsschoenen aan. Hij doet zijn werk op slippers die al heel lang meegaan. Zo te zien is hij gene kleding consument. Werkkleding heeft hij ook al niet net zo min als een helm, het symbool van werklui in de bouw. Is dat bij gebrek aan veiligheidsvoorschriften in zijn land, bij gebrek aan middelen of is zijn werk nooit gevaarlijk? Wie zal het zeggen? Ik vergat het hem te vragen. 

Zijn gereedschapskist is van een verbluffende eenvoud en nog draagbaar ook. Zo een gereedschapskist legt weinig beslag op het milieu en is erg duurzaam. Daar zouden wij nog wat van kunnen leren. Zijn voetafdruk op moeder aarde zal waarschijnlijk veel en veel kleiner zijn dat een voetafdruk van een klusjesman in onze contreien. 

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 8

Twee Congolese zegslieden tijdens een demonstratie voor de bevrijding van Arman Tugulu
bij afgezette straat met de Congoleseambassade. Oktober 2010

In een gesprek met een Congolese demonstrant in Brussel vraag ik hem in ook zijn taal Frans waarom hij eigenlijk in Brussel woont en niet in Kinshasa? Niet dat ik niet weet dat Kinshasa een ramp is van misère, verval en chaos waar je beter niet kunt wonen. Ik heb het verschillende keren met eigen ogen gezien. Maar toch, naar Brussel komen is ook weer zoiets. Niet voor hem, voor hem is Brussel een oude bekende waar hij als voormalig gekoloniseerde met net zoveel recht mag wonen als de Brusselaar. 

Daar staan we dan. Kinshasa en Brussel, Congo en België hebben een gedeelde geschiedenis, of we dat nu leuk vinden of niet. En laten we eerlijk zijn, wij zijn er mee begonnen. Ontdekkingsreizigers zijn onze helden. Ik heb hem maar niet gevraagd of hij zijn Brussels woonrecht ziet als een vorm van herstelbetaling voor de koloniale uitbuiting en onderdrukking, maar het zou me niks verbazen.

Aan zo een gedeelde geschiedenis kun je niet zomaar een einde maken, ook niet nadat het land onafhankelijk is geworden. De gedeelde geschiedenis blijft. België met Congo, Nederland met Suriname en ook nog steeds Indonesië. Alles wat in de vroegere kolonie gebeurt, heeft zijn weerslag in het vroegere moederland en andersom zelfs met terugwerkende kracht.

We beginnen ons te schamen voor ons koloniale verleden. Onze helden vallen van hun voetstuk want onrecht blijft onrecht, ook al is het lang geleden. Kinshasa en Brussel zijn ondanks de onafhankelijkheid van het voormalige Congo, communicerende vaten gebleven. Daar onderdrukking en verzet, dan hier in Brussel demonstraties en verzet. De politie mag met hekken de straat met de Congolese ambassade afsluiten om erger te voorkomen, het verandert niets aan de gevoelens van de Congolezen. Die gevoelens zijn en blijven in Brussel. Ze horen voortaan bij de stad.

(verschijnt elke vrijdag)

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 7

Metro halte Beekkant (2009)

Brussel heeft niet alleen veel bestuurslagen, het heeft ook wijken met geheel verschillende culturen, wijken waar groepen migranten zich concentreren. De grootste groepen migranten in Brussel zijn de Congolezen uit voormalig Belgisch Congo en de Marokkaanse en Turkse gastarbeiders uit de jaren 1960 gevolgd door gezinshereniging. (cijfers 2015 te vinden in Wikipedia).  

Ik vermoed dat het aandeel van migranten op de totale Brusselse bevolking in 2 jaar tijd als gevolg van de vluchtelingencrisis groter is geworden. Hoe dan ook, wie met de Metro reist, kan met eigen ogen zien hoe divers de Brusselse bevolking in de loop der jaren is geworden. De Congolese wijk Matonge (ook wel "klein Zaïre" genoemd), is sinds enige tijd een metro-halte geworden in combinatie met de halte Naamse Poort. Het kan je overkomen dat je op een gegeven moment verbaasd vaststelt dat je als blanke de enige bent in een metro coupé. De talen die je links en rechts hoort zijn soms zelfs voor een ervaren wereldreiziger moeilijk te plaatsen. 

Brussel is geen metropool met miljoenen inwoners maar wel een wereldstad zoals Parijs, Londen en Amsterdam, ook hoofdsteden van voormalige koloniale rijken. Ook zij hebben uitgebreide wijken met migranten uit hun voormalige koloniën. En zoals in al die steden houden de migranten contact met hun verwanten daar en voeling met de ontwikkelingen in hun land, in het geval van de Congolezen zeker ook als het om de rol van België in hun land gaat. Het koloniale verleden mag dan voor de gemiddelde Brusselaar of Belg een afgesloten hoofdstuk zijn, voor de Congolezen is dat nog lang niet het geval.

Dit schilderij verdient enige uitleg.

Ik heb het op een werkreis gekocht in Kinshasa op een markt voor souvenirs.
Eenmaal thuis heb ik het enigszins veranderd. De naam van de Congolese
schilder is vermoedelijk ALPHA zoals je rechtsonder kunt zien.
De bedoeling van de bewerking is om duidelijk te maken dat
er in Congo nog wel andere avonturiers geweest zijn dan Tintin.

Het doek is geknipt uit een baal suiker en vast gemaakt op een zelf
gemaakte houten lijst. De afmeting is 38 x 45 cm

(verschijnt elke vrijdag)