Posts tonen met het label guatemala. Alle posts tonen
Posts tonen met het label guatemala. Alle posts tonen

vrijdag 19 januari 2024

25. AMERICA LATINA. GERRIT.

 

Een bezoek aan de voorzitter van de Commissie Mensenrechten in Guatemala in 1990. Helemaal rechts de voorzitter van de commissie. Rechts van hem Gerrit Pruim en dan ik. Links vakbondsleider Pepe Pinzon van de bij CLAT aangesloten vakcentrale CGTG. 



Ik werk met allemaal goedwillende mensen. De belangrijkste zijn  de leden van het bestuur van de vereniging dat in zijn geheel bestaat uit vrijwilligers. Onder hen is Gerrit, hij is secretaris van het bestuur en mijn onbezoldigde collega.  

We werken beiden voltijds en zien elkaar dus dagelijks. Dan is het wel handig als je goed met elkaar kunt opschieten. Onze bureaus staan tegenover elkaar, een uitdrukking van vertrouwen en samenwerking.  

We hebben dezelfde prioriteiten en doelen, de vereniging versterken met leden, werkgroepen begeleiden, politieke en financiële akties op touw zetten, informatie bijhouden, verzamelen en verwerken, drukwerk (CLAT Nieuws) verzorgen, stencillen, bestuursvergaderingen voorbereiden en nog veel meer grotere en kleinere taken. Solidariteit in de praktijk brengen is een voltijdse allround job die we beiden graag doen.   

Hoewel we uit verschillende delen van het land komen, Gerrit van de Noord Veluwe met een protestantse opvoeding, ik van Noord-Oost Brabant met een katholieke opvoeding, klikt het tussen ons. Al doende leer ik meer over het geloof en het dagelijks leven in een protestants milieu. 

Hij moest zich op zondag aan de zondagsrust wijden. Ik mocht op zondag na de heilige mis doen wat ik wilde, snoep kopen, naar de film gaan of met vrienden op stap. Tot mijn verbazing en hoewel niet onbekend met de bijbel en de psalmen, citeert hij met groot gemak regels uit psalmen, spreuken en bijbelteksten. 

Ik zit minder strak in het geloof. De nadruk ligt meer op rituelen, symbolen, levens van heiligen enz. dan op woorden. De mis op zondagmorgen was een verplichting maar had ook wel wat gezelligs. Na de mis naar een van de oma's koffie drinken samen met de halve familie inclusief neven en nichten. 

Hoewel streng in het geloof opgevoed, heeft hij een sterk ontwikkeld gevoel voor de betrekkelijkheid van het leven en weet zijn bijbelkennis met humor,  relativerend en troostend in te zetten bij onze dagelijkse beslommeringen. De laconieke opmerking aan het eind van een lange werkdag waarna we nog naar een vergadering moeten ergens in het land, dat we weer een stap gezet hebben op weg naar de bevrijding van Latijns Amerika, werkt bevrijdend. 

We doen ons best maar we zitten niet met de vraag of daarmee het grote doel dichterbij komt. We zijn en blijven nauwgezette wereldverbeteraars zonder het menselijk tekort of in ieder geval ons eigen tekort uit het oog te verliezen. Alles is immers ijdelheid, ijdelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid zo relativeert Gerrit ons werk. 

Vakbondswerk is politiek, Latijns Amerikaans vakbondswerk is politiek op het scherp van de snede, ook daar hebben we geen moeite mee. We denken er over het algemeen hetzelfde over. We delen dezelfde politieke opvattingen en dan bedoel ik niet partijpolitieke opvattingen. Daar hebben we het zelden over. Het gaat om de bredere basisbeginselen zoals democratie, vrede, (sociale) gerechtigheid en vrijheid, strijd tegen armoede en onderdrukking. 

Het komt er op neer dat we voor radicale politieke veranderingen zijn langs vreedzame - democratische - weg. We begrijpen de revolutionaire gezindheid van aktiegroepen en instellingen maar delen niet de idee van een gewelddadige weg naar radicale veranderingen en nog minder naar die van een revolutionaire dictatuur, met welke goede bedoelingen dan ook.

Mijn sociaal-politieke referentiekader wordt mede gevormd door mijn in Colombia opgedane ervaringen. In die tijd heb ik de nuances gezien van de werkelijkheid in Colombia en Latijns Amerika. Wat me telkens opnieuw verbaast is dat Gerrit als een nuchtere Hollander met een protestantse achtergrond net zo goed en soms zelfs beter in staat is om de Latino's te begrijpen en aan te voelen dan ik met mijn Colombia ervaring. Dat doen weinig mensen hem na. 

vrijdag 6 oktober 2023

10. AMERICA LATINA. NOORD AMERIKAANSE MULTINATIONALS

CLAT Nieuws, mei/juni 1973, no 4, 4e jaargang

 

Het voordeel van aktie voeren is dat je meteen ook de aandacht vestigt op het probleem. Met de Berkel-aktie vestigt Clat Nederland  de aandacht op de multinationale onderneming al zodanig. Daarin zijn we als Clat Nederland niet de enige. De kritiek dat de multinationals te machtig en te groot worden, hoor je van alle kanten. Wel heeft Clat Nederland als speciale invalshoek de kritiek van de vakbeweging en de werknemers.

Op een internationaal congres van vervoersbonden meldt een vakbondsleider uit Colombia dat Philips zijn fabrieken in drieën heeft gesplitst waardoor de vakbond verdeeld wordt over 3 bedrijven met als gevolg drie kleine bedrijfsbonden in plaats van een grote bedrijfsbond. Dat maakt het moeilijker om een vuist te maken tijdens CAO onderhandelingen en conflicten over arbeidsomstandigheden.

Een vakbondsman uit Ecuador vertelt over de Noord Amerikaanse trailers die vissen op tonijn voor de kusten van o.a. Ecuador en Peru. Het zijn industriële vissers die met hun grote netten alles weg vangen voor de  neus van de lokale vissers. De niet bruikbare bijvangst wordt overboord gesmeten waardoor kostbaar voedsel voor de lokale bevolking verloren gaat.

Een Salvadoriaanse vakbondsman klaagt over het monopolie dat het Nederlands bedrijf CETECO heeft voor de invoer van Nederlandse melkpoeder met als gevolg veel te hoge prijzen voor de lokale bevolking.

De werkgelegenheid in de havens van Venezuela, waaronder de grootste haven La Guaira niet ver van de hoofdstad Caracas, dreigt aanzienlijk minder te worden door het groeiend aantal containers die vooral buitenlandse ondernemingen gebruiken. 

Een doorn in het oog van de Latijns Amerikaanse vakbonden op het congres van de internationale transportfederatie is dat het Panamakanaal nog altijd in handen is van Noord Amerika.
De Panamese transportbond eist dat het ‘Amerikaanse kolonialisme uitgebannen moet worden. Het Panamese volk heeft recht op de beschikking van de kanaalzone.’ aldus de ingediende resolutie.

Dat ook nationale werkgevers keihard zijn, blijkt dan weer uit het verhaal van een Guatamalteekse vakbondsman die vertelt over de al twaalf maanden durende vermissing van de vakbondsleider tevens buschauffeur Vincente Merida Mendoza. Regering, gerechtelijke instanties en politie weigeren de zaak te onderzoeken. 

Dankzij bemiddeling van de werkgroep Rotterdam van Clat Nederland kunnen de Chileense vakbondsvertegenwoordiger de Rotterdamse havenarbeiders bedanken voor hun weigering een lading Chileens koper te lossen, koper dat anders door de Noord Amerikaans multinational Kennecott in beslag zou zijn genomen. Volgens de Chileense president Allende voert Kennecott een economische oorlog tegen zijn regering.
 

maandag 23 maart 2020

GERUCHTMAKENDE MISSIE MET HARRY VAN DEN BERGH

Van links naar rechts, D66 Kamerlid Aad Nuis (1933-2007), PvdA kamerlid Harry van den Bergh (1942-2020) en CDA kamerlid Harry Aarts (1930) op de luchthaven van Guatemala.

Vorige week is Harry van den Bergh, oud PvdA kamerlid (1977-1987) en gemeenteraadslid in Amstelveen, overleden. Ik heb Harry gekend als partijgenoot en bondgenoot. Samen met Aad Nuis (D66) en Harry Aarts (CDA)  maakte hij op verzoek van de solidariteitsvereniging CLAT Nederland in 1982 een reis naar Midden Amerika, Venezuela en Haïti om zich persoonlijk op de hoogte te stellen van de mensenrechten aldaar en de positie van de democratische vakbeweging.

Als democraat steunde hij al langer CLAT Nederland in zijn strijd voor vakbondsrechten en democratie wat hem op veel kritiek kwam te staan van de PvdA Latijns Amerika Kommissie onder leiding van beroepsrevolutionair Piet Reckman, aanhangers van radicaal linkse actiegroepen en partijgenoten als kamerlid Eveline Herfkens, Europarlementslid Ien van den Heuvel  en partijvoorzitter Max van den Berg.


Harry van den Bergh(links) en Harry Aarts op bezoek bij de Nicaraguaanse vakcentrale CTN.


Onze reis begon in Guatemala waar we vanwege aanslagen en repressie niet konden spreken met de vakbondsmensen buiten het hotel. We hielden noodgedwongen zitting in ons hotel met als contactpersoon vakbondsveteraan José Pinzon. We spraken ook met een vertegenwoordiger van de werkgevers die tegen sociale hervormingen was en de vakbondsstrijd afdeed als communisme.

Op verzoek van de delegatie en met name van Harry bezochten we daarna het revolutionair Sandinistisch Nicaragua wat toen in het brandpunt stond van de Nederlandse politiek en het publiek. De Nicaraguaanse regering probeerde er een officieel regeringsbezoek van te maken wat averechts werkte. Met name op Harry. Hij eiste van de Nederlandse vertegenwoordiger Ton Schutte dat alles in het werk zou worden gesteld om de oppositie te ontmoeten wat uiteindelijk gebeurde. We spraken met vakbonden van CLAT, met de hoofdredacteur van de oppositiekrant La Prensa, met aartsbisschop Obando y Bravo en met regeringslid Sergio Ramirez. 



De 3 delegatieleden poseren met de Venezolaanse presidentskandidaat Luchinchi in hun midden op zijn kantoor in Caracas.

In Venezuela spraken we op verzoek van Harry met presidentskandidaat Luchinchi van de sociaal democratische partij Accion Democratica. Voor Harry was het belangrijk te weten wat de Venezolaanse sociaal democraten dachten over de ontwikkelingen in Midden Amerika. Die gaven de Sandinisten met veel mitsen en maren het zuinige voordeel van de twijfel.


De drie in gesprek met José Merced Gonzales, directeur van  het vormingscentrum UTAL in Caracas.

Met CLAT leiders spraken ze over de positie van de vakbeweging in heel Latijns Amerika en met George Fortuné,  Haïtiaanse vakbondsleider in ballingschap. Dat de situatie op Haïti zo dramatisch zou zijn, hadden we ons ook na het gesprek met Fortuné niet kunnen voorstellen. Bij gebrek aan georganseerde oppositie en vrije vakbonden konden we eenmaal op Haïti enkel vrijuit praten met de Belgische paters Van Scheut die al tientallen jaren sociaal werk doen in Ciudad du Soleil. Stad van de Zon, een wel heel erg misleidende naam voor een van de grootste, smerigste en armoedigste krottenwijken in de buurt van de hoofdstad Port au Prince, zo stelden we met eigen ogen vast.

Gesprek met de paters van Scheut in de ahctertuin van hun klooster in Port au Prince, de hoofdstad van Haïti.
Terug in Nederland vertelde Harry en zijn reisgenoten onder grote belangstelling van media, actiegroepen en instellingen over hun ervaringen. Vooral hun stevige kritiek op de Sandinistische regering van Daniel Ortega leidde tot felle reacties bij actievoerders, partijgenoten en kerkelijke organisaties als Solidaridad. De drie delegatieleden spraken hun steun uit aan de vakbondsstrijd voor democratie, vrijheid en sociaal rechtvaardigheid. Voor het eerst drong het tot een breed publiek door hoe ernstig en moeilijk de situatie was in Midden Amerika en dat de bewierookte revolutie in Nicaragua niet zo hoopvol was als men dacht. In dat opzicht was het een geruchtmakende missie. Ik wil Harry daarvoor alsnog bedanken. Hij ruste in vrede.