Posts tonen met het label andes universiteit. Alle posts tonen
Posts tonen met het label andes universiteit. Alle posts tonen

vrijdag 19 januari 2024

25. AMERICA LATINA. GERRIT.

 

Een bezoek aan de voorzitter van de Commissie Mensenrechten in Guatemala in 1990. Helemaal rechts de voorzitter van de commissie. Rechts van hem Gerrit Pruim en dan ik. Links vakbondsleider Pepe Pinzon van de bij CLAT aangesloten vakcentrale CGTG. 



Ik werk met allemaal goedwillende mensen. De belangrijkste zijn  de leden van het bestuur van de vereniging dat in zijn geheel bestaat uit vrijwilligers. Onder hen is Gerrit, hij is secretaris van het bestuur en mijn onbezoldigde collega.  

We werken beiden voltijds en zien elkaar dus dagelijks. Dan is het wel handig als je goed met elkaar kunt opschieten. Onze bureaus staan tegenover elkaar, een uitdrukking van vertrouwen en samenwerking.  

We hebben dezelfde prioriteiten en doelen, de vereniging versterken met leden, werkgroepen begeleiden, politieke en financiële akties op touw zetten, informatie bijhouden, verzamelen en verwerken, drukwerk (CLAT Nieuws) verzorgen, stencillen, bestuursvergaderingen voorbereiden en nog veel meer grotere en kleinere taken. Solidariteit in de praktijk brengen is een voltijdse allround job die we beiden graag doen.   

Hoewel we uit verschillende delen van het land komen, Gerrit van de Noord Veluwe met een protestantse opvoeding, ik van Noord-Oost Brabant met een katholieke opvoeding, klikt het tussen ons. Al doende leer ik meer over het geloof en het dagelijks leven in een protestants milieu. 

Hij moest zich op zondag aan de zondagsrust wijden. Ik mocht op zondag na de heilige mis doen wat ik wilde, snoep kopen, naar de film gaan of met vrienden op stap. Tot mijn verbazing en hoewel niet onbekend met de bijbel en de psalmen, citeert hij met groot gemak regels uit psalmen, spreuken en bijbelteksten. 

Ik zit minder strak in het geloof. De nadruk ligt meer op rituelen, symbolen, levens van heiligen enz. dan op woorden. De mis op zondagmorgen was een verplichting maar had ook wel wat gezelligs. Na de mis naar een van de oma's koffie drinken samen met de halve familie inclusief neven en nichten. 

Hoewel streng in het geloof opgevoed, heeft hij een sterk ontwikkeld gevoel voor de betrekkelijkheid van het leven en weet zijn bijbelkennis met humor,  relativerend en troostend in te zetten bij onze dagelijkse beslommeringen. De laconieke opmerking aan het eind van een lange werkdag waarna we nog naar een vergadering moeten ergens in het land, dat we weer een stap gezet hebben op weg naar de bevrijding van Latijns Amerika, werkt bevrijdend. 

We doen ons best maar we zitten niet met de vraag of daarmee het grote doel dichterbij komt. We zijn en blijven nauwgezette wereldverbeteraars zonder het menselijk tekort of in ieder geval ons eigen tekort uit het oog te verliezen. Alles is immers ijdelheid, ijdelheid der ijdelheden, het is al ijdelheid zo relativeert Gerrit ons werk. 

Vakbondswerk is politiek, Latijns Amerikaans vakbondswerk is politiek op het scherp van de snede, ook daar hebben we geen moeite mee. We denken er over het algemeen hetzelfde over. We delen dezelfde politieke opvattingen en dan bedoel ik niet partijpolitieke opvattingen. Daar hebben we het zelden over. Het gaat om de bredere basisbeginselen zoals democratie, vrede, (sociale) gerechtigheid en vrijheid, strijd tegen armoede en onderdrukking. 

Het komt er op neer dat we voor radicale politieke veranderingen zijn langs vreedzame - democratische - weg. We begrijpen de revolutionaire gezindheid van aktiegroepen en instellingen maar delen niet de idee van een gewelddadige weg naar radicale veranderingen en nog minder naar die van een revolutionaire dictatuur, met welke goede bedoelingen dan ook.

Mijn sociaal-politieke referentiekader wordt mede gevormd door mijn in Colombia opgedane ervaringen. In die tijd heb ik de nuances gezien van de werkelijkheid in Colombia en Latijns Amerika. Wat me telkens opnieuw verbaast is dat Gerrit als een nuchtere Hollander met een protestantse achtergrond net zo goed en soms zelfs beter in staat is om de Latino's te begrijpen en aan te voelen dan ik met mijn Colombia ervaring. Dat doen weinig mensen hem na. 

vrijdag 24 december 2021

28. HET BELOOFDE LAND. VISUMPERIKELEN

 

Indruk van ons appartement in calle 45, avenida 9. Bij gebrek aan een stevige tafel werkt Dora met haar naaimachine, helemaal meegenomen uit Nederland, op de grond. Ik werk aan de gammele tafel op een poot.De foto's zijn genomen met een Lubitel, een Russiche 6x6 camera, goedkoop maar van belabberde kwaliteit.

"Bogotá, 22 juli 1971

Beste Anke en WSO’ers, 

Ik heb je laatste brief ontvangen maar de brief daarvoor waarover je schreef, is nooit aangekomen. De post wil wel eens een slippertje maken. We zijn sinds 3 weken verhuisd naar het appartement van en vriend die inmiddels vertrokken is naar de USA voor een studiereis van anderhalve maand. Tien augustus komt hij terug en verhuizen wij weer, maar nu definitief, naar het appartement van prof. Rosier. Tot onze grote verbazing en verwondering bood hij zijn appartement aan omdat hij zelf naar het ziekenhuis moet voor een operatie en dan een tijd rust gaat houden aan de kust.

Wij zijn er gelukkig mee want we zaten nogal kort bij kas vanwege de ontzettend hoge huur van 350 gulden per maand plus elektriciteit en water. Nu zijn we daar vanaf en hoef ik geen geld thuis bij te vragen want alles is toch duurder dan we dachten, tenminste als je met twee vrij en op je gemak wilt wonen.

Ik heb drie goeie contacten hier en werk officieel op de Los Andes Universiteit zodat ik nu ook een visum heb voor tot januari. Overigens heb ik wel vervelende ervaringen met het visum. Ik had het in Nederland al aangevraagd maar dat kwam te laat zodat ik op een toeristenvisum Colombia binnenkwam. Toen ik een maand hier was, stuurde mijn broer een brief van de Colombiaanse ambassade in Nederland waarin ik toestemming had voor een visum. Ik ben met die brief naar het ministerie alhier gegaan, denkend dat het wel vlug geregeld zal zijn. 

Nou mis hoor, ik moest een nieuwe aanvraag indienen met alle gevolgen van dien. Weer doorlichten, bloedproef enz. en zegels kopen ter waarde van 10 dollar. Deze zegels bleken later toen ik het visum in Venezuela kon gaan halen ook niet goed te zijn zodat ik weer 12 dollar bij moest betalen terwijl de officiële prijs 10 dollar is volgens het pas. Enfin, ze zal wel twee dollar in eigen zak steken.

Uit dit alles kan maar een advies voortvloeien voor toekomstige reizigers naar Colombia: vraag bijtijds een visum aan in Nederland. Je krijgt het altijd als je een goede reden voor verblijf kunt opgeven alleen duurt het twee á drie maanden. De rompslomp hier heeft me zeker twee weken gekost en een reis naar Venezuela, hoewel die de moeite waard was maar er zijn interessantere reizen denkbaar."

(wordt vervolgd)