DE ALARMISTISCHE BLIK

 

Hoe onzekerder de kennis hoe meer er gespeculeerd wordt zoals blijkt uit de volgende passage. “Zo lijkt er een verband te bestaan tussen het uitsterven van onder andere mammoeten, gigantische bizons en prehistorische paarden en het voorkomen van natuurbranden. … Het betekent dat het uitsterven van mammoeten en andere grote grazers waarschijnlijk tot meer natuurbranden leidde. Deze ontstonden met name in graslanden. De onderzoekers vermoeden dat dit komt door de opeenhoping van droog gras, bladeren en hout, die door de teloorgang van grote herbivoren sneller vlam vatten. (Scientias) Conclusie: uiteindelijk heeft alles met alles te maken en dus weten we nog niks.

Langzaam maar zeker is het klimaat-alarmisme in ons hoofd, bloed en zelfs ons hart gaan zitten. Er gaat geen dag voorbij of er wordt alarm geslagen over de klimaatcrisis. We leven op de toppen van onze tenen. We worden opgejaagd om ons leven elke dag opnieuw te herzien.

De tijd dat je bij een bakje koffie een onschuldig weerpraatje kunt houden, is verdwenen. Zorgeloos douchen is voorbij net als zorgeloos bbq’n of de open haard stoken. Een dak zonder zonnepanelen is onverantwoord en een elektrische auto is een plicht.

Het is allemaal begonnen met de film “De ongemakkelijke waarheid” wereldwijd gepromoot door voormalig Vice President Al Gore. Een betere titel ware geweest “Het klimaat neemt wraak”, wraak op de wereld van de mensen.

Dankzij het VN klimaatpanel IPCC en de wereldcongressen is de onrust en het ongemak over de opwarming van de aarde niet meer uit ons dagelijks leven weg te slaan. Zo ook weer deze zomer. Zijn het niet de hittegolven met de spectaculaire bosbranden dan is het wel het noodweer dat onschuldige toeristen overvalt of het smeltende ijs bij de Zuidpool.

Dan lees ik dat zowel in Griekenland als Italië (Sicilië voornamelijk) de branden voor meer dan 50% niet "natuurlijk" zijn maar aangestoken.

Alarmerend is het bericht dat een cruciale oceaanstroom deze eeuw (ergens tussen 2025 en 2095) gaat stilvallen door klimaatverandering wat kan leiden tot extreme winters in West Europa. Let op het kan en de tijdspanne. Die omvat 3 generaties. De gevolgen zullen iedereen op de planeet raken zo wordt er nog dreigend aan toegevoegd.

Elk temperatuur record wordt geduid als een ramp voor de nabije toekomst, als veranderingen die onherstelbare schade aan mens en natuur aanrichten. De paniekfabriek draait op volle toeren.

Relativeren van de rampen zelfs vraagtekens zetten bij de alarmerende berichten worden als not-done beschouwd. Waag het niet om een zogeheten klimaat ontkenner te zijn. Dat is net zo erg als in vroeger eeuwen het ontkennen van het bestaan van God. Klimaat is dwingender dan een God.

Sommigen weten het hoofd koel te houden in de klimaathype zoals strandondernemers. Zij laten zich niet gek maken. Het wisselvallige weer hoort heel gewoon bij een Nederlandse zomer.

 

100. KRITISCHE KLIMAATJOURNALIST

Kritisch klimaatjournalist Simon Roozendaal, columnist van EW, op Antarctica.

Wetenschapsjournalist en chemicus Simon Roozendaal schreef het titelverhaal  van EW nr. 13  “Simon Roozendaal op de Zuidpool: is het daar echt zo erg met de opwarming?”  Zoals te verwachten geen gezeur over smeltende gletschers of andere dramatische ontwikkelingen die de ondergang van de wereld voorspellen.

“Een smeltende Zuidpool is voor Nederland gevaarlijker dan een smeltende Noordpool. Die kent (op Groenland en Spitsbergen na) bovenal zee-ijs. Als dat allemaal zou smelten, en dat kan zich over enkele tientallen jaren ’s zomers voordoen, dan versnelt de zeespiegelstijging niet. Elementaire natuurkunde: als een in water drijvend ijsblok smelt, stijgt dat water niet. Anders zit het met de Zuidpool. Dat is een continent met allemachtig veel landijs. Zo’n 90 procent van al het zoetwater op aarde ligt op Antarctica, in vaste toestand. Mocht dat ooit vloeibaar worden, dan leidt dit tot wel 55 tot 60 meter zeespiegelstijging.”

Voorlopig zal dat meevallen want vanwege de speciale klimaat en weersomstandigheden zal het landijs van Antarctica niet zo snel smelten. Maar er is wel reden tot zorg maar dan voor de heel lange termijn. Hoe dat afloopt moet je zelf maar nalezen.

Het leuke van zijn verhaal is dat naast boeiende beschouwingen over mens en dier, Roozendaal de opwarmingshype tot overzichtelijke proporties terugbrengt.

Roozendaal is een kritische wetenschapsjournalist in een regulier blad en voor zover ik kan nagaan is hij de enige in Nederland. Kritiek die hout snijdt. In kranten als Trouw, Volkskrant en helaas ook NRC zul je zelden kritische artikelen lezen over klimaat, opwarming enz. De Trouw redactie heeft op mijn vraag waarom er geen kritische artikelen verschijnen over klimaat, geantwoord dat zij het IPCC rapport als leidend beschouwen. Dat kun je doen maar dan hoef je je kop nog niet in het zand te steken voor wetenschappelijke of politieke kritiek. Dat gaat je als krant op een kwade dag opbreken.

56. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. IJSTIJDEN.

 

Voordat we verder in gaan op de schuldvraag moeten we er zeker van zijn dat er  een slachtoffer is, in dit geval de aarde die opgewarmd wordt. Is er sprake van opwarming? Zeker, dat wordt algemeen vastgesteld ook door NASA. De mate waarin daarover verschillen de meningen. Over het algemeen is men het eens dat tussen 1880 en nu de atmosfeer iets meer dan met 1°C is opgewarmd. In aanmerking genomen wat er sindsdien op de planeet verbrand wordt aan fossiele brandstof valt dat mee.
Of valt het tegen?  Roy Spencer meldt aan de hand van satellietmetingen dat sinds 1979 de aarde met 0, 013 °C opwarmt en dat ondanks de nog altijd toenemend uitstoot van CO2.  Geen paniek of toch wel?

Help het poolijs smelt zo stelt NASA vast.

“Zuidpool zee-ijs bereikt elk jaar in september zijn minimum. Het Zuidpool zee-ijs neemt nu af met een snelheid van 13% per decennium, vergeleken met het gemiddelde van 1981 tot 2010. De bovenstaande grafiek toont de gemiddelde maandelijkse omvang van het zee-ijs in het Noordpoolgebied sinds 1979 in september, afgeleid van satellietwaarnemingen. De omvang van 2012 is de laagste in het satellietrecord.” (zie: NASA Climate)

De afname van landijs op de Zuidpool en Groenland is verontrustend.

“Gegevens van NASA's GRACE- en GRACE Follow-On-satellieten laten zien dat de landijskappen in zowel Antarctica (linkerkaart) als Groenland (rechterkaart) sinds 2002 aan massa verliezen. De GRACE-missie beëindigde de wetenschappelijke operaties in juni 2017. GRACE Follow-On begon met het verzamelen van gegevens in juni 2018 en zet nu het gegevensrecord voor massaveranderingen voor beide ijskappen voort. Dit gegevensrecord bevat de nieuwste verbeteringen in de gegevensverwerking en wordt voortdurend bijgewerkt naarmate er meer gegevens worden verzameld (met een vertraging van maximaal twee maanden).” (Zie: NASA Climate)

Maar hoe verontrustend ook, het is niet nieuw. Er is in de geschiedenis van de aarde wel vaker voorgekomen dat het poolijs en het landijs smolten. Bij de bestudering van ijstijden blijken meer factoren een rol te spelen dan CO2.

“De aarde nú is warmer dan de afgelopen 400 jaar. Dat klinkt angstaanjagend, maar vierhonderd jaar geleden verkeerde de wereld in de zogeheten ‘kleine ijstijd’. Tijdens de Middeleeuwen, tussen 900 en 1300, wat het mogelijk zelfs warmer dan nu. Toen de Noren zich omstreeks het jaar 1000 op Groenland vestigden, kon daar vee worden gehouden. Later breidde het poolijs zich zo sterk uit dat de nederzettingen moesten worden opgegeven. Gaan we nog verder terug in de tijd, dan zien we dat warme perioden worden afgewisseld door ijstijden. … Het klimaat kent van nature hitte- en koudegolven. De ijstijden worden gestuurd door variaties in de hoek van de aardas en de baan van de aarde rond de zon. Door deze bewegingen komt de zon in de loop van tienduizenden jaren lager aan de hemel te staan. Daardoor koelt de aarde plaatselijk en groeit het poolijs aan. Pas na duizenden jaren klimt de zon weer hoger aan de hemel. Het ijs smelt en een warmere periode breekt aan.” (zie: Kennislink) 

Misschien maken we een warmere periode mee met of zonder CO2. Als dat zo zou zijn dan zit er weinig anders op dan dat te aanvaarden. Per slot van rekening zijn wij mensen geen heer en meester van het universum of in ieder geval nog niet.

(wordt vervolgd)