Posts tonen met het label bosbranden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bosbranden. Alle posts tonen

woensdag 10 juni 2026

PANIEKFABRIEK. BOSBRANDEN

 

Je hoeft denk ik geen bosbeheerder te zijn om te zien dat het brandgevaar in een bos als hier op de foto, erg groot is. deze foto is gemaakt in de Maashorst.

De uitdrukking Paniekfabriek heb ik van chemisch ingenieur en wetenschapsjournalist Simon Rozendaal, tevens columnist van het weekblad EW. Hij probeert al jaren geduldig met feiten en cijfers  paniekzaaierij door de media over de gevolgen van klimaatverandering en het gebruik van verdelgingsmiddelen te bestrijden. 


Het is een ondankbaar karwei want niks zo moeilijk als kanttekeningen plaatsen bij ingeburgerde zekerheden, zelfs al zijn ze wetenschappelijk verantwoord. 


Een van de vaste waarden voor de paniekfabriek zijn bosbranden. Zodra er ergens in de wereld een brand uitbreekt, zien we daar op TV akelige beelden van met het angstwekkende commentaar dat dit ons te wachten staat als gevolg van klimaatverandering.


De beelden kloppen maar de begeleidende commentaren kunnen wel eens misleidend zijn aldus internationaal adviseur bosbeheer Leffert Oldenkamp. Dat begint al met zijn vaststelling dat “vanuit de klimaatregistraties het aantal bosbranden, wereldwijd, niet is toegenomen in de laatste decennia.”


“Ze zijn wel heviger en omvangrijker als gevolg van verkeerd bosbeheer. Het beheer van bossen is onvoldoende gericht op verwijderen van dood of dor materiaal c.q op het scheppen van groeimogelijkheden voor gezonde mengingen met ondergroei, waarmee brandgevaar kan worden getemperd.


Selectief bosbeheer, waarmee een etage van ‘fris’ loofhout kan ontstaan, is een verwaarloosd beginsel. In Europa is het laten liggen van dood hout in het bos vaak onnodig gemaximaliseerd, zo ook in Nederland."


Dat is ook wat mij is opgevallen op mijn fietsrondjes door de Maashorst bij Oss. Overal ligt dood hout. Ik heb me al vaak afgevraagd of dit verstandig is. Op het moment dat er brand uitbreekt is dit levensgevaarlijk.(zie foto boven deze blog)


"In Australië werden na oogst van  Eucalyptus bomen, de ‘restant-bossen’ aan natuurontwikkeling overgelaten. Er ontstond een dichte hergroei met sterk oliehoudende bladeren. Bij droog weer uiterst brandgevaarlijk.


In Canada werden vanaf de tweede helft van de vorige eeuw onverantwoord grote kapvlakten gemaakt, soms 200 ha of groter. Daar ontstonden dichte (spontane) verjongingen, die ondertussen voor vezelhout geschikt zijn. Bij aanhoudende droge perioden uiterst brandgevaarlijk en nauwelijks toegankelijk bij bestrijding. Dat is de reden dat bosbranden in Canada, die altijd al veel zorgen baarden, nu nog bedreigender zijn.


In Zuid-Frankrijk werden Pinusbossen verwaarloosd en werd door projectontwikkelaars de zaak in de brand gestoken. In meerdere landen was ik betrokken bij allerlei branden, waarbij meestal opzet in het spel was.


In de jaren 70 was ik als houtvester het contact tussen het Veluws Bosbrandcomité en de Rijksoverheid (met een subsidiekraan). De branden in 1976 hebben geholpen om voor de Veluwe het beleid te richten op snelle berichtgeving, steun van veldmedewerkers en jachtopzichters om vooral met kleine voertuigen snel een brand onder controle te krijgen.


Daarna is centralisatie voortgeschreden en werd met steeds groter materieel gewerkt, dat meestal (te) laat arriveerde. Er was bovendien onvoldoende terreinkennis. Bij de huidige branden zijn het vooral grote bluswagens die in beeld komen, die voor een deel dan ook nog uit het buitenland komen, soms met helikopters erbij. Bij ’t Harde bezetten (vernielden) die terreinwagens een deel van het natuurgebied, zoals de beelden lieten zien. “ ( overgenomen uit Brief van Leffert Oldekamp aan Marcel Crok)

woensdag 21 augustus 2024

HALLO, IS ER EEN GOD IN DE BUURT?

 


Ooit, nog niet zo lang geleden, ik heb het nog meegemaakt, was het klimaat net zo onschuldig als het weer, de zon en de  maan. Op dat alles heb je geen greep, zo leer je op school. Het universum heeft zijn eigen wetten die wij dienen te respecteren. Misschien is het toeval, maar in die tijd bestaat God nog en ook daar heb je geen greep op al kun je het wel proberen met bidden en naar de kerk gaan. 


Heel in het begin wordt er nog gebeden voor regen of zon, afhankelijk wat de boeren nodig hebben. Je weet niet zeker of het iets uithaalt maar het kan geen kwaad om tot God en zijn heiligen te bidden. Maar de idee dat het iets zal kunnen uitmaken verdwijnt langzamerhand uit de hoofden van de mensen.


Ik denk dat de ellende is begonnen met de maanlanding in 1969. Dat is een triomf van de mens. Een kleine stap op de maan, een grote sprong voor de mensheid, zegt astronaut Armstrong als hij van zijn trapje van de maanlander voet op de maan zet.


God is dan in geen velden of wegen te bekennen. We kunnen het zelf. We hebben hem niet nodig. Vanaf die dag nemen we voortaan het heft in eigen handen. Als we naar de maan kunnen, kunnen we ook het klimaat regelen.


Dat is eenvoudiger gezegd dan gedaan totdat volgens deskundigen blijkt dat wij zelf al aan de knoppen van het klimaat zitten met onze overdadige industrialisering van de planeet. 


Dan zit er niks anders meer op dan aan de slag te gaan. De onschuld wordt schuld en daarmee is het vonnis geveld. De mens moet het wel zelf doen wil hij niet door eigen schuld ten onder gaan. Iemand anders doet het niet.


Natuurlijk zijn er mensen als Bjorn Lomborg, die beweren dat het allemaal niet zo een vaart loopt maar die worden aan de kant gezet. Kinderen van de duivel zijn het en daar moet je niet naar luisteren. 


Er verschijnen verhalen over eilanden in de oceaan die zullen verdrinken als gevolg van de stijging van de zeespiegel. Er volgt in de Volkskrant een aandoenlijke fotoreportage over het eiland Kiribati dat als eerste door klimaatverandering ten onder zal gaan. 


The New York Times schrijft  dat wetenschappelijk onderzoek heeft vastgesteld dat de meeste eilanden in de Pacific niet krimpen. Het valt dus mee maar voor hoe lang?


Er verschijnen verhalen over verdwijnende gletsjers, uitstervende ijsberen en afstervende koraalriffen. De verhalen zijn voorbarig geweest. Het valt mee, maar geruststellend is het niet want onze schuld verdwijnt niet.


Er blijven rampen op de mensheid afkomen: bosbranden, overdadige regenval die aan de ark van Noë doet denken, stormen en orkanen die het ergste doen vrezen. 


We moeten van het broeikasgas CO2 af anders komt het nooit meer goed met ons, de planeet moeder aarde. Maar hoe komen we daar vanaf?


Tot nu wordt het steeds meer. Er zitten vandaag de dag 422 deeltjes broeikasgas per miljoen deeltjes lucht in de atmosfeer. Het is een kleine hoeveelheid, maar zie het maar eens weg te krijgen.


Staat de mens voor een onmogelijke taak? Gaat het niet lukken? Kunnen wij mensen het dan toch niet zelf regelen? Hallo, is er een god in de buurt die ons kan helpen?  



woensdag 16 augustus 2023

DE ALARMISTISCHE BLIK

 

Hoe onzekerder de kennis hoe meer er gespeculeerd wordt zoals blijkt uit de volgende passage. “Zo lijkt er een verband te bestaan tussen het uitsterven van onder andere mammoeten, gigantische bizons en prehistorische paarden en het voorkomen van natuurbranden. … Het betekent dat het uitsterven van mammoeten en andere grote grazers waarschijnlijk tot meer natuurbranden leidde. Deze ontstonden met name in graslanden. De onderzoekers vermoeden dat dit komt door de opeenhoping van droog gras, bladeren en hout, die door de teloorgang van grote herbivoren sneller vlam vatten. (Scientias) Conclusie: uiteindelijk heeft alles met alles te maken en dus weten we nog niks.

Langzaam maar zeker is het klimaat-alarmisme in ons hoofd, bloed en zelfs ons hart gaan zitten. Er gaat geen dag voorbij of er wordt alarm geslagen over de klimaatcrisis. We leven op de toppen van onze tenen. We worden opgejaagd om ons leven elke dag opnieuw te herzien.

De tijd dat je bij een bakje koffie een onschuldig weerpraatje kunt houden, is verdwenen. Zorgeloos douchen is voorbij net als zorgeloos bbq’n of de open haard stoken. Een dak zonder zonnepanelen is onverantwoord en een elektrische auto is een plicht.

Het is allemaal begonnen met de film “De ongemakkelijke waarheid” wereldwijd gepromoot door voormalig Vice President Al Gore. Een betere titel ware geweest “Het klimaat neemt wraak”, wraak op de wereld van de mensen.

Dankzij het VN klimaatpanel IPCC en de wereldcongressen is de onrust en het ongemak over de opwarming van de aarde niet meer uit ons dagelijks leven weg te slaan. Zo ook weer deze zomer. Zijn het niet de hittegolven met de spectaculaire bosbranden dan is het wel het noodweer dat onschuldige toeristen overvalt of het smeltende ijs bij de Zuidpool.

Dan lees ik dat zowel in Griekenland als Italië (Sicilië voornamelijk) de branden voor meer dan 50% niet "natuurlijk" zijn maar aangestoken.

Alarmerend is het bericht dat een cruciale oceaanstroom deze eeuw (ergens tussen 2025 en 2095) gaat stilvallen door klimaatverandering wat kan leiden tot extreme winters in West Europa. Let op het kan en de tijdspanne. Die omvat 3 generaties. De gevolgen zullen iedereen op de planeet raken zo wordt er nog dreigend aan toegevoegd.

Elk temperatuur record wordt geduid als een ramp voor de nabije toekomst, als veranderingen die onherstelbare schade aan mens en natuur aanrichten. De paniekfabriek draait op volle toeren.

Relativeren van de rampen zelfs vraagtekens zetten bij de alarmerende berichten worden als not-done beschouwd. Waag het niet om een zogeheten klimaat ontkenner te zijn. Dat is net zo erg als in vroeger eeuwen het ontkennen van het bestaan van God. Klimaat is dwingender dan een God.

Sommigen weten het hoofd koel te houden in de klimaathype zoals strandondernemers. Zij laten zich niet gek maken. Het wisselvallige weer hoort heel gewoon bij een Nederlandse zomer.