43. HET BELOOFDE LAND. VREEMDE NACHT

 

Links Roberto (el flaco) en rechts Humberto (el gordo)

Met Els en haar moeder spreken we af dat we morgen meegaan naar Villa De Leyva, een voor toerisme opgeknapt koloniaal stadje. Fernando belooft dan weer dat hij vanavond zijn Beatrice zal meebrengen naar de bijeenkomst ofwel reunion. Ze is net terug uit Neiva waar zij als ook Fernando wonen. Na zijn vertrek oordeelt de moeder van Els dat ze  Fernando een heel mooie, nette jongen, vindt.

Het gezelschap van de avond - de reunion - vult het hele appartement: Oscar met Cielo, Oscar’s vriend Roberto, bijgenaamd El Flaco, Humberto, bijgenaamd El Gordo, dan een mij onbekende vriend van Oscar,  Fernando met zijn Beatrice en Efraïn zonder Gloria. We vermaken ons zelf met kaart trucjes, praten, veel praten, aguardiente, het plaatselijke vuurwater en gezang waarbij we begeleid worden door gitaarspel van Oscar en Efraïn. 

Beatrice moet voor twaalf uur thuis zijn van haar ouders, die toevallig ook in Bogotá zijn. Humberto zal haar met de auto van Oscar wegbrengen. Na aandringen van ons allemaal gaat Fernando alsnog mee naar beneden om afscheid te nemen van zijn vriendin. Dat gaat niet goed. Buiten gaan ze verder met ruzie maken. Niemand weet waarover het gaat, we zijn nieuwsgierig maar ook discreet en laten het stel zijn gang gaan.

De twee bewakers van het appartement, politie agenten met een extra baantje, denken daar heel anders over. Zij beginnen zich er mee te bemoeien met als gevolg een partijtje bekvechten met Fernando als middelpunt. Van boven uit het raam kan ik niet goed zien wat er precies gebeurt maar ineens rennen Fernando en Beatrice samen weg, zo te zien terug naar binnen. Humberto gaat er achteraan. Ik hoor aan de klap van de deur dat ze alle drie binnen zijn.

Wat hebben we gemist dat ze zo ineens weer naar binnen rennen? Ik en de rest met mij wil weten wat er loos is. Fernando zegt geschrokken te zijn van de bewakers die op het moment dat een politie auto - een radiopatrouille - arriveerde agressief werden. Een combinatie die geen goeds voorspelde. De schrik zit er bij Beatrice goed in. Cielo ontfermt zich over haar. 

Iedereen is het er over eens dat de komst van de politie alles erger heeft gemaakt. Voordat je het weet, nemen ze je mee en dan raak je het zicht kwijt op wat er allemaal kan gebeuren. Gewoonlijk word je meegenomen en dan is het afwachten wanneer en hoe je vrij komt. Betalen moet je sowieso maar de vraag is hoeveel?

Ik sta met mijn oren te klapperen. Als ik het goed begrijp is de Colombiaanse politie helemaal niet je beste vriend. Het tegendeel, het zijn boeven die een slaatje proberen te slaan uit hun werk. In plaats van beschermd te worden, word je gegijzeld totdat je betaalt. Veiligheid bestaat niet. Onveiligheid is normaal en om het niet erger te laten worden, moet je betalen. Voor mij staat de wereld op zijn kop, voor mijn vrienden is het de normaalste zaak van de wereld.

Niemand durft nu nog naar huis te gaan. Pas als de bewakers en hun trawanten weg zijn, is het veilig vertrekken. Dat wordt wachten tot ze afgelost worden en dat is pas morgenvroeg bij zonsopgang. Beatrice kan niet naar huis. Het wordt al met al een vreemde nacht in het appartement van Rosier. Sommigen vallen om een uur of drie om van de slaap, anderen kletsen maar door. Ik hoor dat Cielo in de keuken een betoog afsteekt tegen Beatrice over liefde, politiek en godsdienst. Ik kan er geen touw aan vast knopen maar dat ligt vast aan mij. Fernando verontschuldigt zich voortdurend bij mij. Ik haal mijn schouders op. Dit had mij net zo goed kunnen overkomen.

Ik stel Dora voor om een poging tot slapen te doen. Straks moeten we op stap met Els en haar Moeder. We trekken ons terug op onze slaapkamer maar van slapen komt niks meer. We zijn door de drukte over onze slaap heen. Voordat we er erg in hebben is het vijf uur, tijd om ons klaar te maken voor vertrek. De afspraak is half zes. Voordat we gaan, vraag ik aan iedereen straks het appartement min of meer schoon achter te laten en niet te vergeten de deur bij vertrek goed dicht te maken.

Opgetekend in Bogotá op 19 juli 1971

(wordt vervolgd)

42. HET BELOOFDE LAND. HET GEZELSCHAP

 

Dora met Els en de honden aan de wandel in Suba

De 17e juli begint met verrassend nieuws. Nixon zal ingaan op een uitnodiging van China om het land te bezoeken. Volgens de kranten gaat Nixon omdat de VS een vredelievend land is dat vriendschap met alle landen in de wereld wil. Ik zie het eerder als de sprong van een kat in het nauw (Nixon) en als een overwinning van China. Het strategisch inzicht van Kissinger had Nixon er toe gebracht China uit zijn politieke isolement te halen en wie weet tot bondgenoot in de Koude oorlog te te maken.

’s Avonds komen Els, haar zus Trix, haar Moeder en een zekere Jorge bij ons eten. Moeder en Jorge moeten niks hebben van de revolutionaire Cubaanse muziek die we hebben opstaan. Jorge studeert electronica en werkt hele dagen. Volgens hem hebben de studenten zelf schuld aan de sluiting van de universiteit, een nogal beperkte blik op de gebeurtenissen, een burgerlijke opvatting. De Moeder wordt in de loop van de avond vrolijk van de wijn.

Later komt Efraïn met zijn Martha binnen. Die slapen in de weekeinden in het appartement. Ik nodig hen uit bij ons te komen zitten. Veel animo om er bij te komen, hebben ze niet. Ze zijn liever op zichzelf dan vermaakt te worden in een onbekend gezelschap. Ik kan ze geen ongelijk geven. Als de Moeder hoort dat Efraïn verdienstelijk gitaar speelt worden we allemaal uitgenodigd om de volgende dag bij haar op bezoek te komen.

’s Morgens bij het ontbijt laten Efraïn en Gloria weten niet zoveel zin te hebben om mee te gaan naar Suba. Hij klaagt over hoofdpijn wat natuurlijk kan maar ik denk dat beiden zich niet thuis voelen in het gezelschap dat hun te wachten zou staan. Efraïn is ook niet gemakkelijk in de omgang. Ik heb al vaak geprobeerd met Efraïn in gesprek te komen over van alles en nog wat, ook politiek, maar hij houdt het bij korte bijna afwijzende antwoorden.

In Suba blijkt dat er nog een Nederlands echtpaar, Harry en Jos, is uitgenodigd. Ze zijn vol van zichzelf, hun belangrijkste hobby's reizen en geld. Ze zijn trots op hun verzameling van 5000 dia’s van al hun reizen. Het lijkt mij vermoeiend om voortdurend met jezelf bezig te zijn. De wereld is meer dan de kring om je heen met jezelf als middelpunt maar leg dat maar eens uit aan zulke mensen. Ik begin er niet aan.

Jorge heeft een oogje op zus Trix maar Moeder houdt een oogje in het zeil. Trix doet voor haar leeftijd kinderachtig. Ma heeft problemen met haar zoon en neef Jan waar ze maar niet over uitgepraat raakt. Wij snappen er met z'n allen niks van maar op deze manier kan ze haar verhaal en zorgen kwijt. Els vindt alles best. Na de lunch gaan we wandelen. Om vijf uur zat ons bezoek er op. Moe maar tevreden stappen we op de bus terug naar ons appartement.

Opgetekend zaterdag 17 en zondag 18 juli 1971

(wordt vervolgd)