GEERT MAK'S 'DE WISSELWACHTER' EN DE ACTUALITEIT

 

De ontmoeting tussen de 3 wereldleiders vond plaats in Teheran in november 1943.

In het boek “De Wisselwachter” van Geert Mak over president Roosevelt en zijn onmisbare rechterhand Harry Hopkins tijdens de New Deal en de Tweede Wereldoorlog, staan gebeurtenissen die hun weerslag tot op de dag van vandaag hebben.

Zo lees ik dat Roosevelt in tegenstelling tot Churchill, in het kader van het bondgenootschap met Rusland tegen Hitler nogal gemakkelijk, om niet te zeggen lichtzinnig, heenstapt over Stalin als dictator die miljoenen slachtoffers heeft gemaakt onder zijn eigen burgers. 

Dat het bondgenootschap noodzakelijk was om Hitler te kunnen verslaan, de Russen hebben de meeste offers gebracht in de oorlog tegen Duitsland, is duidelijk maar Roosevelt vertrouwde tegen het advies van experts in op de toezeggingen van Stalin over de na-oorlogse vrede.

Zo trok Stalin al meteen na de oorlog zich niks aan van de afspraak vrije verkiezingen in Polen te houden. Integendeel, hij arresteerde de leiders van de Poolse ondergrondse vrijheidsstrijders. Na aandringen liet hij er later een aantal vrij maar een bijna even groot aantal verdween voorgoed. Polen kwam onder communistisch bestuur. Hetzelfde gebeurde in de andere Oost Europese landen. Van vrije verkiezingen is nooit iets terecht gekomen.

Dit doet denken aan hoe Trump nu met Poetin onderhandelt over vrede in Oekraïne. Trump negeert dat Poetin een onbetrouwbare dictatoriale president is die elk tegengeluid met gevangenisstraf en zelfs moord in de kiem smoort. Had Roosevelt nog het excuus dat hij Stalin nodig had voor de strijd tegen Hitler, Trump verkeert in de situatie dat hij Poetin niet nodig heeft. 

Trump lijkt niet te beseffen of hij vindt het niet van belang dat voor Putin een handtekening onder een afspraak, verdrag of overeenkomst deel uitmaakt van het spel om de macht en dat derhalve alles geoorloofd is. Tot tweemaal toe heeft Poetin afspraken over Oekraïne genegeerd, de eerste was veiligheidsgarantie bij inlevering van de atoomwapens van Oekraïne, de tweede was de overeenkomst van Minsk. Precies dat is de reden waarom president Zelensky hecht aan veiligheidsgaranties van Europa en de VS. 

Vanwaar die coulante opstelling van Trump tegenover Poetin? Herkent Trump met zijn autocratische aanleg en hang naar macht zijn gelijke in Poetin? Kijkt hij naar internationale politiek als een vastgoedhandelaar zonder enig moreel besef of politieke beginselen gebaseerd op democratische waarden? Of wordt hij zoals sommigen beweren gechanteerd door het Kremlin met zaken van welke aard ook? Het meest waarschijnlijke is dat hij op de eerste plaats een machtspoliticus is en dat democratische waarden en normen hem niet interesseren.

Het is duidelijk dat de krachtmeting tussen de de Europese landen en Rusland nog altijd niet tot een einde is gekomen en de vraag is of met een eventuele vredesregeling tussen Oekraïne en Rusland het einde betekent van die krachtmeting.

Een tweede kwestie is die van de jodenvervolging. Ondanks dat Roosevelt wist van de ongenadige jodenvervolging en moorden in concentratiekampen heeft hij geen speciale acties ondernomen om die jodenvervolging tegen te houden of op zijn minst te belemmeren. Het bombarderen van spoorlijnen en kampen is nooit overwogen. Waarschijnlijk gaven Roosevelt en Hopkins prioriteit aan de militaire strijd en het breken van de Duitse gevechtskracht door o.a. massabombardementen op steden. 

Een opmerkelijk detail in het boek is de eerste en enige ontmoeting van Roosevelt met de Saoedische koning Saoed op de kruiser US Quincy. Na het overleg op Jalta liet Roosevelt de koning met een torpedobootjager ophalen. Van onderhandelen was volgens het verslag van Mak geen sprake. Er stonden twee zaken op de agenda: de Saoedische olievelden en de Joods- Palestijnse kwestie, of Palestina niet opengesteld kon worden voor 10.000 overlevenden van de Holocaust.

“Over de olie werd nauwelijks een woord gerept, wel kreeg Amerika kort daarna dankzij de charmes van de president een gegarandeerde toegang tot de olievelden, in ruil voor alle mogelijke militaire steun. De persoonlijke charmes van Roosevelt was en bleef een verbluffend smeermiddel. Maar toen hij voorzichtig de Palestijnse kwestie aan de orde stelde antwoordde de koning met een simpel:’Nee.’ (Blz. 525 in genoemd boek)

Er waren twee redenen voor dat nee van de koning. Ten eerste, de Europese joden zouden met hun technische vaardigheden en kennis de arabieren verdringen en ten tweede waarom zouden de arabieren compensatie moeten betalen voor wat de Duitsers de joden hebben aangedaan? 

Europa is sinds de Tweede Wereldoorlog niet in staat geweest om bij te dragen aan een oplossing van het conflict over de Joodse Staat in het nabije Oosten. Het lijkt er zelfs op dat oude anti-semitische reflexen in Europa weer de kop opsteken.

Er is veel meer te vertellen over het ruim 600 pagina’s tellende boek van Mak, zoals bijvoorbeeld de steun van de VS aan het Verenigd Koninkrijk, de verhouding tussen Churchill, Roosevelt en Hopkins, de rol van Eleonore Roosevelt bij de New Deal en tijdens de oorlog of het overspel van Roosevelt, iets wat nu weer in de Amerikaanse politiek speelt met de Epstein files. 

HEF NEDERLAND OP!

 

Nederland heeft zich verschillende keren geëxcuseerd voor wandaden begaan in het verleden. Er zijn excuses gemaakt voor het koloniale en het slavernij verleden. Ik haal er voor de volledigheid Wikipedia bij.

Op 24 april jongstleden heeft burgemeester Halsema van Amsterdam haar excuses aangeboden voor de rol van de stad bij de Jodenvervolging in de oorlog. Intussen klinken er stemmen op dat er een nationaal excuus komt aan de Roma, Sinti en woonwagenbewoners in Nederland.

Het blijkt dat Nederland een kwaadaardig verleden heeft en dan is nog lang niet alle kwaad bekend. Ongetwijfeld zal er nog veel kwaad naar boven komen. Als er maar lang genoeg naar gegraven wordt of kandidaten voor excuses zich melden.

Om te voorkomen dat er telkens opnieuw commissies moeten worden opgericht en telkens opnieuw excuses moeten worden aangeboden, lijkt het mij het beste om een wereldomvattend nationaal excuus aan te bieden aan iedereen en allemaal die ooit in een ver of niet zo ver verleden, binnenkort of wie weet in de toekomst getroffen wordt door Nederlands kwaadaardigheid.

Want een ding is zeker. De Nederlandse kwaadaardigheid zal niet stoppen. Zoals ik al op de lagere school leerde tijdens catechismusles “de mens is geneigd tot het kwade” en dus zal ook Nederland geneigd blijven tot het kwade.

De enige manier om te voorkomen dat Nederland nog ooit kwaad kan aanrichten in welk vorm dan ook en aan wie dan ook, is het land te verlossen uit zijn bestaan. Door Nederland op te heffen, komt een einde aan alle kwaad. Daarom deze oproep aan Den Haag, hef Nederland zo spoedig mogelijk op en biedt excuses aan de wereld aan dat we ooit als land bestaan hebben.

DE SPROOKJESJAREN 60 (VOORHEEN MAKE LOVE, NOT WAR) 33: DE ZESDAAGSE OORLOG

LINKS: Joseph Kotalla behoorde tot wat is gaan heten de drie van Breda. Drie oorlogsmisdadigers die in plaats van de doodstraf een levenslange gevangenisstraf kregen. Kotalla was een Duitser die tijdens de Tweede Wereldoorlog plaatsvervangend commandant en hoofd van de administratie van Kamp Amersfoort was. Hij zat na de oorlog een levenslange gevangenisstraf uit voor oorlogsmisdaden en overleed in gevangenschapin. RECHTS: Moshe Dayan was een Israëlisch militair en staatsman. Zijn ster rees vooral na de Zesdaagse Oorlog in juni 1967, toen Dayan inmiddels minister van Defensie was. In zes dagen werden Egypte en Syrië verslagen. Dayan arriveerde als een van de eerste Joden bij de sinds 1948 voor Joden onbereikbaar geworden Klaagmuur en verklaarde dat Israël deze heilige plaats nooit meer zou afstaan.

In de ontspannen zomer van 1967 in mijn nieuwe achterhuis aan de Jacobslaan, terwijl ik mij voorbereid op mijn eerstejaars examen sociologie - de propadeuse -  breekt de Zesdaagse Oorlog tussen Israel en de Arabische wereld uit. “De Zesdaagse Oorlog (ook: Juni-oorlog) was de oorlog die van 5 tot en met 10 juni 1967 werd uitgevochten tussen Israël en zijn Arabische buurlanden Egypte, Jordanië en Syrië. De term "Zesdaagse Oorlog" is kort na de gebeurtenissen verzonnen door Moshe Dayan in een bewuste toespeling op de zes dagen der schepping in Genesis.”(Wikipedia)

Ik leef mee met de Joodse veldslagen en als ik de kranten en de TV mag geloven heel weldenkend Nederland met mij. Door de oplopende oorlogsdreiging met zijn buurlanden besluit Israël, een ministaatje ingeklemd tussen Arabische reuzen als Egypte, Syrië en Irak, in de aanval te gaan. De eerste klap is een daalder waard. In zes dagen klaren ze de klus, een blitzkrieg volgens het boekje met enkele bezette gebieden.

Ik snap de Joden. Waar moeten ze nog heen na de door Nazi Duitsland in de Tweede Wereldoorlog georganiseerde grootschalige industriële massamoord die volgens Nazi opperleider Hitler de “Endlösung” van het zogenaamde Jodenprobleem moest zijn? Hitler met zijn trawanten hebben de Joden eens en voor altijd duidelijk gemaakt dat ondanks twintig eeuwen Christelijke beschaving Europa geen veilige plek voor ze is. Er hoeft maar een of andere onbeschofte en gehaaide kuddeleider op te staan  - Mein Füher wordt hij genoemd - en een beschaafde natie als Duitsland verandert in een tribale samenleving van het laagste allooi. Wie zegt dat dit niet weer kan gebeuren? 

Het gemak waarmee veel brave burgers meewerkten aan de Jodenvervolging moet de Joden die dachten dat ze net zo Duits waren als de Duitsers zelf of zo Amsterdams als de Amsterdammers zelf, verbijsterd hebben. Ongeloof moet hen bevangen hebben toen ze zagen hoe hun medeburgers hen naar de slachtbank brachten.

Het Eichmanproces op TV en in de kranten was mijn gedegen leerschool over de onbetrouwbaarheid van de mens, de brave burger die overdag een moordmachine leidt en 's avonds bij de haard zijn krantje leest.  Je zag en hoorde op de zwart-wit TV thuis in de huiskamer hoe een naar het scheen onbenullige maar efficiënte bureaucraat als Eichmann door heel Europa de logistieke aanvoer verzorgde van de Joden naar de eeuwig hongerige muil van de verbrandingsovens in de Nazikampen. Het ultieme kwaad van een logistieke boekhouder van aantallen opgebrachte Joden, de nauwkeurig aangegeven tijden van aankomende en vertrekkende treinen vol Joodse mannen, vrouwen en kinderen. Duitse logistiek op zijn best alsof het om het om import en export van Volkswagens of BMW’s ging.

Waarom de Arabische buurlanden de Joden hun stukje grond aan de Middellandse zee misgunnen, grond die eeuwen geleden het thuisland van de Joden was, snap ik evenmin. Israel is een woestijnstaatje van ongeveer twintig duizend vierkante kilometer, de helft van Nederland. We hadden het met zijn allen na de oorlog moeten kopen en als schadevergoeding aan de Joden moeten geven, dan was er waarschijnlijk geen vuiltje aan de lucht geweest.

“Israël is ontstaan uit het Britse mandaat Palestina, dat op zijn beurt ontstaan is na de opsplitsing van het Ottomaanse Rijk in 1920. In 1947 werd het door de internationale gemeenschap verdeeld in een onafhankelijke Joodse en een onafhankelijke Arabische staat, met een aparte status voor Jeruzalem. Het verdelingsplan, omarmd door joodse leiders maar afgewezen door de Arabieren, leidde tot de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948. De onafhankelijke staat Israël werd ondertussen, in mei 1948, uitgeroepen en een jaar later met Resolutie 273 toegelaten tot het lidmaatschap van de Verenigde Naties.” (Wikipedia)

(verschijnt elke vrijdag)

JODENSTER: SYMBOOL VAN ONTAARDING

petrus nelissen, acryl op papier, 75x55 cm

De Jodenster werd op 3 mei 1942, dus vandaag 75 jaar en een dag geleden, door de Duitse bezetter in Nederland ingevoerd. Elk Nederlandse Jood was verplicht de ster zichtbaar te dragen. Een soort merkteken dus. Een kwadaardig en boosaardig merkteken bedoeld om de Joodse Nederlanders apart te zetten van de andere niet Joodse Nederlanders.

Dat apart zetten van de Joodse Nederlanders was al sinds de Duitse bezetting aan de gang. Sinds 1942 mochten Joodse Nederlanders niet meer voor de overheid werken, niet meer naar de bioscoop, geen lid meer zijn van een sportvereniging en moesten Joodse kinderen naar Joodse scholen. Dit alles tezamen was de voorbereiding op de Holocaust, een industrieel georganiseerde moordpartij op vooral Joden uit geheel Europa en andere groepen als zigeuners en homo's.

Het is vandaag haast niet meer voor te stellen dat zoiets mogelijk was. Je vraagt je af waarom de niet Joodse Nederlanders niet als protest massaal de Jodenster zijn gaan dragen? Wat had de Duitse bezetter daar tegen moeten doen? Alle Nederlanders oppakken?

Maar waarschijnlijk onderschat ik de angst bij de niet Joodse Nederlanders voor het geweldadige antwoord van de Duitse bezetter op verzet tegen hun krankzinnige maatregelen. De angst om opgepakt te worden en uiteindelijk dood geschoten te worden? Ik onderschat waarschijnlijk ook de wreedheid van de Duitse bezetter, die er immers geen been in zag om onschuldige burgers te bombarderen, zoals in Rotterdam aan het begin van de oorlog.

Zelfs het verbergen van Joodse Nederlanders in je huis, schuur of kelder betekende bij ontdekking of verraad een zekere dood voor de ondergedoken Joodse Nederlanders maar ook voor jou als helper. Wie zijn leven lief had, bleef dus ver weg van de Joodse Nederlanders.

Dat was allemaal al erg genoeg maar nog erger is dat er Nederlandse burgers waren die meewerkten aan de Jodenvervolging. Zij dachten dat Joden het kwaad in de wereld waren dat uitgeroeid moest worden. Zij zagen niet dat ze daarmee zelf het kwaad waren geworden, het kwaad dat ze dachten te bestrijden.

Je kunt je afvragen hoe zoiets mogelijk is? Hoe kun je denken dat je medemensen, je medereizigers in je eigen korte leven, zonder enig ander bewijs dan hun geloof of afstamming, het ultieme kwaad zouden zijn en daarom uitgeroeid mag worden?


Het is en blijft onbegrijpelijk dat mensen zo ver kunnen gaan. Het is een onbegrijpelijke ontaarding zonder dat men dat beseft. We moeten waakzaam blijven dat zo een ontaarding zich niet weer kan voordoen. Dat is een taak voor elke generatie opnieuw.