Posts tonen met het label wso. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wso. Alle posts tonen

vrijdag 24 december 2021

28. HET BELOOFDE LAND. VISUMPERIKELEN

 

Indruk van ons appartement in calle 45, avenida 9. Bij gebrek aan een stevige tafel werkt Dora met haar naaimachine, helemaal meegenomen uit Nederland, op de grond. Ik werk aan de gammele tafel op een poot.De foto's zijn genomen met een Lubitel, een Russiche 6x6 camera, goedkoop maar van belabberde kwaliteit.

"Bogotá, 22 juli 1971

Beste Anke en WSO’ers, 

Ik heb je laatste brief ontvangen maar de brief daarvoor waarover je schreef, is nooit aangekomen. De post wil wel eens een slippertje maken. We zijn sinds 3 weken verhuisd naar het appartement van en vriend die inmiddels vertrokken is naar de USA voor een studiereis van anderhalve maand. Tien augustus komt hij terug en verhuizen wij weer, maar nu definitief, naar het appartement van prof. Rosier. Tot onze grote verbazing en verwondering bood hij zijn appartement aan omdat hij zelf naar het ziekenhuis moet voor een operatie en dan een tijd rust gaat houden aan de kust.

Wij zijn er gelukkig mee want we zaten nogal kort bij kas vanwege de ontzettend hoge huur van 350 gulden per maand plus elektriciteit en water. Nu zijn we daar vanaf en hoef ik geen geld thuis bij te vragen want alles is toch duurder dan we dachten, tenminste als je met twee vrij en op je gemak wilt wonen.

Ik heb drie goeie contacten hier en werk officieel op de Los Andes Universiteit zodat ik nu ook een visum heb voor tot januari. Overigens heb ik wel vervelende ervaringen met het visum. Ik had het in Nederland al aangevraagd maar dat kwam te laat zodat ik op een toeristenvisum Colombia binnenkwam. Toen ik een maand hier was, stuurde mijn broer een brief van de Colombiaanse ambassade in Nederland waarin ik toestemming had voor een visum. Ik ben met die brief naar het ministerie alhier gegaan, denkend dat het wel vlug geregeld zal zijn. 

Nou mis hoor, ik moest een nieuwe aanvraag indienen met alle gevolgen van dien. Weer doorlichten, bloedproef enz. en zegels kopen ter waarde van 10 dollar. Deze zegels bleken later toen ik het visum in Venezuela kon gaan halen ook niet goed te zijn zodat ik weer 12 dollar bij moest betalen terwijl de officiële prijs 10 dollar is volgens het pas. Enfin, ze zal wel twee dollar in eigen zak steken.

Uit dit alles kan maar een advies voortvloeien voor toekomstige reizigers naar Colombia: vraag bijtijds een visum aan in Nederland. Je krijgt het altijd als je een goede reden voor verblijf kunt opgeven alleen duurt het twee á drie maanden. De rompslomp hier heeft me zeker twee weken gekost en een reis naar Venezuela, hoewel die de moeite waard was maar er zijn interessantere reizen denkbaar."

(wordt vervolgd)
 

vrijdag 24 september 2021

15. HET BELOOFDE LAND. BOGOTA

Bogota 1971. (archief petrus nelissen)

 

Van Barranquilla gaat het naar de kleine haven van Santa Marta waar we bananen laden en meteen vertrekken naar onze laatste Colombiaanse aanlegplaats Cartagena. De dikke muren rond de oude binnenstad doen me denken aan de stripverhalen van Roodbaard en zijn zoon Erik die met hun schepen vanaf zee een ommuurde stad op een eiland overvallen om gevangenen te bevrijden. 

In plaats van piraten zien we een een kleurrijke bevolking, smalle straatjes met kleine winkeltjes en drukte. Het stadje werkt zo aanstekelijk op ons gemoed dat we ons voornemen om er een week voor ons vertrek op vakantie te gaan om op ons gemak te genieten van dit bruisende Caraïbisch tropische leven. Nu moeten we een vliegticket naar Bogotá kopen, duizend kilometer naar het zuiden, ongeveer anderhalf uur vliegen. 

We vertrekken de volgende dag al zodat we vanavond voor de laatste keer in ons drijvende hotel zullen slapen. De volgende ochtend nemen we na het ontbijt afscheid van de bemanning, met name van de steward. Hij is zo vriendelijk om het pak met uitgelezen boeken mee terug te nemen naar Nederland en aldaar op de post te doen naar mijn ouders. 

"Bogotá, 24 april 1971

Beste WSO’ers,

Hier dan het eerste bericht uit Colombia. We hebben een uitstekende overtocht gehad met veel zon en plezier. We zijn nu een week in Bogota, alwaar we ons nu definitief gevestigd hebben. Bij aankomst heb ik eerst een bezoek gebracht aan professor Rosier. Zijn gezondheid is niet zo best (hij moet van de dokter rust houden), zodat ik hem uiteraard zo min mogelijk wil belasten. Echter twee assistenten van hem hebben ons geholpen bij het zoeken naar woonruimte. De eerste nacht hebben we in een hotel doorgebracht en daarna enkele nachten in een residencia. De heer van den H., medewerker van prof. Rosier en uitgezonden door het DITH (Directoraat Internationale Technische Hulp van het Ministerie van Buitenlandse Zaken), heeft ons hier in het begin een beetje wegwijs gemaakt. Gisteren hebben we een klein gemeubileerd appartement gehuurd. Het is juist voldoende voor ons tweeën, hoewel de prijzen voor dergelijke appartementen hier schrikbarend hoog zijn.
Ook hebben we al contact gehad met Jan en Karin. Het gaat uitstekend met ze en hebben hier al vele kennissen gemaakt. Waarschijnlijk gaan we samen met hen terug naar Nederland, maar daar wachten we nog even mee.
Jullie zullen wel begrijpen dat er over het onderzoek nog niets te melden valt, aangezien we steeds druk bezig zijn geweest met het zoeken naar woonruimte. Het plan is om volgende week de eerste discussies en plannen ter tafel te brengen bij diverse personen die goed op de hoogte zijn van de mogelijkheden hier, daaronder zijn ook, de assistenten van prof. Rosier en Rosier zelf.
Hoe staan ondertussen de zaken bij het WSO, is L.P. al vertrokken en lukt het met de financiën. Is van S. al terug en hebben jullie al iets gehoord van D. ? laten jullie het een en ander weten want ik ben erg benieuwd.

Tot schrijfs en de groetjes aan allemaal."

Ik heb beloofd de achterblijvende bestuursleden van de WSO beloofd om maandelijks verslag te doen van mijn reis en verblijf in Colombia. De reis van in de brief genoemde Jan en Karin heb ik voorbereid. Als studenten van de sociale academie lopen zij stage bij een opvangcentrum voor straatkinderen. Op verzoek van de moeder van Karin hebben we een koffertje met wat kleren met veel zoute drop meegenomen. Volgens haar moeder is Karin verslaafd aan drop.

Op de boot had de steward ons verteld dat Karin zich nogal druk maakte over de arbeidsomstandigheden aan boord. Of de matrozen wel goed te eten kregen, had ze gevraagd. Een absurde vraag gezien de keuken die het hele schip elke dag van vers brood brood voorzag of had zij gedacht dat het alleen voor de passagiers en de officieren was? De steward was ook nogal verontwaardigd dat  Karin veel te kort gerokt, een wit lang heren onderhemd,  een armenwijk van Barranquilla ingetrokken was.

(wordt vervolgd)
 

vrijdag 23 juli 2021

6. HET BELOOFDE LAND. NAAR COLOMBIA?


 

Net als Mulisch wil ik het woord bij de daad voegen en naar Cuba gaan. Je kunt natuurlijk eindeloos vergaderen in de catacomben van de Nijmeegse revolutie maar ik ga liever zelf poolshoogte nemen en als het kan daar ook nog wat doen. Het plan is om mijn politicologische stage en scriptie aan Cuba te wijden.

Ik schrijf zonder dralen een brief aan de Cubaanse ambassadeur met een stagevoorstel voor zes maanden. Het plan is om een tijdje te gaan wonen in een Cubaans dorp of stadswijk om daar de politieke activiteiten en opvattingen te observeren en daarover een scriptie te schrijven. Dat heet participerende observatie, de beste manier om te weten te komen wat er onder de mensen leeft, in ieder geval een stuk beter dan met vragenlijsten. Uiteraard ben ik bereid om revolutionair vrijwilligerswerk te doen zoals het kappen van suikerriet. 

Per omgaande krijg ik een uitnodiging van de Cubaanse ambassade voor een gesprek. Van een ambassademedewerker krijg ik te horen dat ik kan alleen kan komen als ik een aanbeveling van de Surinaams-Nijmeegse studentenactivist Marcel Kross heb. Ik ken Marcel als een van de vele activisten die Nijmegen rijk is maar ik behoor niet tot zijn vaste vriendenkring. Sommige activisten draven naar mijn smaak te ver door in hun socialistisch gedachtengoed.

Ik vind het vreemd dat ik een medestudent moet vragen om een aanbeveling. Is dat niet eerder een zaak van de ambassade en het politicologisch instituut, of voor de universiteit van Havana en mij en mijn stagebegeleider van het politicologisch instituut? De aard van de aanbeveling wordt niet toegelicht maar ik vermoed dat het om mijn politieke betrouwbaarheid gaat en dat staat me niet aan. Ik wil niet onder politieke curatele komen te staan van wie dan ook. Geëngageerde wetenschap is prima maar dan wel een engagement waarin ik mijn handen vrij heb.

Ik besluit Cuba op de lange baan te schuiven en op zoek te gaan naar een ander land in Latijns Amerika waar ik stage kan lopen. De belofte van een revolutie broeit immers in het hele Latijnse continent. Zonder te weten of het wat wordt, beginnen Dora en ik ons voor te bereiden op een stageverblijf ergens in Latijns Amerika. We volgen de televisiecursus Spaans “Vamos a ver”. Ik volg het college Latijns Amerikaanse litteratuur en samen doen we in de winterse avonduren op het talenlab van de universiteit de linguaphone cursus Spaans. 

Om een bredere kijk op de ontwikkelingsproblemen in de Derde Wereld te krijgen volgen we op zaterdagochtend de cursus Universitaire Leergang Ontwikkelingsproblematiek van de NUFFIC (Stichting der Nederlandse Universiteiten en Hogescholen voor Internationale Samenwerking, 1969/1970).

Ter verbetering van onze kennis van het Spaans volgen we een zomercursus aan de Universidad de Navarra in San Sebastian. Het is en blijft merkwaardig om Spaans te leren in Baskenland, een land niet Spaans maar Baskisch de moedertaal is, een taal die geen enkele verwantschap heeft met het Spaans. Spanje is bovendien niet geliefd in Baskenland vanwege de burgeroorlog waarin generalissimo Franco nogal huis gehouden heeft zoals het bombardement van het stadje Guernica met hulp van de Duitse Luftwaffe. Picasso heeft er een onsterfelijk schilderij aan gewijd.

De reden dat we voor San Sebastian hebben gekozen is simpel, het is de goedkoopste zomercursus. Om de kosten nog meer te drukken kamperen we op een heuvel vlakbij de stad. De colleges zijn in de ochtend zodat we in de middag aan het strand van de baai La Concha ons huiswerk kunnen doen. Vroeg in de avond volgen we bijna dagelijks een lezing over een cultureel onderwerp geheel in het Spaans. De eerste week begrijpen we er zo goed als niets van. Dankzij het dagelijkse bad in de Spaanse taal begrijpen we in de volgende weken telkens een beetje meer.

De cursus is meteen ook een kennismaking met de Spaanse leefwijze, geschiedenis en cultuur, niet onbelangrijk om straks onze weg in Latijns Amerika te kunnen vinden. Latijns Amerika is als voormalige Spaanse kolonie grotendeels een verlengstuk van Spanje geworden. Het is een katholiek continent met als voertaal Spaans. De steden zijn volgens Spaans inzicht gebouwd met Spaanse architectuur.

Om in het kader van mijn stage en scriptie naar Latijns Amerika te kunnen gaan, heb ik academische begeleiding nodig. Dit is het moeilijke gedeelte want hoe vind ik die? Op mijn zoektocht stuit ik op de Werkgroep Studiereizen Ontwikkelingslanden, een stichting van idealistische studenten die medestudenten helpen hun reis naar een Derde Wereld land te organiseren met steun van sponsors. Ik word gevraagd om secretaris reizen te worden. Voortaan reis ik een keer in de week naar Den Haag om als reissecretaris het WSO kantoor in een souterrain te bemannen. Ik maak kennis met studenten die in een Derde Wereld land stage gaan lopen en met sponsors die in natura bijdragen in de kosten. 

Tegen het eind van het jaar 1969 tref ik eindelijk iemand die mij verder kan helpen. Mijn Roomse verleden komt weer boven als ik pater Backx van het Centrum Oriëntatie Latijns Amerika COLAM in Roermond ontmoet. Tijdens een bezoek aan hem zegt hij toe om contact te leggen met de mij onbekende Professor Rosier. Die zal hij binnenkort spreken en dan zal hij hem mijn plan voorleggen. Rosier is professor aan de Universidad de los Andes in Bogota, Colombia.

 

(wordt vervolgd)