KAAGSE PRENT

 

Dronken van Nieuw Leiderschap op de Roestbak. (digitale collage van petrus)

Sigrid Kaag beloofde nieuw leiderschap met de verkiezingen, van zichzelf natuurlijk. Van wie anders? Ze won er wat harten mee maar niet genoeg om de grootste partij te worden van het ganse land. Maar Kaag geeft niet zo maar op. Ze begon een taaie strijd met Rutte waarbij alles geoorloofd was. Om te beginnen een nacht van de lange messen in de Tweede Kamer aangestuurd door ene Wilders, sinds jaar en dag Rutte-vijand nummer een.

De aanslag leek te lukken of nee toch niet. Rutte en zijn partij zijn taaier dan ze dachten. Dan maar nieuw leiderschap over links, dacht Kaag nog steeds in een overwinningsroes. Twee verliezende linkse partijen stonden braaf hand in hand klaar om Kaag een duwtje te geven. Een doorzichtig spel waar Rutte en zijn trouwe bondgenoot Wopke niet intrapten. Geen wolk van links in het kabinet, heette het.

Ondertussen bladderde aan alle kanten de nieuwe verf van leiderschap van Kaag af. Ze wees partner en collega Segers van de Christen Unie naar de autosloop. In een lezing voor ’s lands liberale intellectuelen van links en rechts sleep ze nog eens de messen tegen haar aartsvijand Rutte, maar niets hielp. Rutte bleef lachen en zijn stinkende best doen. 

Ze zakte nog verder in de modder weg toen haar fluisteraars borrelpraat over formateur Remkes rond bazuinden. Het was gedaan met het nieuwe leiderschap. Ze legde haar politieke hoofd te ruste om straks definitief te worden afgehakt ergens onderweg naar een of ander kabinet.

En zeg nou eens eerlijk, er zijn ook geen nieuwe leiders voorhanden in Nederland. Dat is de naakte waarheid. En Wopke dan zul je mij tegenwerpen? Die is toch door het eigentijdse management team van het CDA op het schild gehesen van de toekomst? Dat management team is intussen achter de coulissen verdwenen en als ik me niet vergis zal dat met Wopke ook gebeuren. Een minister die belegt in belastingparadijzen kan het wel vergeten in het land van Calvijn. 

Segers van de Christen Unie is ook ten onder gegaan in de strijd tegen Rutte. Hij bezwoer nooit meer met Rutte te willen samenwerken. Nu doet hij het toch. Dat is niet christelijk. De sneer van Kaag dat hij met zijn partij naar het autokerkhof moet, slikt hij in. Dat is dan wel weer christelijk. Maar dan heb je het ook wel gehad.

Er is geen andere partij dan de Rutte-partij en die heeft de meeste zetels of je dat nu leuk vindt of niet. En wat valt er nou eigenlijk op te merken aan Rutte zelf? Een politiek leugentje om de meeste stemmen op te halen? Wie dat niet doet in den Haag? Politiek is de kunst van het draaikonten en zeg nu zelf daar is Rutte goed in. Rutte is de rots waarop Neerlands leiderschap rust. Een andere is er niet. Althans voorlopig dan toch.

HET VALT NIET MEE VOOR PECHTOLD

Hoewel het niet meevalt voor Pechtold is de sfeer bij de kabinetsformatie
sinds de komst van Segers van de Christen Unie aanmerkelijk verbeterd.
(Van links vooraan met de klok mee:  Pechtold, Segers, Rutte en Buma)
Met dank aan de Nederlandse genre schilder jan Steen.

Eigenlijk hebben de SP met Emile Roemer, de PvdA met Asscher en GL met Jesse Klaver, Pechtold in de armen van Segers van de Christen Unie gedreven. De SP wil persé niet met de VVD in een kabinet. Nederland zou namelijk al veel te liberaal zijn en daar kan de SP niet tegen. De PvdA moet zijn wonden likken na de verpletterende nederlaag van 9 zetels en GL getuigt liever dan dat het meebestuurt.

Pechtold wou de CU eigenlijk ook liever uitsluiten omdat Nederland al Christelijk genoeg is, misschien nog wel té Christelijk. Het moet in deze tijd van vooruitgang niet gekker worden, zo vindt hij. Maar ja, gedwongen door de andere partijen moet hij nu als leider van de meest liberale partij van Nederland, toch met Segers van de CU gaan praten over een nieuw kabinet. Pechtold zal zich voelen als een duivel in een wijwatervat. 

Terwijl Pechtold gelooft in de absolute soevereiniteit van het individu en dus aan niemand verantwoording schuldig is behalve aan zichzelf, gelooft Segers dat mensen verantwoording schuldig zijn aan een god, een christelijke god wel te verstaan. Een wereld van verschil tussen die twee wat in Nederland gelukkig nog steeds mogelijk is. Ik kan me wel voorstellen dat dit voor Pechtold een gruwel moet zijn zo overtuigd als hij is van zijn vooruitgangsdenken. Voor Segers is Pechtold dan weer meer vloeken in de kerk.

Maar Pechtold staat daar en kan niet anders. Met dank aan Tjeenk Willink en de andere onwillige partijen. Hij wil maar al te graag in de regering. Je kunt hem dat niet kwalijk nemen. Hij wil de vruchten plukken van zijn succesvolle D66 leiderschap. Wie weet kan het straks niet meer. Politiek is grillig, net als de mode en de waan van de dag.

Als vasthoudende debater, hij was een terriër voor Wilders, heeft hij het D66 zetelaantal in de Tweede Kamer van 3 naar 19 opgekrikt. Dat is een zware ministerspost waard. Vandaar dat Pechtold politiek net zo lenig is als de rest. Pechtold wil meedoen, als het moet dan maar als duivel in een wijwatervat.

Gaat hij iets van zijn ideaal van de vrije en autonome mens inleveren aan de godvrezende Segers? Toch maar geen dood naar eigen keuze menu bij levensmoeheid? Wordt hij de linkervleugel van een rechts kabinet met het CDA in het oude vertrouwde midden? Dat zou zo maar kunnen. Het CDA straks weer terug als dé spelmaker in de Nederlandse politiek, desnoods samen met de CU. Christenen, onuitroeibaar zijn ze, in Nederland en de rest van de wereld. Het valt niet mee voor Pechtold.