Posts tonen met het label privacy. Alle posts tonen
Posts tonen met het label privacy. Alle posts tonen

woensdag 15 april 2015

PRIVACY

De middelste agent vond dat ik wel een foto mocht maken 
maar niet publiceren of ik zou een strafzaak krijgen. 
Ik heb daarom het gezicht van hem en de andere twee op de foto onherkenbaar gemaakt.

Kort geleden had ik een merkwaardige ervaring met privacy en fotografie. Drie Brusselse agenten stonden met hun doorzichtige schilden achter een versperring in een straat vlakbij het Luxemburgplein in de Europese wijk. Ik besloot een foto te maken van de bemande politiebarricade. Uiteraard vroeg ik eerst of dat mocht. Dat mocht als ik mijn ID liet zien. Nieuwsgierig geworden, liet ik mijn ID zien. Hij haalde tot mijn verbazing zijn telefoon tevoorschijn en fotografeerde de kaart. Ik vroeg hem waarom hij dat deed. Hij antwoordde dat “fotograferen vrij staat maar publiceren niet. Zodra je de foto op FaceBook zet, kunnen we een strafzaak tegen je beginnen.” Ik vond dat intimiderend en zei dat ik van de foto afzag. Maar aangezien hij mijn ID al gefotografeerd had, besloot ik om de foto dan toch maar te maken. Mijn bewijs van wat er gebeurd is.

Een ander geval van privacy was een stokoude vrouw die stond te bedelen op de hoek van een straat, eveneens in de buurt van het Luxemburgplein. Aan haar armoedige boerenkleding te zien, was het een Roemeense. Terwijl ik wat in haar kartonnen bekertje gooide, vroeg ik of ze Frans sprak. Ze knikte nee. Toen ik vragend zei 'Roumanie', knikte ze ja. Vervolgens pakte ik mijn camera en maakte het gebaar van foto maken. Ze zwaaide meteen heftig met haar hand en liep boos weg toen ik aandrong. Ik maakte toen een foto terwijl ze weg liep. Ze schaamt zich blijkbaar niet om in het openbaar te bedelen maar wel voor een foto van haar. Ik zou graag van haar gehoord hebben hoe ze daar zelf tegen aankeek, maar helaas kon ik niet met haar praten.


Omdat ze niet gefotografeerd wilde worden, heb ik deze straatfoto van haar gemaakt.
Overigens kom ik in Brussel bij de uitgang van de metro en elders in de Europese wijk regelmatig bedelende Roemenen tegen. Zo kom ik al jaren regelmatig een oudere man tegen bij de uitgang van de metrostations Wetstraat en Troon. Hij ziet er vriendelijk en netjes uit. Toen ik hem kort geleden aansprak, bleek ook hij geen Frans of Nederlands te kunnen. Ook hij bleek Roemeen te zijn. Ik herinnerde mij het Roemeense woord ani voor jaar. Hij begreep mij meteen en schreef met zijn vingers 72 op de betegelde stationsmuur achter hem. Hij wees daarna op mij. Ik schreef 68 met mijn hand. Hij lachte alsof we dan toch nog ergens lotgenoten zijn. Gewoontegetrouw deed ik wat in zijn bekertje. Ik moest er toch niet aan denken dat ik elke morgen mijn kostje bij elkaar zou moeten bedelen in een land waar ik ook nog eens de taal niet van spreek. Waarom is het lot zo wreed voor hem en mij zo goed gezind?

Nog een gedachte over privacy. Aan de ene kant lees ik voortdurend over mensen en clubs die zich boos maken over allerlei vormen van schendingen van privacy door vooral de overheid. Dat is natuurlijk de angst voor Big Brother is watching you. Aan de andere kant zie ik 's avonds op TV de krankzinnigste real life shows voorbij komen met de meeste intieme opnamen van de geboorte van een kind tot een volledig blote man en vrouw die voor de camera kennis maken met elkaar en vervolgens een afspraakje. 'Naked Dating' heet de show met blote mensen. Blijkbaar interesseert die mensen hun privacy helemaal niks en hebben ze er alles voor over om in de schijnwerpers van de publiciteit en aandacht te staan. Waarom vecht de eens constant voor elke millimeter privacy en laat de ander de TV camera toe tot in zijn intiemste leven?

Zie ook de blog 'Privacy is handel'.

donderdag 26 december 2013

SUPERMAN SNOWDEN?

Snowden als Superman, een digitale fotocompositie van petrus

Is Snowden een held? Ik zou het niet weten. Misschien zaait hij juist verwarring over het thema waarvoor hij zegt zich sterk te maken, te weten de bescherming van privacy tegen o.a. de Noord Amerikaanse  spionage dienst NSA. Op het eerste gezicht een nobel doel, een held waardig. Maar dat mooie doel heeft hem gebracht naar een land waar de privacy nog nooit door de overheid is gerespecteerd en naar te vrezen valt in de nabije toekomst ook niet zal worden. De 2 pas vrij gelaten leden van de Russische punkband Pussy Riot en de voormalige Russische oligarch Chodorkovski kunnen Snowden daar het nodige over vertellen.

Heeft Snowden dan de verkeerde vijand gekozen? Dat zou zo maar kunnen. Nu zit hij in een land waar het belang van de staat door de geschiedenis heen altijd al groter is geweest dan die van het individu. Privacy is in Rusland nooit een punt geweest. Rusland staat daarin niet alleen. In China is het al niet veel beter, vraag het bijvoorbeeld de Chinese kunstenaar Wei Wei maar. Ook hem werd zijn fysieke vrijheid vanwege zijn openbaar gemaakte gedachten ontnomen. 

Wie de boeken van de voormalige Russiche dissident Alexander Solsjenitsin leest (o.a. Kankerpaviljoen, In de eerste cirkel en De Goelagarchipel), weet dat hij ondanks zijn fysieke gevangenschap, zich vrij in zijn gedachten voelde. Daarom hadden de verhoortechnieken en gevangenschap uiteindelijk geen effect op hem. Naar het zich laat aanzien was dat ook het geval met Chodorkovski en de 2 leden van Pussy Riot. Hun geestelijke vrijheid, de ultieme privacy, bleef ongebroken.

Dat Snowden klaagt over gebrek aan privacy in een land dat juist bekend staat om zijn bescherming van burgers tegen de overheid met zijn diensten, is geen toeval. Snowden is immers opgevoed met het idee van en recht op privacy, van bescherming tegen overheid en staat, kort gezegd van burgerrechten. Die rechten worden over het algemeen, er ontbreekt natuurlijk altijd wel eens ergens wat, het beste beschermd in Westerse parlementaire democratieën. In de rest van de wereld worden ze regelmatig met voeten getreden of bestaan ze eenvoudigweg niet.

Hoe gek het mag klinken maar die erkenning van burgerrechten is een soft spot in de Westerse democratieën tegenover die landen en organisaties die zich daar niks aan gelegen laten liggen, hetzij uit overtuiging -religieus en/of politiek- of vanwege hun veronderstelde belangen en machtspolitiek. Omdat zij zich niks aan hoeven te trekken van die burgerrechten bij gebrek aan goed werkende parlementen, er geen vrije pers is en dus ook geen vrij woord, kunnen zij doen en laten wat ze willen om hun doelstellingen te verwezenlijken. Zij zijn niet gebonden aan de spelregels.Westerse parlementaire democratieën met de erkenning van burgerrechten daarentegen wel.

Dat maakt in het geval dat er sprake is van onderlinge strijd, die strijd ongelijk en daarom extra moeilijk. Hoe bescherm je de burgersamenleving tegen een organisatie als Al Queda of andere terroristische organisaties die het fundamentele recht op leven van de burger niet eens erkennen, laat staan respecteren. Moeten overheden daarom maar de hand kunnen lichten met de fundamentele burgerrechten? Ik denk het niet. Ik denk dat die overheden met hun geheime diensten aan strenge regels dienen te voldoen die ons recht op vrijheid en privacy zo optimaal mogelijk beschermen.

Overigens moet je dat idee van privacy nu ook weer niet verabsoluteren zoals Snowden lijkt te doen. Hij lijkt geobsedeerd door het begrip waardoor hij doet alsof het altijd bestaan heeft zoals hij het kent. Privacy is nooit een absoluut gegeven geweest met uitzondering dan die in gedachte, daar kan (nog) niemand bij zo lang die niet uitgsproken wordt. Voor de rest is privacy altijd betrekkelijk geweest, d.w.z. maatschappelijk en economisch bepaald.

Zo is pas in de jongste geschiedenis onze rijkdom zo groot geworden dat kinderen hun eigen slaapkamer, gescheiden van hun ouders hebben, dat mensen zich in hun eigen huis, appartement of kamer kunnen afzonderen. In veel delen van de wereld is dat nog steeds niet zo, daar slapen ouderen en kinderen in een ruimte. Van privacy is dus niet of nauwelijks sprake. In Afrikaanse dorpen weet men zowat alles van elkaar zonder tussenkomst van wie dan ook. Vanwege deze omstandigheden valt schending van de privacy door overheid, staat, politie en leger niet of nauwelijks op. In veel landen zijn burgers gewend dat hun privacy is onderworpen worden aan de belangen van de collectiviteit, in casu de overheid.

Bij Snowden mis ik dit soort overwegingen. Hij wekt op zijn minst de schijn dat hij denkt dat het individu altijd een eilandje op zichzelf is geweest of behoort te zijn. Ik vrees dat Snowden daarmee het slachtoffer is van het ver doorgedreven individualisme dat aan het Noord Amerikaanse liberalisme en zijn economie ten grondslag ligt en soms ontaardt in een ontkenning van het simpele feit dat de mens vooral ook een sociaal wezen is. Zonder contact met die medemens kan hij zelfs niet uitgroeien tot een volwaardig menselijk wezen. 

donderdag 27 december 2012

ROOMSE HEISA

La Familia, Acapulco, Mexico. (een foto van PETRUS)
Roomse heisa onder de homogemeenschap in Nederland over wat de paus wel of niet gezegd heeft over homo's. Niks dus, lees ik in Trouw. Wel over de traditionele waarden van het gezin. Dat doen ze in Rome al jaren. Ik weet niet wat Rome met traditionele gezinswaarden bedoeld maar dat het gezin de kern is van de samenleving staat wel vast. Ik heb het op al reizend over de wereldbol nooit anders gezien, zowel in de armste krottenwijken als bij de rijkste mensen. Homo's en lesbiennes willen ook graag trouwen en als het even kan een gezin vormen.  


Er zijn heel wat pogingen geweest om het gezin door een of andere vorm van samenwonen te vervangen zoals hippiecommunes, krakersgemeenschappen en anarchistische communes. Geen een van die experimenten is geslaagd. Meestal kwamen met name de kinderen er op de een of andere manier beschadigd uit:geen identiteit, onvermogen zich te hechten, seksueel onvermogen enz. Met de relaties tussen de volwassenen, de vaders en de moeders, liep het meestal ook niet best af. Was politiek niet de splijtzwam dan wel de in de soep lopende relaties.

Blijkbaar heeft een ieder mens een minimale behoefte aan privacy. Ikzelf woonde in een leefgemeenschap maar wel met een eigen kamer met eigen spulletjes en een eigen portemonnee. Dank zij die privacy kun je je leven afschermen tegen ongewenste relaties en bemoeienis.Een mens blijkt niet geschikt om zijn intiemste gevoelens en gedachten met teveel mensen te moeten delen.

Ook op zakelijk niveau is enige vorm van privacy nodig. Dat is wel gebleken uit de mislukte collectivisatie van de landbouw in de vroegere communistische landen. In Midden Amerika leerde ik dat het eigen stuk grond van leden van een landbouwcooperaties veel beter wordt verzorgd dan het cooperatieve bezit wat je er ook instopt aan begeleiding, kennis en financiële steun. Een mens zorgt blijkbaar op de eerste plaats voor zichzelf en zijn gezin. Je zou het een gezonde vorm van egoïsme kunnen noemen die ons door de natuur ter zelfbescherming is meegegeven.

Om die reden is het volgens mij belangrijk dat een samenleving een gezinsbeleid heeft op basis van privacy voor het gezin. De overheid moet zich in beginsel niet bemoeien met het gezin behalve als het fout gaat, wat natuurlijk gebeurt want we zijn en blijven mensen. In zulke gevallen is het zaak dat de overheid prudent blijft met zijn bemoeienis. Wetten, regels en voorzieningen moeten het gezin beschermen en ondersteunen om zo goed mogelijk te kunnen functioneren. Zonder gezin immers geen samenleving.