Posts tonen met het label huidkanker. Alle posts tonen
Posts tonen met het label huidkanker. Alle posts tonen

woensdag 30 juli 2025

BRIEF AAN MIJN CANADESE VRIEND, 20 juli 2025

Een straatzanger ergens in Canada. (petrus 2012)


Beste vriend E.,


Aanspreektitels voor brieven zijn een ingewikkelde zaak. Geachte heer is afstandelijker dan beste mijnheer, dat is vertrouwelijker maar dan wel in combinatie met een voornaam. Aangezien ik afgestudeerd ben aan de universiteit en dus de titel doctorandus heb, afgekort drs., zou je mij moeten aanschrijven met de woorden "weledelgeleerde heer". Als ik ook gepromoveerd zou zijn, wat ik niet ben, dan zou de aanspreektitel "zeer weledelgeleerde heer" moeten zijn. In de praktijk wordt dit niet meer toegepast. 


In de jaren zestig van de vorige eeuw heeft het Grote Gelijkheidsdenken zijn entree gemaakt in de Nederlandse cultuur met als gevolg dat men zich tegenwoordig dient te schamen voor een titel. In Nederland worden titels zoveel mogelijk vermeden in tegenstelling tot landen als Oostenrijk, Duitsland en Frankrijk. In die landen mag je je nog onderscheiden als iemand die tot opzeker niveau  kennis vergaard heeft.

 

Met het afschaffen van titels is ook meteen de daarbij behorende kennisvergaring zo goed als afgeschaft. Men brengt nog wel een aantal jaren door op een universiteit maar men verwacht niet dat je daar kennis opdoet. Die kennis komt aanwaaien als deel van jezelf, van je identiteit, aard en gesteldheid. Teveel kennis is trouwens verdacht als zijnde elitair, d.w.z. dat je boven het maatschappelijke maaiveld van het grote gemiddelde uitkomt.


Ik chargeer nu, maar het is een feit dat kennis wordt teruggebracht tot iets dat leuk moet zijn en onderhoudend zoals in de nacht van het museum en dergelijke. Ontspanning en vermaak komt voor kennis. 

Dit verschijnsel doet zich uiteraard sterker voor op alfa faculteiten als sociologie, politicologie, antropologie en allerlei andere modieuze vakken als vrouwenstudies, genderstudies en god weet wat nog allemaal meer.


Het gevolg daarvan is dan weer dat elk jaar meer onzin wordt uitgestort over de hoofden van de mensen. De belastingbetaler draait vervolgens op voor de kosten die dit op onzin gebaseerde beleid met zich meebrengt. Zo dreigt het klimaatcircus uit te draaien op een financiële ramp die ook kan leiden tot een gedeïndustrialiseerde maatschappij. Ik zal er niet van opkijken als Nederland de komende jaren armer wordt. Alleen zullen de meeste mensen dat niet door hebben omdat de geldontwaarding leidt tot hogere lonen en prijzen waardoor men denkt  meer dan ooit te verdienen.


Ik ben ook net naar het ziekenhuis geweest voor mijn jaarlijkse huidcontrole. In mijn Belgische tijd werd huidkanker op mijn rug ontdekt. Die werd tot twee maal toe weggesneden. Nadien volgde nog een melanoom in mijn lymfeklieren in de linkser oksel. Lymfeklieren en melanoom zijn toen vakkundig weggesneden. Sindsdien heb ik geen melanomen meer gehad. Volgens mijn huisarts was ik zeer geschikt voor huidkanker met mijn blauwe ogen, blond haar en een te witte huid. Ik ben er ondertussen 79 jaar mee geworden dus al met al valt het mee of wat natuurlijk ook kan, ik heb geluk gehad.


Ik vind de manier waarover je in je brief spreekt over onze Goudse oude kaas beledigend. Het is mijn lievelingskaas, vooral op licht geroosterd wit brood is het een lekkernij of in dikke plakken op een krentenbol. Een delicatesse die in het buitenland zijn weerga niet heeft.


Dat Mister Trump oorlog voert met geld en tarieven, in plaats van tanks en laarzen op de grond, is nu wel tot zelfs de domste politieke leiders doorgedrongen. Hij zet Amerika's economische macht in tegen vriend en vijand gelijk. Making money is zijn enige drijfveer. Zelden is er een wereldleider geweest die materialisme en kapitalisme op die manier tot het allerhoogste doel van politiek en leven verhief. Hij doet niet eens moeite om de suggestie te wekken dat er nog belangrijkere zaken in het leven kunnen zijn. Waarschijnlijk zijn er die voor hem ook niet.


Hij gedraagt zich als de maffiabaas die vriend en vijand beschermingsgeld afdwingt. Wie niet betaalt, zal meer betalen of op de een of andere manier boeten. De wapenleveranties aan Oekraine zette hij zonder enige schaamte stop om het land vervolgens een grondstoffendeal door de strot te duwen. Bij Iran schrok hij er niet voor terug om met de zwaartse wapens in te grijpen om hen te dwingen een akkoord te sluiten over atoomwapens. 


Putin blijft hij ontzien met als doel het land in de invloedssfeer van Amerika te halen en dusdoende Amerika nog rijker te maken met handels en grondstoffendeals. Op die manier hoopt hij het hoofd te bieden aan China. Of Putin zich zal laten verschalken, valt nog te bezien. China steunt hem nog steeds voluit. Zo kan hij kat en muis spelen met Oekraine en de idee boven de markt laten hangen dat hij wel oren heeft naar Washington.


Als "soft power" heeft Europa tot nu toe slechts het toekijken. Dat Trump Europa eindelijk duidelijk heeft kunnen maken dat ze moeten betalen voor hun veiligheid betekent nog niet dat ze het spel helemaal door hebben. De geestelijk omschakeling naar minder geld voor de welvaartsstaat en meer voor defensie is door leiders en volk nog lang niet gemaakt en ik vrees dat die ook nooit komt tenzij Putin ergens een uitval waagt.

 

En dan nog, alleen Engeland en Frankrijk en wellicht Duitsland begrijpen de taal van de macht. In Nederland is na de Tweede Wereldoorlog een elite van wensdenkers gecombineerd met vormingswerkers ontstaan. Die denken in termen van gidsland, mensenrechten, vrede door dialoog, redelijkheid en het goede in de mens. Zo een ontwikkeling verander je niet zomaar. Dat kost jaren, misschien wel deccennia.  Een andere reden om te vermoeden dat het op termijn wel eens gedaan kan zijn met onze uitbundige welvaart. 


Als er ooit een vorm van doordacht politiek conservatisme heeft bestaan in Nederland dan is dat sinds de Tweede Wereldoorlog van het toneel verdwenen. In Nederland leeft men in de toekomst. Het heden is daarbij slechts een vervelende stap naar die nieuwe prachtige toekomst van gelijkheid, kansengelijkheid, duurzaamheid, groene energie en levenskwaliteit waarin voor elk wat wils: verandering van geslacht, kinderen met of zonder biologische ouders, eeuwige jeugd met hulp van medisch ingrijpen, een mooie dood met hulp van de  medische stand,  enz. 


Het verleden heeft afgedaan behalve dan als het om de nieuwe afgod gaat die met een algemeen woord als natuur wordt aangeduid. Die moet almaar meer beschermd worden desnoods ten koste van mensen. Sommigen vinden dat wij de aarde vernietigen en daarom schuld moeten belijden en dat het tijd wordt om te betalen voor ons wangedrag tegenover de natuur. Een van onze prinsessen, Irene, een dochter van de vootmalige koningin Juliana, is ervan overtuigd dat we met bomen kunnen praten. Er gaan stemmen op meer en meer natuur juridisch te erkennen als personen. 


We beschermen een stuk zee genaamd de Wadden als onmisbaar voor de toekomst voor Nederland en in het verlengde daarvan meteen ook de wereld. De Markerwaard in het IJsselmeer, ooit bedoeld om droog te leggen, wordt nu gekoesterd als een wieg voor planten en dieren die de wereld gaan redden van de ondergang.

 

Conservatisme als een politieke houding waarin heden en verleden gewogen worden, waar het geestelijk en culturele erfgoed als basis van onze beschaving wordt gezien, is door de achterdeur verdwenen in de nevelen van de toekomst. Geschiedenis kun je op je buik schrijven, voor de rest telt het niet. We leren niet van het verleden. We zijn toekomst.


Tot zover mijn sombere profetieën die ons er niet van weerhouden om met volle teugen te genieten van onze kinderen, de fietstochten door polder en bos, de bezoeken aan musea, het zelf gemaakte eten, de bbq, muziek, af en toe een biertje of glas wijn en des avonds een goede film of een authentieke Britse detective. 


Met hartelijke groeten en een omhelzing

 

donderdag 1 juni 2017

HET NATIONALE POEP ONDERZOEK

Mijn buurman in het ziekenhuis was een held.
Hij was zijn hele leven werkman geweest
zoals hij het zelf noemde, en nooit ziek geweest.
Nu was hij opgenomen vanwege kanker
en wist dat het einde naderde.
Daar had hij geen problemen mee.
Met enige tegenzin heb ik meegewerkt
aan het Grote Poep onderzoek naar darmkanker.

Ik heb al genoeg aan mijn kop.
Elk jaar naar een hartspecialist
om te zien of het machientje nog werkt.

Regelmatige bezoeken aan een huidspecialist vanwege huidkanker.
Een jaarlijkse grondige controle naar uitzaaiïngen
in het academisch ziekenhuis waar ik geopereerd ben.

Waar gaat dat heen met de medische wetenschap?
Straks worden we van dag tot dag, uur tot uur
medisch gevolgd.

Ik heb me wel voorgenomen niet verder te gaan 
dan het opsturen van het poepstaafje.
Voor de statistieken.

Mocht er bloed worden gevonden,
een coloscopie ga ik weigeren.
Ik heb geen darmklachten,
Ik poep regelmatig, 
dus waarom zou ik me daar aan onderwerpen?

Ik heb geen zin om uit angst voor allerlei ziektes
me te onderwerpen aan al te fanatieke geneesheren
die onder het mom van voorkomen is beter dan genezen
iedereen regelmatig door de statistisch aangedreven gehaktmolen van 
medische onderzoeken en tests willen halen.

Al dat gedoe maakt de angst voor ziekte en dood alleen maar groter.
Alsof die angst al niet groot genoeg is!
Mensen zijn zo bang geworden voor geestelijke
en lichamelijke aftakeling
dat ze meer en meer de Wensdood verkiezen.

Een mooi en vredig afscheid tussen lakens, 

alsof je gaat slapen en straks weer vrolijk en gezond opstaat.

Na het geluk op bestelling

volgt de dood op bestelling.

vrijdag 19 juli 2013

STRIJD TEGEN KANKER

Kaart van het strijdtoneel.


Je leest en hoort nogal eens over strijd tegen kanker. Er zijn ook allerlei fondsen die strijd tegen kanker financieren. Het lijkt wel een potje oorlog. Maar eerlijk gezegd, ik zou niet weten hoe je als patiënt moet strijden tegen kanker. Ik heb huidkanker maar om nu te zeggen dat ik daar strijd tegen lever. Je ondergaat de ziekte met hulp van artsen, verplegers en allerlei ander volk dat ergens in is gespecialiseerd: longfoto's maken, ct scans, bloedproeven, dermatologen enz.

Het begon sowieso onschuldig. Een paar jaar geleden zei mijn huidarts dat ze een vervelende mededeling voor me had. Een huidvlekje bleek na onderzoek kwaadaardig. Ik vond het niks om je druk over te maken. Zo'n klein vlekje. Het werd in Leuven al keuvelend door 2 artsen weg gesneden. Ik maakte uit hun gesprek op dat ze moeite hadden met diëten. Ik kon me dat voorstellen. Ik heb dat ook, al jaren. Het vervolg was dat ik me voortaan elk jaar zou melden bij de afdeling oncologie te Leuven en elk half jaar bij de specialiste in mijn dorp. So far, so good.

Twee jaar geleden ging er bij de jaarlijkse controle een bel rinkelen. Een vlek naast de weggesneden vlek zag er niet goed uit. Of ik 's middags me nog een keer wilde melden op de afdeling oncologie zodat meerdere specialisten geraadpleegd konden worden. Prima. Het besluit viel na enig beraad. Een oorlogsverklaring aan de vlek. Hij werd voor alle zekerheid net zo vakkundig als de vorige keer weg gesneden. Die middag nog reed ik dus weer vlekvrij naar huis. De volgende dag was ik de strijd alweer vergeten.

Dit jaar gingen er bij de jaarlijkse controle ineens een heleboel bellen rinkelen. Er volgde onmiddellijk een briefing van de prof en de assistent. Een strategisch aanvalsplan om de uitzaaiing met grove middelen te verwijderen. Of ik me maar eventjes oorlogsklaar wilde maken. Maar ik zat met mijn hoofd nog in vredestijd, dus ik wilde het maar niet bevatten. Zoals het een gehoorzaam soldaat betaamt, luisterde ik zonder tegenspreken, beaamde alles wat ze zeiden maar wist bij god niet waar ze het over hadden. Er moesten foto's gemaakt worden, extra scans waarna opname in het ziekenhuis waar operatief het melanoom (kwaadaardig gezwel) verwijderd zal worden tezamen met alle andere lymfeklieren in mijn linkeroksel, zenuwen worden beschadigd maar dat hoort er bij en zo nog wat van die oorlogszuchtige taal.

Ik probeerde ondertussen door te gaan met mijn gewone leventje. Dat was wel zo geruststellend. Maar langzaam maar zeker drong het tot me door dat de medische stand een oorlogsverklaring had afgelegd en zich nu met alle middelen voorbereidde om ten strijde te trekken tegen het gezwel. Er zat niets anders voor mij op dan me te schikken als een brave soldaat. Na extra scans kwam ik in een loopgraaf in het ziekenhuis te liggen, notabene naast een veel oudere man die hoogst waarschijnlijk aan zijn laatste veldslag bezig was.

De medici wonnen de strijd en het kankergezwel werd verwijderd. Enige collateral damage was niet te vermijden maar daar zou wel weer goed komen zo verzekerde mij een van de officieren. Als gehoorzaam soldaat geloofde ik dat onmiddellijk. Ik begon met herstelwerkzaamheden aan mijn lijf met behulp van de onvermijdelijke pillen en een kinesist. Volgens de laatste moest ik nu vooral zelf strijden met oefeningen tegen het vastroesten van mijn schoudergewrichten en tegen het dikker worden van mijn arm. Bewegen en nog eens bewegen, zo luidde het devies.

Na verloop van tijd werd duidelijk dat ik deze veldslag dankzij bekwame officieren en oversten had gewonnen ook al wordt je lijf natuurlijk nooit meer de oude. Dat kan ook niet. Ik mocht al lang blij zijn dat ik er zo goed was afgekomen, vonden de verplegers en de wijkzusters. Maar had ik nu ook de oorlog gewonnen? Wel, dat konden ze me niet vertellen. Dat kan, maar dat kan ook niet. Een nieuwe uitzaaiing en dan hoogst waarschijnlijk van een veel ernstiger aard, is altijd mogelijk maar hoef niet. Het kan best dat er nooit meer wat komt en dat ik uiteindelijk aan iets heel anders dood ga. Nu ja, dood ga je toch dus gaan we nu maar welgemoed verder met leven. Wat moet een brave soldaat anders? Profiteren van zijn verlof tot de volgende oorlog zich aandient.

donderdag 21 maart 2013

HUIDKANKER



Het is verstandig om in zonnige landen ervoor te zorgen dat de zon zo weinig mogelijk rechtstreeks op je huid schijnt. Met teveel zon verhoog je de kans op het krijgen van huidkanker op latere leeftijd.
Het is of de duivel er mee speelt. Ik zat te denken of ik nog een vervolg moest schrijven op mijn blog “Het melanoom” toen ik net las dat vandaag een bewustwordingscampagne start van de stichting Melanoom. Als huidkanker patiënt kan ik met mijn ervaring misschien ook wel een steentje bijdragen aan de campagne. De stichting wil namelijk vooral jongeren waarschuwen voor een te lange blootstelling aan de zon, zoals bekend een van de hoofdoorzaken van huidkanker. De vele zonvakanties die de jeugd tegenwoordig neemt, zouden de kans op huidkanker wel eens extra kunnen verhogen.

Dat zou kunnen. Ik weet het niet. Ik ben in ieder geval niet opgegroeid met veel zonvakanties. Pas na mijn twintigste heb ik mijn eerste reis naar de zon gemaakt. Ik herinner me nog dat bij thuiskomst familieleden verbaasd reageerden dat ik niet zo bruin was geworden, toen nog een statussymbool voor ver reizen. Mijn bruin was inderdaad eerder rood dank zij de Catalaanse zon. Zoals mijn huisdokter onlangs nog vertelde worden mensen met een witte huid, blond haar en licht blauwe ogen niet bruin maar rood. Zij hebben een overgevoelige huid.

Daar kan ik over meepraten. In mijn jeugd was ik zwemgek en lag ik zowat elke dag aan het zwembad. Ik ben toen een keer op mijn buik in het zand van het namaakstrandje aan het natuurbad in slaap gevallen. De gevolgen waren vreselijk. Een rood verbrande rug die de volgende dagen heel pijnlijk was en waar na verloop van tijd de vellen aanhingen. Mijn moeder was er net als ik van van geschrokken maar niemand had het toen over huidkanker. In die tijd smeerde je jezelf niet eens in met een beschermend crème. Volgens mijn huisarts helpen die trouwens ook niet veel. Na die verbranding ben ik wel beter op gaan letten. Het voordeel was dat ik niks heb met stranden behalve lekker zwemmen. Lang in de zon liggen bakken, verveelt me. Strandvermaak is me te druk en te lawaaierig. Als ik al aan het strand een boek las dan was het onder een parasol, met kleding aan of handdoeken over schouder en benen.

Ik ben nog een keer heel erg verbrand op mijn rug. Dat was aan een strand in de provincie Guanacaste in het tropische Costa Rica. Het was die dag warm maar zwaar bewolkt. Geen zon te zien. Het water was glashelder. Langs de rotsen zwemmend kon je zonder duikbril of snorkel tropische vissen zien zwemmen. De kinderen genoten volop van de zee en het strand. Ik met hen en omdat er geen zon te zien was, dacht ik in zembroek rond te kunnen lopen. 's Avonds bleek hoezeer ik me vergist had. Mijn rug was net zo erg of misschien nog wel erger verbrand dan toen die keer in mijn jeugd. Ik heb dagen caladryl gesmeerd om de pijn te verzachten. Nachten kon ik niet op mijn rug slapen. Het is de laatste keer geweest dat ik me zonder T-shirt op een strand of aan een zwembad heb gewaagd.

Is mijn huidkanker 30 jaar later het gevolg van deze overdaad aan zon? Wie zal het zeggen? Statistisch gezien is de kans daarop wel groot. Ondertussen heb ik van mijn huidarts begrepen dat het eerste melanoom op mijn rug, dat overigens in een vroeg stadium vakkundig is weg gehaald, iets groter was dan 1 mm. Dat is pech want de kans op uitzaaiïng is dan groter dan als het kleiner was geweest dan 1 mm. Vandaar dat ik voortaan 2 maal per jaar gecontroleerd werd. Een keer per jaar uitvoerig in het ziekenhuis en eenmaal halverwege het jaar door de huidspecialist in zijn praktijk.

Ondertussen zijn begin dit jaar – 4 jaar later – al mijn klieren in mijn linkeroksel weggehaald toen bij de jaarlijkse controle bleek dat zich daar een melanoom had genesteld. De operatie zelf valt wel mee. Het is een hele ingreep maar geen ramp. Het drukt je wel op de ernst van de zaak en de kwetsbaarheid van je leven. Op mijn leeftijd is ook dat niet nieuw maar het komt wel in een klap op de voorgrond te staan. En nu? Niemand die het weet. Aan statistieken heb je niks want elk geval staat apart. Dus er zit niks anders op dan het er beste van te maken. Ook niks nieuws want volgens mij moet je dat je leven lang of je nu jong of oud bent. Ondertussen voortaan elke 3 maanden op controle. Voorlopig dan toch.

donderdag 14 februari 2013

HET MELANOOM

Het flebitisspuitje tegen klontering van het bloed wordt met zachte en vriendelijke hand gegeven.

Vijf jaar geleden werd door de huidarts een verdachte huidvlek op mijn rug gevonden. Ze zou het opsturen voor nader onderzoek. Op het volgende consult, 2 weken later, zei ze dat ze vervelend nieuws had. Ik keek haar verbaasd aan. Ik was het verdachte vlekje volledig vergeten. Het was kwadaardig en ik moest het dus maar vlug laten weghalen. Zo gezegd, zo gedaan. In een mum van tijd had ik een afspraak in het Leuvense Ziekenhuis alwaar de vlek met enkele centimeters er omheen door gezellig kletsende jonge meiden vakkundig werd weg gesneden.

Dat was dat. Wel moest ik voortaan jaarlijks in Leuven op controle komen. Halverwege het jaar moest ik op controle gaan bij mijn huidarts in mijn eigen woonplaats. Toevallig viel de grote controle in het ziekenhuis telkens aan het begin van het nieuwe jaar. Zodoende begon ik de jaren daarna telkens op geruststellende wijze. Er werd namelijk niks ongewoons gevonden. Totdat 2 jaar geleden, bij de jaarlijkse controle in het Leuvense Gasthuis, in het littekenweefsel van de weggesneden vlek een ongerechtigheid werd aangetroffen. Was het goed of kwaadaardig? Na overleg werd besloten om het maar meteen weg te snijden. Aldus geschiedde, opnieuw door 2 vakkundige meiden. Een week later werd me telefonisch meegedeeld dat het een goedaardig gezwel was geweest. Geheel gerustgesteld ging ik weer verder met mijn leven.

Begin dit jaar ging ik opnieuw in het volste vertrouwen naar de jaarlijkse controlebeurt in Leuven. Maar deze keer was het nieuwe jaar me minder goed gezind. Er werd een melanoom aangetroffen in mijn linker okselklieren. De toeziende professor kwam me zelf vertellen dat ik het meteen operatief moest laten verwijderen. Met mijn voorafgaande ziektebeeld was dit hoogst waarschijnlijk een melanoom, d.w.z. een kwadaardige tumor. Ik was beteuterd. Wat is dat nu? De daarop volgende uitleg over de operationele ingreep vond ik niet geruststellend: een moeilijke plek, er zouden huidzenuwen moeten worden doorgesneden en ik zou ongeveer 2 weken met een drain lopen want er komt bij zo'n operatie nogal veel vocht vrij.

Voor de patiënten ter been is er koffie om de hoek in een zaaltje waar je kunt lezen en praten met lotgenoten.
De assistent stelde voor om zo spoedig mogelijk voorafgaand aan de operatie een gecombineerde PET/CT scan te laten maken om te zien of er nog meer tumoren in mijn lichaam zaten. Binnen een week zat ik weer in Leuven. De scan nam ongeveer 2 uur in beslag o.a. vanwege de benodigde inspuiting met een vloeistof waarin een heel kleine dosis uranium zit. Ik moest denken aan het horloge uit mijn middelbare schooltijd. Dat had met uranium verrijkte groen lichtgevende wijzers zodat ik ook in het donker voortaan zou weten hoe laat het was. Nu, straks zou ik ook weten hoe laat het was. De uitslag van de scan donderdag daarna was geruststellend. Het kwaad bleef beperkt tot de al vastgestelde melanoom in de klieren van de linker oksel.

Nu dan de operatie. Die volgde binnen 10 dagen op de oncologische afdeling te Leuven. Een en ander werd vlot telefonisch geregeld. De opname verliep uiterst soepel telkens begeleid door vriendelijke verpleegsters. De operatie de volgende dag ging ook al gemakkelijk. Voorafgaand had ik nog een gesprek met de professor. Het was een aangenaam gesprek over de operatie en het vervolg daarvan. Ik werd op woensdag geopereerd. De genezing verliep zo voorspoedig dat ik tot mijn grote verrassing en die van mijn vrouw, de vrijdagavond alweer naar huis mocht. Weliswaar met een drain maar dat mocht niet hinderen.

Het kleine zakflaconnetje met het vocht uit de wond, een redon geheten, hing in een klein wit zakje dat ik als een schoudertasje om had. De arm was nog pijnlijk maar voor de rest ging het wel. Vanaf de zaterdag kwam elke dag een verpleegster thuis langs om de wond te verzorgen, een spuitje te geven tegen klontering van het bloed, de hoeveelheid vocht in het flesje te noteren en indien nodig het flesje te vervangen.

Ik loop nu een week met mijn drain en ik heb net in het ziekenhuis te horen gekregen dat het nog wel een week zal duren. De professor wist me te vertellen dat 2 klieren waren aangetast. Over 3 weken hopen ze wat meer te weten over de aard van de tumor. Dan zullen ze me ook kunnen vertellen of er nog verdere behandelingen nodig zijn. Voorlopig is er niets aan de hand en kan ik dus – godzijdank- weer verder met mijn leven.