Posts tonen met het label melanoom. Alle posts tonen
Posts tonen met het label melanoom. Alle posts tonen

donderdag 21 maart 2013

HUIDKANKER



Het is verstandig om in zonnige landen ervoor te zorgen dat de zon zo weinig mogelijk rechtstreeks op je huid schijnt. Met teveel zon verhoog je de kans op het krijgen van huidkanker op latere leeftijd.
Het is of de duivel er mee speelt. Ik zat te denken of ik nog een vervolg moest schrijven op mijn blog “Het melanoom” toen ik net las dat vandaag een bewustwordingscampagne start van de stichting Melanoom. Als huidkanker patiënt kan ik met mijn ervaring misschien ook wel een steentje bijdragen aan de campagne. De stichting wil namelijk vooral jongeren waarschuwen voor een te lange blootstelling aan de zon, zoals bekend een van de hoofdoorzaken van huidkanker. De vele zonvakanties die de jeugd tegenwoordig neemt, zouden de kans op huidkanker wel eens extra kunnen verhogen.

Dat zou kunnen. Ik weet het niet. Ik ben in ieder geval niet opgegroeid met veel zonvakanties. Pas na mijn twintigste heb ik mijn eerste reis naar de zon gemaakt. Ik herinner me nog dat bij thuiskomst familieleden verbaasd reageerden dat ik niet zo bruin was geworden, toen nog een statussymbool voor ver reizen. Mijn bruin was inderdaad eerder rood dank zij de Catalaanse zon. Zoals mijn huisdokter onlangs nog vertelde worden mensen met een witte huid, blond haar en licht blauwe ogen niet bruin maar rood. Zij hebben een overgevoelige huid.

Daar kan ik over meepraten. In mijn jeugd was ik zwemgek en lag ik zowat elke dag aan het zwembad. Ik ben toen een keer op mijn buik in het zand van het namaakstrandje aan het natuurbad in slaap gevallen. De gevolgen waren vreselijk. Een rood verbrande rug die de volgende dagen heel pijnlijk was en waar na verloop van tijd de vellen aanhingen. Mijn moeder was er net als ik van van geschrokken maar niemand had het toen over huidkanker. In die tijd smeerde je jezelf niet eens in met een beschermend crème. Volgens mijn huisarts helpen die trouwens ook niet veel. Na die verbranding ben ik wel beter op gaan letten. Het voordeel was dat ik niks heb met stranden behalve lekker zwemmen. Lang in de zon liggen bakken, verveelt me. Strandvermaak is me te druk en te lawaaierig. Als ik al aan het strand een boek las dan was het onder een parasol, met kleding aan of handdoeken over schouder en benen.

Ik ben nog een keer heel erg verbrand op mijn rug. Dat was aan een strand in de provincie Guanacaste in het tropische Costa Rica. Het was die dag warm maar zwaar bewolkt. Geen zon te zien. Het water was glashelder. Langs de rotsen zwemmend kon je zonder duikbril of snorkel tropische vissen zien zwemmen. De kinderen genoten volop van de zee en het strand. Ik met hen en omdat er geen zon te zien was, dacht ik in zembroek rond te kunnen lopen. 's Avonds bleek hoezeer ik me vergist had. Mijn rug was net zo erg of misschien nog wel erger verbrand dan toen die keer in mijn jeugd. Ik heb dagen caladryl gesmeerd om de pijn te verzachten. Nachten kon ik niet op mijn rug slapen. Het is de laatste keer geweest dat ik me zonder T-shirt op een strand of aan een zwembad heb gewaagd.

Is mijn huidkanker 30 jaar later het gevolg van deze overdaad aan zon? Wie zal het zeggen? Statistisch gezien is de kans daarop wel groot. Ondertussen heb ik van mijn huidarts begrepen dat het eerste melanoom op mijn rug, dat overigens in een vroeg stadium vakkundig is weg gehaald, iets groter was dan 1 mm. Dat is pech want de kans op uitzaaiïng is dan groter dan als het kleiner was geweest dan 1 mm. Vandaar dat ik voortaan 2 maal per jaar gecontroleerd werd. Een keer per jaar uitvoerig in het ziekenhuis en eenmaal halverwege het jaar door de huidspecialist in zijn praktijk.

Ondertussen zijn begin dit jaar – 4 jaar later – al mijn klieren in mijn linkeroksel weggehaald toen bij de jaarlijkse controle bleek dat zich daar een melanoom had genesteld. De operatie zelf valt wel mee. Het is een hele ingreep maar geen ramp. Het drukt je wel op de ernst van de zaak en de kwetsbaarheid van je leven. Op mijn leeftijd is ook dat niet nieuw maar het komt wel in een klap op de voorgrond te staan. En nu? Niemand die het weet. Aan statistieken heb je niks want elk geval staat apart. Dus er zit niks anders op dan het er beste van te maken. Ook niks nieuws want volgens mij moet je dat je leven lang of je nu jong of oud bent. Ondertussen voortaan elke 3 maanden op controle. Voorlopig dan toch.

donderdag 14 februari 2013

HET MELANOOM

Het flebitisspuitje tegen klontering van het bloed wordt met zachte en vriendelijke hand gegeven.

Vijf jaar geleden werd door de huidarts een verdachte huidvlek op mijn rug gevonden. Ze zou het opsturen voor nader onderzoek. Op het volgende consult, 2 weken later, zei ze dat ze vervelend nieuws had. Ik keek haar verbaasd aan. Ik was het verdachte vlekje volledig vergeten. Het was kwadaardig en ik moest het dus maar vlug laten weghalen. Zo gezegd, zo gedaan. In een mum van tijd had ik een afspraak in het Leuvense Ziekenhuis alwaar de vlek met enkele centimeters er omheen door gezellig kletsende jonge meiden vakkundig werd weg gesneden.

Dat was dat. Wel moest ik voortaan jaarlijks in Leuven op controle komen. Halverwege het jaar moest ik op controle gaan bij mijn huidarts in mijn eigen woonplaats. Toevallig viel de grote controle in het ziekenhuis telkens aan het begin van het nieuwe jaar. Zodoende begon ik de jaren daarna telkens op geruststellende wijze. Er werd namelijk niks ongewoons gevonden. Totdat 2 jaar geleden, bij de jaarlijkse controle in het Leuvense Gasthuis, in het littekenweefsel van de weggesneden vlek een ongerechtigheid werd aangetroffen. Was het goed of kwaadaardig? Na overleg werd besloten om het maar meteen weg te snijden. Aldus geschiedde, opnieuw door 2 vakkundige meiden. Een week later werd me telefonisch meegedeeld dat het een goedaardig gezwel was geweest. Geheel gerustgesteld ging ik weer verder met mijn leven.

Begin dit jaar ging ik opnieuw in het volste vertrouwen naar de jaarlijkse controlebeurt in Leuven. Maar deze keer was het nieuwe jaar me minder goed gezind. Er werd een melanoom aangetroffen in mijn linker okselklieren. De toeziende professor kwam me zelf vertellen dat ik het meteen operatief moest laten verwijderen. Met mijn voorafgaande ziektebeeld was dit hoogst waarschijnlijk een melanoom, d.w.z. een kwadaardige tumor. Ik was beteuterd. Wat is dat nu? De daarop volgende uitleg over de operationele ingreep vond ik niet geruststellend: een moeilijke plek, er zouden huidzenuwen moeten worden doorgesneden en ik zou ongeveer 2 weken met een drain lopen want er komt bij zo'n operatie nogal veel vocht vrij.

Voor de patiënten ter been is er koffie om de hoek in een zaaltje waar je kunt lezen en praten met lotgenoten.
De assistent stelde voor om zo spoedig mogelijk voorafgaand aan de operatie een gecombineerde PET/CT scan te laten maken om te zien of er nog meer tumoren in mijn lichaam zaten. Binnen een week zat ik weer in Leuven. De scan nam ongeveer 2 uur in beslag o.a. vanwege de benodigde inspuiting met een vloeistof waarin een heel kleine dosis uranium zit. Ik moest denken aan het horloge uit mijn middelbare schooltijd. Dat had met uranium verrijkte groen lichtgevende wijzers zodat ik ook in het donker voortaan zou weten hoe laat het was. Nu, straks zou ik ook weten hoe laat het was. De uitslag van de scan donderdag daarna was geruststellend. Het kwaad bleef beperkt tot de al vastgestelde melanoom in de klieren van de linker oksel.

Nu dan de operatie. Die volgde binnen 10 dagen op de oncologische afdeling te Leuven. Een en ander werd vlot telefonisch geregeld. De opname verliep uiterst soepel telkens begeleid door vriendelijke verpleegsters. De operatie de volgende dag ging ook al gemakkelijk. Voorafgaand had ik nog een gesprek met de professor. Het was een aangenaam gesprek over de operatie en het vervolg daarvan. Ik werd op woensdag geopereerd. De genezing verliep zo voorspoedig dat ik tot mijn grote verrassing en die van mijn vrouw, de vrijdagavond alweer naar huis mocht. Weliswaar met een drain maar dat mocht niet hinderen.

Het kleine zakflaconnetje met het vocht uit de wond, een redon geheten, hing in een klein wit zakje dat ik als een schoudertasje om had. De arm was nog pijnlijk maar voor de rest ging het wel. Vanaf de zaterdag kwam elke dag een verpleegster thuis langs om de wond te verzorgen, een spuitje te geven tegen klontering van het bloed, de hoeveelheid vocht in het flesje te noteren en indien nodig het flesje te vervangen.

Ik loop nu een week met mijn drain en ik heb net in het ziekenhuis te horen gekregen dat het nog wel een week zal duren. De professor wist me te vertellen dat 2 klieren waren aangetast. Over 3 weken hopen ze wat meer te weten over de aard van de tumor. Dan zullen ze me ook kunnen vertellen of er nog verdere behandelingen nodig zijn. Voorlopig is er niets aan de hand en kan ik dus – godzijdank- weer verder met mijn leven.