NEDERLAND PIRATENLAND?

 

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat een politieke partij als de PVV uit slechts een lid bestaat namelijk Wilders zelf. Als democraat moet je dat niet willen. Het idee van democratie is kort door de bocht gezegd, inspraak van de burgers in bestuur en wetgeving.

Wat is logischer dan die inspraak vanaf het begin te regelen in een politieke partij? Blijkbaar geldt deze logische gedachtengang niet voor partijleider en enig PVV lid Wilders. Daarmee stelt hij zich onvermijdelijk op als aan autocraat en dat is eufemistisch gezegd niet democratisch. Wilders kan opereren zonder dat hem iets in de weg wordt gelegd door een bestuur en leden van een vereniging.

Hij heeft daarvoor de juridische constructie van “een vereniging met besloten karakter” gebruikt. Dat is een vereniging met een beperkte rechtsbevoegdheid (informele vereniging) die niet bij een notaris is opgericht en waarbij bestuurders privé aansprakelijk zijn, zo lees ik op internet. 

Voor een vereniging met een besloten karakter geldt de wettelijk eis dat deze twee oprichters moet hebben en minimaal een lid. Volgens informatie op internet is het niet verplicht om zo'n vereniging te registreren bij de Kamer van Koophandel maar is het wel aan te raden vanwege mogelijke aansprakelijkheidsprocedures.

Is wat juridisch kan, een eenmanspartijvereniging oprichten, partijpolitiek wenselijk? Vanuit democratisch oogpunt uiteraard niet, maar operationeel kan het handig zijn. Je wordt als partijleider niet lastig gevallen door allerlei would-be politici, eigenwijze en eigengereide leden, moties van leden en een bestuur dat je de wacht kan aanzeggen. Dat geeft rust.

Ik heb altijd begrepen dat Wilders vanwege dit operationele voordeel van zijn partij een vereniging met besloten karakter heeft gemaakt. De ideologische voorganger van zijn partij, de partij Lijst Pim Fortuyn is door interne heibel uiteindelijk bezweken. De moord op Pim Fortuyn, het natuurlijke gezag in die partij, zit er natuurlijk ook tussen.

Nu gaan er stemmen op bij CDA, D66 en GL/PvdA om een politieke partij te verplichten om leden toe te laten en inspraak te geven in het verkiezingsprogramma en de kandidatenlijst, in feite de gebruikelijke gang van zaken bij de politieke partijen in Nederland.

Helaas, blijken burgers helemaal niet zo happig te zijn om lid te worden van een partij. Nederlandse partijen hebben weinig leden vergeleken bij bijvoorbeeld de ANWB met bijna 5 miljoen leden, de voetbalbond KNVB  met ruim een miljoen leden. De vakbonden FNV en CNV samen en de Vereniging Eigen Huis tellen elk tegen de miljoen leden. 

Alle politieke partijen samen hebben geen half miljoen leden. Forum voor Democratie is met 60.000 leden de grootste partij. De PvdA heeft 50.000 leden, Groen Links ongeveer evenveel. Een fusie van die partijen zou dus een ledenbestand van meer dan 100.000 leden opleveren. Het ledental van het CDA ligt rond de 26.000. D66 heeft er ongeveer 30.000.

Zoals is af te lezen uit bovenstaande getallen, zegt het ledental van een partij weinig of niks over het aantal behaalde stemmen. Bij de laatste verkiezingen behaalde de grootste combinatie in ledentallen GL/PvdA minder zetels dan de partij zonder leden PVV. 

Ondanks het hoogste aantal partijleden is Forum voor Democratie in de Tweede Kamer met 7 zetels (4 meer dan bij de vorige verkiezingen) een marginale partij. JA 21 heeft met niet eens 4000 leden sinds de verkiezingen 9 zetels in de Tweede Kamer en is  van enige politieke betekenis.

Is het gezien het bovenstaande nodig om nadere wetgeving over politieke partijen te maken? Ik denk het wel, niet alleen vanwege democratische beginselen maar ook om te voorkomen dat we een wildgroei aan eenmanspartijtjes gaan krijgen op basis van de juridische constructie van een "informele vereniging." 

Er is al wildgroei genoeg in de Tweede Kamer. Daarom wordt er ook gesproken over een kiesdrempel. De partij die de kiesdrempel niet haalt, doet niet mee. Aan de ene kant is dat een goede zaak. Aan de andere kant kun je je afvragen of die versplintering in vele partijtjes en partijen niet hoort bij de Nederlandse politieke cultuur, een combinatie van anarchisme, beginselvastheid en moralisme? Misschien is Nederland wel een piratenland.

91. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. HOE KRIJG JE 8,7 MILJOEN AUTOMOBILISTEN IN EEN ELEKTRISCHE AUTO?

 

Slechts drie kilo weegt deze allereerste elektrische ‘auto’ ter wereld. Op een volle accu kan hij twintig minuten rijden en anderhalve kilo vervoeren. En dat in 1835. Het werd ontworpen door Sibrandus Stratingh, hoogleraar scheikunde en technologie aan de universiteit van Groningen. Deze praktisch ingestelde onderzoeker en ondernemer had al eerder de aandacht getrokken met zijn vindingen. Zo reed hij in 1834 door de straten van Groningen met een stoomwagen die hij met zijn assisent Christopher Becker had gebouwd.

“Over zeven jaar kun je geen nieuwe brandstofauto meer kopen. Maar een nieuwe elektrische auto is voor veel mensen te duur en gebruikte exemplaren zijn er amper. Hoe kan iedereen auto blijven rijden.” zo begint een artikel over de verdwijning (of niet) van de brandstofauto in De Kampioen van januari 2023.

Misschien wil de overheid ons uit de auto krijgen door hem duur te maken? Het klinkt als een complottheorie maar wat moet je dan denken van deze maatregel met zo een absurde deadline? Denkt men nu werkelijk dat minder uitstoot CO2 de verandering van het klimaat stopt? 

Ik denk het niet. Klimaatverandering is een natuurfenomeen waar weinig of niks aan te doen valt. Of dat erg is? Dat weten we over honderd jaar misschien. Wie weet wordt het er wel beter op, bijvoorbeeld minder gletsjers en meer groen.

De auto is op de industrie na de grootste CO2 uitstoter in Nederland. Ga maar na wat er allemaal nog moet gebeuren om die uitstoot tot nul terug te brengen in 2050. Sommigen zijn bevreesd dat dit ons industrie en werkgelegenheid gaat kosten. Dan krijgen we naast de boeren crisis ook nog een industriële crisis.

Wat voor een land gaan we aan ons kleinkinderen nalaten? Een land met veel nagemaakte natuur die niks opbrengt en een geamputeerde industrie waardoor wie straks nog afhankelijker zijn van het buitenland, mits we het nog kunnen betalen.

Terug naar de ANWB. Als de overheid ons nog allemaal nog steeds wil laten auto rijden dan is het allerbelangrijkst dat de overheidssubsidie op nieuwe én gebruikte elektrische auto’s blijft bestaan, aldus de ANWB. Ook na 2024, het laatste jaar waarin de subsidie vooralsnog mogelijk is.

De ANWB denkt dat de autoprijzen steeds hoger worden door alle eisen die Europa stelt aan milieu en veiligheid. Die ontwikkelingskosten worden doorberekend naar de klant. Dat geldt ook voor kleine auto’s want die moeten aan dezelfde eisen voldoen.

Door het grote accupakket in elektrische auto’s zal het lang duren voordat ze goedkoper worden, laten we zeggen ongeveer € 16.000,-, het bedrag waarvoor je nu een nieuwe benzineauto koopt. In Azië rijden wel goedkope elektrische auto’s maar die voldoen niet aan de Europese eisen.

Betaalbaarheid van de elektrische auto is de grootste zorg, zowel voor de aanschaf als het gebruik van energie. Veel Nederlanders zijn afhankelijk van een auto. Zij zien mobiliteit als een verworven recht. Het gaat om vrijheid, aldus de ANWB

We zullen de komende jaren zien waar dit overhaaste beleid zal stranden. Massaproductie en gebruik van de benzine en diesel auto zijn het resultaat van meer dan 100 jaar ontwikkeling. Dat verander je niet even zo maar en waarom ook?
 

94. MIJN WONDERJAREN ZESTIG, HIPPIE AUTO OF KOEKTROMMEL

 

Eten onderweg ergens in Frankrijk.

De dag voor vertrek krijgt het autootje zijn finishing touch. Bernard is op het idee gekomen om met hulp van plakplastic het autootje te versieren. Zo wordt de alledaagse Renault 4 omgetoverd tot een fantasiewagentje, een vrolijke circusautootje, volgens sommigen een hippie auto, volgens anderen een koektrommel. Voor ons maakt het niet uit. We hebben niet de pretentie om hippie te zijn. We voelen ons vrij, onafhankelijk, eigengereid en avontuurlijk en dat is precies wat we met het versierde autootje willen zeggen. Hetzelfde als wat we eigenlijk doen met de geschilderde voorgevel van onze boerderij aan de Jacobslaan.

 

Bernard heeft al wat meer van Europa gezien dankzij zijn kamperende ouders. Om gezondheidsredenen maken die lange reizen naar warmere, zuidelijke streken, maar Marokko was daar nooit bij. Het is dan ook een verre reis dwars door Frankrijk en Spanje, enorm uitgestrekte landen vergeleken met Nederland dat slechts twee uur rijden breed is en drie uur lang. De afstand die we gaan afleggen is ongeveer drie duizend kilometer, heen en terug zes duizend kilometer. We gaan er vanuit dat ons dat gaat lukken. We vertrekken op een mooie zaterdagochtend in augustus vanuit de Jacobslaan, eerst om Henkius op te halen in het centrum van Nijmegen en dan te koersen op Antwerpen. 

Bernard gaat als eerste achter het stuur zitten. Ietwat plechtig start hij de motor maar die weigert. Na nog een paar keer starten staat de auto nog steeds zo stil als een koppige ezel die met geen mogelijkheid van zijn plaats is te krijgen. Wat is er in aan de hand? Gisteren liep hij nog als een trein. Blijven starten tot we een ons wegen gaat ook niet. Op een geven moment is de accu leeg en dan houdt alles op.
In een vlaag van bijgelovige wanhoop stel ik voor dat Dora het eens probeert. Wie weet laat de ezel zich verleiden door haar zachte, rustige handen. Misschien is hij gevoelig voor een vrouwenhand. Ik verzin ook maar wat. Je weet maar nooit in welk hoekje het geluk zit. Bij Dora dus want al bij haar eerste startpoging slaat de motor aan alsof er niks aan de hand is geweest. Op naar Henkius.

Die staat klaar. Dora laat de motor voor alle zekerheid lopen terwijl Henkius afscheid neemt van vrouw en kind, zijn spullen in de achterbak gooit en instapt, achterin naast Bernard. Het reisgezelschap van drie mannen en een vrouw is compleet en kan vertrekken naar Antwerpen met Parijs als de eerst stop op weg naar Marokko. De auto zoemt tevreden. Antwerpen zijn we zo door en voordat we het goed en wel beseffen zijn we dwars door België gereden en staan we aan de Franse grens. De grensovergang verloopt zonder problemen.

Voorbij Rijsel komen we op de enige snelweg van onze route, die tussen Rijsel en Parijs. Ergens halverwege is het tijd voor het middageten. Van de moeder van Dora hebben we een handige, luchtdichte ronde Tupperware trommel gekregen met daarin onder andere haar beroemde koude schotel, een mix van vlees, aardappelen, augurken enz., een lekkernij voor feestelijke gelegenheden. De Tupperware trommel zal voor de rest van onze reis onze voorraadkast zijn.

 
Na het eten start het autootje zonder aarzelen. We krijgen er weer vertrouwen in en met het vertrouwen stijgt de zin in het avontuur. Een warme augustuszon schijnt door het open dak, de weg is rustig en we naderen Parijs. Henkius geeft wat extra gas waarop Bernard nog maar weer eens waarschuwt dat harder rijden dan honderd kilometer per uur niet goed is voor het olie vretende autootje en ook niet nodig is. De tijd is aan ons.

(verschijnt elke vrijdag)
 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail

93. MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG, RENAULT FREGATE

De Renault Frégate is ontwikkeld in de jaren onmiddellijk volgend op de Tweede Wereldoorlog. Renault had een nieuwe, moderne middenklasse auto nodig om te voldoen aan de vraag in verband met het verwachte economisch herstel. Verschillende prototypes werden geproduceerd voordat het Frégate-design werd verkozen voor productie.

 

Bernard en ik maken samen met mijn oom een proefrit met de Renault Frégate door de polder rond Oss. Het moet gezegd worden, het is een grote, ruime vier persoons auto, een luxe auto zoals ik nog niet kende, met genoeg bagageruimte voor onze kampeerspullen. Met mijn oom aan het stuur rijdt hij prima maar je weet met oude auto’s natuurlijk nooit. Bernard stelt voor om er mee naar een teststation van de ANWB te gaan. Voor mijn oom geen punt. Als hij wordt afgekeurd krijgen we het geld terug, zo verzekert hij ons. Oom Chris wil best wat verdienen maar het moet fair blijven. 

De ANWB test valt slecht uit. De auto zou zo goed als op instorten staan met zijn verrotte carrosserie en mank lopende motor. Op het teststation vrezen ze dat Bernard niet eens meer Oss zal halen. En ze krijgen nog gelijk ook, ergens tussen Arnhem en Oss begeeft de auto het en moet weggesleept worden. De Frégate gaat als een afgewezen minnaar terug naar ome Chris. Wij krijgen ons geld terug en gaan op zoek naar een andere auto.

Mijn vader raadt me aan eens bij zijn Renault garage te gaan kijken. Garage Staassen heeft altijd wel een paar inruilauto’s staan, wellicht is er iets voor ons bij. We gaan erop af en vinden een Renault Vier met een open dak, een welkom extraatje voor de reis die we gaan maken. De auto heeft dik honderdduizend kilometer gereden en de rode lak is verweerd maar de motor loopt mooi en regelmatig. We wagen het erop en kopen de auto voor dezelfde prijs als de Renault Frégate maar deze keer zonder ANWB test.

Het autootje heeft precies de goede maat voor onze lange reis,  klein van buiten maar ruim van binnen voor vier passagiers en door de hoge achterkant met zijn ruime achterbak veel bagageruimte. Omdat je nooit zeker bent van een oude auto met meer dan honderdduizend kilometer op de teller spreken we af dat ieder van ons niet meer bagage meeneemt dan hij of zij kan dragen zodat we in geval de auto het begeeft die kunnen achterlaten en liftend verder kunnen. We nemen twee kleine tweepersoonstentjes mee, slaapzakken en persoonlijke spullen in een handige draagtas. Het plan is om onderweg op een tweepits camping gasstel te koken dat we van Dora thuis meekrijgen samen met een paar in elkaar passende aluminium pannetjes.

We maken wat proefritten rond Oss en ontdekken een minpunt. De auto verbruikt buitengewoon veel olie, geen onbekend verschijnsel bij oude auto’s zo verzekert de vader van Dora ons en hij kan het weten. Sinds de ontdekking van de Groningse aardgasbel, een revolutie in de energievoorziening van Nederland, is hij kolenboer af, weggesaneerd door de overheid. Na lang gewikt en gewogen te hebben, men vergeet bij zo sanering wel eens wat er allemaal komt kijken om een nieuw bestaan op te bouwen, besluit hij een benzinepomp met de service van olieverversing te beginnen  en een half automatische wasserette, toen een nieuwigheid van jewelste in Oss en omstreken. Motorolie is duur daarom krijgen we van hem drie plastic vaten mee met elk tien liter afgewerkte olie. In zo een oude motor die zoveel olie verbrandt kan dat geen kwaad. Als onze berekening kloppen hebben we daaraan genoeg tot in Marokko. Daarna zien we wel weer.

Dankzij de ANWB, de club die van Nederlanders gedegen verzekerde wereldreizigers maakt, zijn we goed voorbereid op als er wat mis gaat met de auto. Voor onderweg hebben we reischeques waarmee we kunnen betalen bij pech en een reisverzekering. Als extra service hebben we een volledig uitgewerkte routekaart, een dik, handzaam boekje als een dagkalender met op elke pagina een stuk van de route met de benodigde details. Als enige niet-rijder van het gezelschap, ik heb geen rijbewijs, zorg ik voor de kaarten en hou toezicht op de auto.

(verschijnt elke vrijdag)
 

What do you want to do ?

New mail

What do you want to do ?

New mail