Posts tonen met het label acv. Alle posts tonen
Posts tonen met het label acv. Alle posts tonen

woensdag 5 november 2014

ZIJN DE VAKBONDEN OUDERWETS?

Er is de afgelopen jaren al veel gedemonstreerd tegen de bezuinigingen en de hervormingen, ook op Europees niveau. Hier een demonstratie voor het Berlaymont gebouw van de Europese Commissie in Brussel aan het begin van 2011

Een paar dagen geleden hoorde ik voor het eerst op een Vlaamse zender een interviewster schoorvoetend aan ACV voorzitter Marc Leemans vragen of de vakbond niet wat ouderwets was? De voorzitter vond natuurlijk van niet. De vakbond behartigt de belangen van de werknemers en hij weet wat daarvoor nodig is. Hij komt immers zelf uit een werknemers gezin met 7 kinderen. Zijn moeder had het niet gemakkelijk gehad. Die tijden moesten niet meer terug komen, vond hij. De belangen van de werknemers zijn dus bij hem in goede handen. Het was geen antwoord op de vraag


In Nederland worden de vakbonden al langer voor ouderwets uitgemaakt. Niet door iedereen natuurlijk maar toch wel verontrustend vaak. Kort samengevat luidt de kritiek dat vakbonden tegen verandering zijn, enge belangenbehartigers zijn geworden van hun leden meestal oudere werknemer met een vaste aanstelling en dat ze geen belangstelling hebben voor de problemen van jongeren. Die hebben intussen het nakijken: ze zijn werkloos of hebben een slecht betaalde baan zonder vast contract, lagere uitkeringen en straks ook nog langer werken en dan ook nog een lager pensioen. Er dreigt een kloof te ontstaan tussen de oudere bevoorrechte werknemers en de jongeren. De oudere generatie denkt alleen aan zichzelf, is het verwijt. IN plaats van solidariteit is er een generatieconflict.

De vakbonden zien dat niet zo. Ze heten vooruitstrevend, progressief, modern, bijdetijds, solidair, nuttig en belangrijk te zijn voor land en volk. Ze hebben nog altijd de status van officiële nationale vertegenwoordiger van alle werknemers. Ze zijn de sociale partners van werkgevers en politiek. Hun sociale dialoog zorgde voor sociale vrede en politieke stabiliteit, de basis waarop de naoorlogse verzorgingsstaat gebouwd werd. De verzorgingsstaat van de georganiseerde solidariteit.

Het podium met Europese vakbondsleiders tijdens een Europese vakbondsdemonstratie georganiseerd door het Europees Vak Verbond EVV in Brussel, januari 2012. EVV  Algemeen secretaris Bernadette Ségo spreekt de verzamelde demonstranten per megafoon toe.
Maar er kwamen veranderingen mede veroorzaakt door het succes van die verzorgingsstaat. Mensen leven langer met als gevolg de vergrijzing die de pensioenen op basis van het omslagstelsel onbetaalbaar dreigt te maken. Als gevolg van de voort schrijdende globalisering verdwenen traditionele industrieën als mijnbouw, staalindustrie, scheepsbouw, textielindustrie enz. , precies die industrieën waarop de macht en het collectivistische solidariteitsmodel van de vakbeweging was gebaseerd. De ondergang van de traditionele schoorsteen industrie werd gevolgd door groeiende individualisering. De hoger en beter opgeleide werknemer, ook het resultaat van de verzorgingsstaat, is minder gecharmeerd van het collectivistische solidariteitsmodel. Hij of zij wil parttime werken, zijn eigen verantwoordelijkheid nemen, vaker van baan wisselen als het kan enz. De arbeidsmarkt vroeg onderwijl naar flexibelere werkuren en contracten, uitbesteding van werk aan zelfstandigen zonder personeel (de ZZP’ er doet massaal zijn intrede op de arbeidsmarkt), privatisering, liberalisering enz. De globalisering bracht de arbeidsmarkt in beroering.



De vakbonden zitten sindsdien in een dubbele houdgreep: verlies van traditionele achterban met tienduizenden tegelijk en een snel veranderende arbeidsmarkt als gevolg van individualisering, globalisering, liberalisering en privatisering. Je kunt dan proberen opp de rem te gaan staan maar dan is de kans groot dat je economische aansluiting bij de wereldmarkt en dan ben je voor dat je het weet het verdienmodel kwijt waarop de verzorgingsstaat is gebouwd. Zoiets los je niet op door meer te verdelen. Dat kan de pijn verzachten maar niet meer. Economieën gebouwd op alleen verdeling brengen alleen maar armoede. Cuba en Noord Korea zijn daar in extremo voorbeelden van.



Het publieke debat leidde in Nederland de laatste jaren tot de nodige hervormingen zoals de verhoging van de pensioenleeftijd, een strakkere en kortere werkloosheidsvoorziening meer gericht op het loodsen van de werklozen naar een nieuwe baan dan het opvangen van financiële noden, strenger toezicht op sociale voorzieningen voor arbeidsongeschiktheid, beperkte subsidiëring van werkverschaffing voor gehandicapten en strenger toezicht op de zorg. Als klap op de vuurpijl wordt gepleit voor meer eigen verantwoordelijkheid voor inkomen, zorg en gezondheid. Dat alles kwam tot stand onder het merkwaardige liberaal- sociaaldemocratische kabinet Rutte. Het lijkt erop dat in België een gelijksoortig hervormingskabinet Michel tot stand is gekomen maar dan zonder sociaaldemocraten.

Een demonstrant protesteert tegen de bezuinigingen tijdens een Europese vakbondsdemonstratie in  Brussel.

Langzaam maar zeker verandert het beeld van de werknemer in Nederland van slachtoffer naar mondig individu dat voor zichzelf zorgt. De verzorgingsstaat is er nog voor de opvang als het mis gaat niet meer voor de verzorging van de wieg tot het graf. Voor veel vakbonden is dit als vloeken in de kerk. Maar veel verweer hebben ze niet want hun traditionele machtsbasis is danig ondermijnd, ook in Vlaanderen waar de laatste decennia een veelheid van autofabrieken met tienduizenden werknemers gesloten werden.


Geen wonder dus dat de vakbonden ook druk met zichzelf bezig zijn, op zoek naar een antwoord op de verloren gegane sociale en politieke invloed. Fusies van vakbonden uit verschillende sectoren is het antwoord op de ledencrisis. De FNV is er al een paar jaar bezig om alle bonden onder een dak samen te brengen. Meer centralisme om de sociale dialoog meet sociaal-politieke body te geven. Maar centralisme staat haaks op individualisering. Werknemers willen net als consumenten meer dienstverlening op maat en minder opgelegde collectivistische regelingen. De fusies zijn dus slechts het begin van een antwoord op de crises.



Tot overmaat van ramp begon de nieuwe eeuw met een economische ramp van een omvang die men sinds de crisis in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw niet meer had meegemaakt. De gevolgen zijn intussen breed uitgemeten maar ook daar is het antwoord nog niet op gevonden. Economen vechten onderling om hun gelijk maar niemand die het echt weet. Vakbonden proberen uit het brandende sociaal economische huis te redden wat er te redden valt met klassieke oplossingen: de staat zwengelt de economie aan. Waar het geld vandaan moet komen doet er niet toe, dat lost zich vanwelf op zodra de economie dank zij de staat maar weer draait.



De vakbonden hoeven zich niet te schamen dat zij geen pasklare antwoorden hebben en grote moeite met de hervormingen. Veranderingen doen nu eenmaal pijn maar ze zouden zich wel meer kunnen openstellen voor geluiden uit de samenleving. FNV voorzitter Ton Heerts wilde niet eens praten over werkgeversvoorstellen om ZZPérs meer bij het stelsel van sociale voorzieningen te betrekken terwijl er intussen miljoenen van zijn in alle sectoren van de economie. Voor hem blijven het kleine zelfstandigen of een soort werkgevers in plaats van een nieuw soort werknemer. Zelfstandigen werken trouwens al jaren heel flexibel zowel wat betreft werktijden als belong en opdrachtgevers. Daar zou Heerts eens belangstelling voor moeten hebben. Heerts stond ook meteen klaar om regeringsplannen waarin gepensioneerden meer ruimte krijgen om na hun pensioen te blijven werken als ze dat willen, af te wijzen. Door steeds de hakken in het zand te zetten zoals wekt de vakbeweging inderdaad de indruk ouderwets te zijn.


maandag 8 april 2013

OPEN BRIEF AAN ACW VOORZITTER PATRICK DEVELTERE

Dit is de voorkant van het boek - Y Fidel creo el punto X - dat de voormalige Cubaanse revolutionaire vakbondsman en oud KAJ'er Reinol Gonzalez heeft geschreven over zijn ervaringen als politieke gevangene. Na in 1961 veroordeeld te zijn tot 30 jaar gevangenschap, kwam hij in 1977 vrij dank zij bemiddeling van de Colombiaanse schrijver Garcia Marquez en bemoeienis van Europese politieke en vakbondsleiders waaronder de voormalige WVA algemeen secretaris August Vanistendael.


Beste Patrick,

Als trouwe lezer was ik verbaasd een zo kritiekloos verhaal te lezen over 5 Cubaanse gevangenen in de VS onder de kop 'Wij vragen gerechtigheid aan president Obama'. Prima dat ACW via haar blad Visie in deze zaak om gerechtigheid vraagt, al kun je daar heel wat bedenkingen bij hebben, maar waarom lees ik nooit artikelen in Visie waarin om gerechtigheid gevraagd wordt aan de Cubaanse autoriteiten en dan met name de gebroeders Fidel en Raoul Castro voor Cubaanse dissidenten die op vreedzame wijze streven naar democratisering?

Je kunt best kritiek hebben op de rechtsgang tegen de Cuban Five, die sinds 2001 in Amerika gevangen zitten op beschuldiging van spionage. Maar dat wil nog niet zeggen dat men dan de officiële versie van Havana kritiekloos moet omarmen zoals in het artikel in Visie gebeurt. Ondanks beweringen dat zij geen bezoek mogen ontvangen in de gevangenis, hebben twee van hen, René González en Gerardo Hernández, in 2010 en 2012 wel degelijk bezoek van hun echtgenotes gehad die overigens ook voor de geheime dienst van Cuba werkten. Ook de andere drie gevangenen hebben regelmatig bezoek van verwanten gehad.

Ondertussen verzwijgen de Cubaanse autoriteiten en de media dat er destijds niet vijf maar een 20-tal agenten uit Cuba werden aangehouden. Vier van hen werkten samen bij het onderzoek, en kregen straffen van 3,5 tot 7 jaar. Anderen ontvluchtten op tijd de VS. Over hen wordt in Havana nooit gesproken. De Cubaanse autoriteiten presenteren de Cubaanse Vijf als onschuldige bestrijders van ‘rechts terroristische Miami Cubanen’ maar zo onschuldig zijn zij nu ook weer niet. Een van hen was zelfs betrokken bij het in internationale wateren neerschieten van 2 vliegtuigjes van de Cubaanse ballingen organisatie 'Brothers to the Rescue'.

Bovenstaande foto heb ik in 2008 gemaakt tijdens een bezoek aan Roberto. Wat je ziet is een deel van de door Roberto en andere bestuursleden van de onderwijsbond opgezette huisbibliotheek als alternatief voor schoolbibliotheken waar alleen maar eenzijdig propagandamateriaal van de regering wordt toegestaan. Roberto was vanwege diens vakbondsactiviteiten tot 20 jaar veroordeeld. Hij was vervroegd vrij gekomen vanwege een ernstige hart aandoening. Zijn vrouw is actief als Dama Blanca en demonstreert samen met de andere Damas Blancas regelmatig voor vrijlating van politieke gevangenen.

Kortom een ingewikkeld spel van spionage en contra-spionage waarbij de Cubaanse propaganda namens de veroordeelden de vermoorde onschuld uithangt. Een nogal hypocriete houding als je weet dat op Cuba zelf iedereen die ook maar een spoortje van kritiek heeft op de een of andere manier het leven zuur wordt gemaakt of erger zonder een normaal en fatsoenlijk proces veroordeeld wordt tot tientallen jaren gevangenisstraf.

Ik neem aan dat je ook gehoord hebt van de dood onder zeer verdachte omstandigheden van de mensenrechtenactivist Oswaldo Paya? En wat te denken van de blogster Yoani die tot voor kort onder geen beding het land niet uitmocht? En wat te denken van de Cubaanse onafhankelijke onderwijzersbond waarvan de leiders voortdurend geïntimideerd worden of gevangen gezet? Je hebt toch ook wel eens gehoord van de Damas de Blanco die opkomen voor de rechten van veroordeelde democraten, vakbondsmensen en mensenrechten activisten?

Tijdens mijn bezoek aan Cuba in 2008 was ik dank zij bemiddeling van enkele bekenden in staat een bezoek te brengen aan de toen al wereldberoemde blogster Yoani.Aan de keukentafel bespraken we de stand van zaken in Cuba, het totale gebrek aan vrijheid, de gebrekkige economie en de moeilijke omstandigheden waarin zij en haar man gedwongen worden te leven door het Cubaanse regime. Maar ze verzekerde dat ze onverschrokken door zou gaan met haar activiteiten. Sinds kort mag ze in het kader van de versoepeling van het algehele reisverbod het land uit. Ze maakt van de gelegenheid gebruik om op allerlei uitnodigingen wereldwijd in te gaan. Zo bracht ze in maart ook een bezoek aan Nederland georganiseerd door Amnesty International en anderen. 

Ik vind het vreemd dat ik in Visie, toch ook het blad van de sociaal christelijke vakbond ACV, nooit enige kritiek gelezen heb op het volledige gebrek aan vakbondsvrijheid op het eiland. Dat is vanaf het begin van de revolutie zo geweest. Alleen de Communistische vakbeweging is toegestaan. Je zou toch denken dat een organisatie als ACW die tezamen met ACV indertijd o.a. via het Wereld Verbond van de Arbeid (WVA) volop steun heeft verleend aan de Poolse vakbond Solidarnosc in zijn strijd tegen de Communistische dictatuur van Jaruzelski, ook in Cuba de zijde zou kiezen van de onderdrukten en voor de vrijheid van vakbeweging. Misschien is dat ook wel zo, maar ik lees er nooit wat over in Visie. In plaats daarvan krijg ik een verhaal voorgeschoteld van de Cubaanse propaganda. Een gemiste kans voor Visie.

Voor meer informatie over de Cuban Five en Cubaanse zaken in het algemeen verwijs ik graag naar een reactie van Kees van Kortenhof op een artikel van MO getiteld “Familieleden van Cubaanse Vijf vinden steun bij VN en de website CUBA 




donderdag 26 januari 2012

EUROPEES VAKVERBOND EVV: GENOEG IS GENOEG

Het weer werkte mee tijdens de demonstratie ter ondersteuning van de EVV actie en persconferentie om de aandacht te vragen voor een beter antwoord op de crisis dan alleen bezuinigingen.
De Europese Vakbeweging is druk op zoek naar een antwoord op de Europese crisis, zo merkte ik gisteren tijdens een wat ondermaatse demonstratie en een goed georganiseerde persconferentie in Brussel. Het is natuurlijk moeilijk om je in Brussel als Europese vakbeweging op straat te manifesteren maar als je het toch doet dan kun je het maar beter goed doen anders zou het wel eens een tegengesteld effect kunnen hebben. Beter geen tijger dan een papieren tijger om een Chinese spreuk te parafraseren.

Tijdens de persconferentie, stelde algemeen secretaris Bernadette Ségol van het Europees Vak Verbond EVV vast dat als gevolg van de eurocrisis een economische recessie dreigt. Ze verwerpt de eenzijdige benadering van de Europese Raad en Commissie om de nationale schulden terug te dringen door middel van bezuinigingen en nog eens bezuinigingen.  Ze verzet zich tegen het nieuwe Europese verdrag met zijn strikte regels voor de nationale begrotingen.

EVV leiders verzameld op het podium voor het gebouw van de Europese Raad in de Wetstraat in Brussel. EVV algemeen secretaris Bernadette Ségol sprak de kleumende demonstranten toe.
 TUC leider Brendan Barber moet er niet aan denken dat Brussel straks met deze nieuwe regels in de hand zich kan bemoeien met CAO onderhandelingen en arbeidsvoorwaarden alleen maar om het budgetevenwicht te handhaven. Hij is dan ook blij dat zijn premier Cameron niet mee wil doen aan het nieuwe Europese verdrag maar helaas doet hij dat met verkeerde argumenten namelijk bescherming van Londen city als financiële wereldmarkt. Vandaar dat de TUC toch solidair is met de rest van Europa. 

In het midden de nieuwe voorzitter Marc Leemans van de Belgische Christelijke Vakbeweging ACV. Helaas was van de Nederlandse vakbeweging niemand aanwezig.
Zijn collega Bernard Thibault van de Franse CGT denkt er net zo over. Hij stelt daarbij dat het nieuwe verdrag niet democratisch tot stand is gekomen. De vakbonden zijn veel te weinig gehoord.  Dat de politiek slecht luistert naar de vakbeweging blijkt uit een voorbeeld dat Ségol geeft. Zij vertelt dat de Italiaanse regering aan de vakbonden heeft voorgesteld de sociale dialoog voortaan per email te doen. Als dit de toonzetting van de komende jaren wordt, dan ziet het er niet best uit voor de sociale dialoog. Het EVV wil daarom de politiek wakker schudden voor het te laat is en de bezuinigingen een economische recessie veroorzaken met als gevolg nog meer werkloosheid en die is al zo hoog in het bijzonder onder jongeren. Daarom moet werkgelegenheid prioriteit krijgen boven bezuinigingen. 

EVV algemeen secretaris Bernadette Ségol spreekt op straat met de pers.
Het EVV roept de Europese Unie op om te investeren in een duurzame economie, kwaliteitsbanen te scheppen, sociale rechtvaardigheid in stand te houden en te strijden tegen sociale ongelijkheid en armoede. Daarbij wordt een speciale inspanning gevraagd voor de jongeren die nu al het slachtoffer dreigen te worden van de Europese crisis.

Werkgelegenheid behoort een grotere prioriteit te krijgen dan alleen maar te bezuinigen om de staatsschulden terug te dringen en daarmee de financiële markten gerust te stellen. Maar waar moet het geld voor die banen vandaan komen? Als je de financiële markten niet gerust stelt, kun je naar hun geld fluiten tenzij je de vrije kapitaalmarkt wil afschaffen maar daar werd niet over gesproken.


Maar wat dan wel? Het zal wel geen toeval zijn dat juist de vertegenwoordigster van de Duitse DGB met een concreet “4 punten programma voor een koerswijziging in Europa” kwam:
1.    De Europese Centrale Bank ECB als Stabiliteits- en Reddingsanker d.w.z. als laatste kredietverschaffer. Daarmee zou de Eurozone een transferzone worden of in vakbondstermen een solidariteitsgemeenschap waarbij het ene land het andere land automatisch dekt.
2.    Overeenstemming over een conjunctureel en sociaal rechtvaardig begrotingsbeleid. Tegenover een hogere staatsschuld komt hoger belastingtarief voor grote vermogens te staan gebaseerd op het beginsel dat de sterkste schouders de zwaarste lasten behoren te dragen.
3.    Een omvattend toekomstprogramma, een ‘New deal’ voor Europa voor investeringen in toekomst gerichte duurzame industrie, vooral in de energiesector, dienstverlening en onderwijs. De DGB stelt twee financieringsmodellen voor. Iedereen met een vermogen van boven de 500.000 € (gehuwden boven de 1 miljoen €) stelt eenmalig 3% van zijn vermogen renteloos beschikbaar voor een periode van 10 jaar om daarna het geld terug te krijgen dan wel wordt het voor onbeperkte tijd geschonken. Het geld wordt door de Europese Investeringsbank beheerd.
4.     Effectieve regulering van de financiële markten (banken en verzekeringen) zodat stabiliteit van deze instellingen voor de langere termijn is gegarandeerd en ze in staat zijn verliezen op te vangen met eigen vermogen.

Teneinde de druk op de politiek te vergroten, hebben de EVV leiders besloten tot een Europese actiedag op 29 februari, de dag voor de bijeenkomst van de Europese Raad. Het doel is dat aan het nieuwe EU verdrag een sociale paragraaf wordt toegevoegd. “Evenwichtige begrotingen zijn nodig maar bezuinigingen alleen verergeren de onevenwichtigheden. Een stimuleringsbeleid voor de economie door investeringen zou de oplossing bij uitstek zijn.”