Posts tonen met het label san sebastian. Alle posts tonen
Posts tonen met het label san sebastian. Alle posts tonen

vrijdag 14 juni 2024

46. AMERICA LATINA. SPAANSE BURGEROORLOG

 

De Spaanse dichter en theatermaker Federico Garcia Lorca (1898-1936) -rechts op de foto- was in zijn studententijd dik bevriend met Dali of was het meer? Daarover is men het niet eens. 'García Lorca was openlijk homoseksueel, ging modern gekleed, had de wereld bereisd, en was afkomstig uit een rijke familie. Hij was een veelzijdige kunstenaar: hij schreef proza, poëzie en theaterstukken, was schilder en tekenaar, een goede musicus, speelde gitaar en piano, kon ontroerend zingen en acteren en was ook nog mimespeler. Hij werd tijdens de  Spaanse burgeroorlog vermoord door de nationalistische aanhangers van Franco, wellicht vanwege zijn reputatie als linksgeoriënteerde schrijver van romantische werken met een sociale weerklank." (wikipedia) 

Tachtig jaar voerde mijn land oorlog tegen Spanje en wat weet ik nou eigenlijk van Spanje? Al wat ik op school geleerd heb, is dat het een meedogenloze vijand was en nog katholiek ook. Over dat laatste werd besmuikt gesproken. Maar wat wil je in het katholieke zuiden? Hoe leg je als onderwijzer of leraar uit in een katholiek milieu dat de Tachtigjarige Oorlog ook een halve godsdienstoorlog was tegen katholieken? Dat is een mijnenveld waar je als leraar maar liever van weg blijft.

Mijn eerste kennismaking met Spanje was toen Dora en ik een cursus Spaans volgden in San Sebastian. Dat was een intensieve taalcursus dus kwamen we niet toe aan de geschiedenis van Spanje. Wel aan een kennismaking met het eten. We aten er bijvoorbeeld voor het eerst olijven en die bevielen ons goed. In het algemeen vonden we de Spaanse keuken of eigenlijk de Baskische keuken een bijzonder aangename afwisseling van de Nederlandse keuken. 

De moderne geschiedenis van Spanje is ons zo goed als onbekend behalve dat de fascistische dictator Franco sinds de burgeroorlog in de jaren dertig aan de macht is. Wat dat betekent besef ik pas als  de lerares Spaanse grammatica tijdens een les spontaan begint te praten over de gevolgen van de burgeroorlog in haar familie. Die is tot haar grote verdriet, ze moet een beetje huilen terwijl ze het verteld, tot op de dag van vandaag verdeeld in een Franco en een Republikeinse tak. Na 35 jaar praten ze nog steeds niet met elkaar, zo diep zijn de wonden die de burgeroorlog heeft geslagen. 

Toen pas drong het tot me door hoe diep een burgeroorlog in het leven van gezinnen doordringt. Ik betwijfel of enkele van mijn voormalige Nijmeegse studiegenoten dat beseften toen zij over de Spaanse burgeroorlog spraken als een tijd van heldendom en moed.  Voor sommigen was de Spaanse burgeroorlog mede aanleiding zich te bekeren tot de communistische partij Nederland, volgens hen de enige partij die waakzaam is tegen het fascisme. 

Die avond krijgen we in het kader van onze zomercursus een lezing over de dichter en toneelschrijver Garcia Lorca die in 1936 aan het begin van de Spaanse burgeroorlog vermoedelijk door rechts nationalistische milities is vermoord. Hij was als socialist, homoseksueel en activistisch theaterman een stoorzender voor de gevestigde conservatieve katholieke orde waar generaal Franco voor stond. We besluiten ter herinnering aan deze gedenkwaardige avond een LP van Paco Ibañez te kopen waarop hij gedichten zingt van Garcia Lorca.  


vrijdag 5 februari 2021

97. DE AARDE IS ROND (VOORHEEN: MIJN SPROOKJESJAREN ZESTIG), LA ROUTE NATIONALE

Van links naar rechts: Bernard, Dora en Henkius. San Sebastian, Playa de Concha met op de achtergrond Monte Igueldo.

 

Tot nu toe verloopt de reis verbazingwekkend goed. Ik bedoel niet materieel maar geestelijk. Tegenslagen deren ons niet. Ze zijn niet meer dan een onderbreking van het grote reisplan. Er zijn geen woordenwisselingen en geen misverstanden. We vertrouwen elkaar sinds de eerste minuut dat we onderweg zijn. Een buitenstaander zou kunnen denken dat we een ervaren en geoefend reisgezelschap zijn, dat we een cursus samen reizen hebben gevolgd of aan teambuilding hebben gedaan, hetgeen niet het geval is.

Ik weet niet wanneer op welk moment het is gebeurd, misschien zat het er al vanaf het begin in, maar het autootje is een soort tijd ruimte capsule die weliswaar op vier wielen voort beweegt door het landschap, maar aanvoelt alsof we zweven. We zijn tijdreizigers in de ruimte van het landschap. De tijd is net als het landschap daarbuiten, ergens anders dan waar wij zijn. Wij bewegen in onze eigen tijd door de ruimte.

Het ontbreekt er nog maar aan dat we niet gewichtsloos zijn. Fysiek kan dat natuurlijk niet maar misschien wel geestelijk waarbij de zwaartekracht van het aardse bestaan van ons afvalt en wie weet, we het rijk der geestelijke vrijheid binnentreden? Is onze reis misschien een spirituele reis zonder dat we het beseffen?

Ik bekijk het parklandschap ontspannen en met frisse ogen. Niet alleen het landschap is nieuw, maar ook de weg, de stadjes en de dorpen waar de Route Nationale ons doorheen voert. Zo rijden we of is het zweven, van Chartres naar Tours, van Châtellerault naar Poitiers, van Angoulême naar Bordeaux. In de buurt van Bordeaux wordt het tijd om een camping te zoeken.

Dat is niet moeilijk. Het barst van de campings langs de Route Nationale. Ver van tevoren staan ze op grote borden versierd met vlaggen aangekondigd langs de weg. Als we de uitgekozen camping oprijden zien we aan een kant enkele reusachtige vaten op hun kant op een verhoog liggen, met de opening naar ons toe. Het zijn groot uitgevallen wijntonnen, toepasselijk voor de wijnstreek natuurlijk. Zo te zien zijn ze bedoeld als slaapplaats. Dat idee is aan ons niet besteed. Wij slapen liever onder tentdoek waar de nachtelijke zomerbries zachtjes doorheen waait.

De volgende dag rijden we voor de afwisseling over kaarsrechte wegen door het vlakke Les Landes met zijn uitgestrekte bossen van hoge dennenbomen. We laten de luxe badplaats Biarritz links liggen om meteen door te rijden naar de Spaanse grens. Daar eindigt de duizend kilometer lange weg door het Franse landschap en rijden we over de Pyreneeën het duizend kilometer lange avontuur van Spanje tegemoet. Niet ver van de grens, in het centrum van de Baskische stad San Sebastian stoppen we aan de boulevard om te genieten van het uitzicht op de baai La Concha met daarachter de uitgestrekte Atlantische Oceaan.

(verschijnt elke vrijdag)
 

What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail
What do you want to do ?
New mail