Posts tonen met het label rosanne hertzberger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label rosanne hertzberger. Alle posts tonen

woensdag 10 juli 2013

DE ONSTERFELIJK BELACHELIJKE GENERATIE



Rosanne is van deze generatie. Ik ben van de oude generatie. Mijn tijd zit erop. De zaken gaan mij niet meer aan. Er rest me niet veel anders dan af en toe nog eens terug te kijken. Niet sentimenteel of nostalgisch maar nuchter. Zo kun je je terecht afvragen waar was dat gedoe van mijn generatie (jaren 70 en 80 vorige eeuw) nou goed voor: protestmarsen en demonstraties, ludieke maar ook grimmige acties, love-ins en muziek festivals, de gezagsdragers belachelijk maken, uitdagen en aan de kant zetten. Wat heeft het uiteindelijk allemaal uitgehaald?

NRC Columniste Rosanne Hertzberger formuleert het scherp. “Er was iets grondig mis met dat stelletje hooligans die in de jaren zeventig en tachtig hun agressie vrij lieten vloeien. Eindeloos mochten ze studeren, en als er na de studie niets te vinden was bij het arbeidsbureau mochten ze linea recht doorlopen richting sociale dienst. En toch werd er aan de lopende band geprotesteerd. Alles was reden voor een rel: een koninklijk huwelijk, of toen er een metrolijn werd aangelegd onder de Nieuwmarkt en daarbij een paar huizen werden verwijderd. Bij het ontruimen van een paar kraakpanden in de Amsterdamse binnenstad moesten op een bepaald moment tanks worden ingezet. Tanks! Die generatie heeft zich onsterfelijk belachelijk gemaakt.”

Tja, in Amsterdam zijn de ludieke provo acties, het kabouter wezen met z'n Oranje Vrijstaat en het studentenprotest uitgelopen op een grimmige krakersbeweging, verzet tegen stedelijke aanpassingen en verongelijkte revolte tegen gezagsdragers. Waarom? Geen idee. Ik ben geen Amsterdammer maar dat politiek gekleurde verzet heeft mij nooit aangesproken. Ik was teleurgesteld dat de creatieve provo en kabouterbeweging op zulk egocentrisch politiek geklets uitdraaide.

Voor de rest laat het betoog van Rosanne over deze generatie zich kort samenvatten als 'geld zat en toch protesteren en dat is belachelijk'. Eigenlijk een treurig opmerking want daaruit blijkt dat volgens Rosanne geld de enige drijfveer zou zijn voor mensen voor protest en rebellie is. Dat is een beetje kortzichtig en getuigt van een een-dimensionale kijk op de mensen. Ik geef toe dat dat veel mensen hun idealen inruilen voor geld maar er zijn gelukkig ook nog altijd mensen die aan hun idealen vasthouden. Hoe dan ook, toen was er inderdaad zowat een hele generatie die idealen belangrijker vond dat geld.

Dat heeft helaas niet al te lang geduurd zoals ik hierboven al opmerk naar aanleiding van Amsterdam. Luciditeit maakte plaats voor keiharde klasse analyse met als leerstuk de noodzaak van een bondgenootschap tussen studenten en arbeiders. De studenten bekeerden zich tot links sektarische partijen als KEN, MLS, PSP en niet te vergeten de aloude Communistische partij Nederland. Verwarring tussen ideaal en ideologie alom. Daar is inderdaad niet veel goeds uit voort gekomen (veel gedogen, geleuter over gelijkheid en vrijheid enz.) en gelukkig hebben een aantal vooraanstaande helden uit die tijd hun vergissing intussen volmondig toegegeven.

Dat er toen geld zat was, is natuurlijk zwaar overdreven door Rosanne. Het gros van de studenten kreeg renteloze voorschotten, extra kinderbijslag via het ouderlijk huis of helemaal niks als het inkomen van de ouders onder de hogere belastingtarieven viel. Je kon weliswaar zo lang je wilde studeren maar je moest het wel zelf betalen. Dat was dus alleen weggelegd voor rijke luis kinderen of ouders die krom wilden liggen voor hun moeizaam studerend kind. Je kon op een gegeven moment ook een huwelijkse renteloze lening krijgen als gehuwd student. Die moest je echt wel terugbetalen.

Maar voor veel studenten was dit inderdaad allemaal niet genoeg. Er moest meer gelijkheid komen. Daaruit ontstond het dwaze idee van studieloon. Iedereen 400 gulden was toen de leus. De inzet was het inkomen van studenten los te koppelen van de ouders en zo de 'vrije student' als voorloper van de bevrijde mens te scheppen. Een heel sympathieke gedachte maar uiteindelijk onverstandig. Waarom zouden ouders niet ook verantwoordelijkheid dragen voor de financiering van de studie van hun zoon, hoe groot of klein hun bijdrage ook is? Het gehele idee is langs de weg van de gratis OV kaart dan ook uiteindelijk een zachte dood gestorven maar heeft wel tot op de dag van vandaag tot gevolg dat ouders en hun kinderen nog steeds niet gewend zijn aan gedeelde verantwoordelijkheid.

donderdag 14 maart 2013

HET IS ALLEMAAL DE SCHULD VAN DE VAKBOND


De sociale partijen in de Bouw hebben eind maart een akkoord voor de CAO voor de Bouwnijverheid gesloten die loopt van 1 januari t/m 31 december 2012. Op grond van dit akkoord, krijgen de werknemers in de Bouw per 1 augustus 2012 een loonsverhoging van 0,75%.
Loonoverzicht bouwplaatswerknemers
Belangrijkste uitgangspunten bij de lonen voor Bouwplaatswerknemers zijn: 40 uur werken per week, 25 vakantiedagen (waarvan 5 naar Tijdspaarfonds),20 roostervrije dagen (waarvan 10 naar Tijdspaarfonds), 8% vakantietoeslag (naar Tijdspaarfonds),
Loonoverzicht vakvolwassen bouwplaatswerknemers van 22 jaar en ouder
Lonen per 1 augustus 2012(incl. loonsverhoging 0,75%)
Tabel I voor “gewone” volwassen bouwplaatswerknemers:
Functiegroep
Weekloon
  Uurloon
A
496,00
12,40
B
 524,80
13,12
C
 557,60
13,94
D
 596,40
14,91
E
626,00
15,65


De vakbond staat in een kwaad daglicht, vooral bij jongeren. Ze zien het nut er niet van in of nog erger, ze zien de vakbond als een ouderwetse club die alleen maar naar de belangen van ouwe lullen in het oog houdt. Ze zouden jongeren van de toekomst beroven die hen toekomt. Ouderen hebben immers hun toekomst gehad en zouden daarom hun mond moeten houden. Jammer voor hen maar zo is het leven. Zo toch lees ik de column van Rosanne Hertzberger. Voor degenen die NRC Handelsblad niet lezen, Rosanne is columniste van die krant. In haar dagelijks leven is ze “PhD student Molecular Microbiology at UvA/NIZO Food Research” zo lees ik op Linked-in. De column waar ik het over heb, heet “Namens wie spreekt Heerts nou?” (NRC weekeinde van 10 maart 2013).


Rosanne beweert in haar stukje dat “ene Ton Heerts” verwarring zaait want hij wil niet toegeven op de duur van de WW uitkering. Maar schrijft ze, als er teveel ouderen zijn, versoberen we de AOW, als er teveel immigranten zijn dan beperken we de toegang, “maar nu er veel werkloosheid is, mag er niets aan de WW gebeuren? Dat begrijp ik niet.” Dat valt me dus tegen van een PhD student. De AOW wordt niet versoberd omdat er teveel ouderen zijn, maar te weinig jongeren. Vergrijzing heet dat. Oké, je kunt zeggen dat is de schuld van die ouderen zelf, hadden ze maar meer kinderen moeten maken. Daar zit wat in. Maar een vervelende bijkomstiheid is dan weer dat die ouderen hun leven lang premie betaald hebben voor die AOW ervan uitgaande dat de jongeren dat straks ook zouden doen. Konden zij weten dat die jongeren wel andere zorgen aan hun kop hebben dan de zakken spekken van ouderen?

Een promovendus verdient in het eerste jaar ongeveer € 2000 bruto per maand en dat stijgt in het vierde jaar tot ongeveer € 2600. Universitair docenten krijgen een salaris dat varieert van € 2900 tot € 5000 bruto per maand en universitair hoofdocenten een salaris dat varieert van € 3700 tot € 6200 bruto per maand. Voor hoogleraren zijn speciale salarisschalen (16 t/m 18).
Daarna volgen twee paragraafjes waaruit minachting spreekt voor Ton Heerts en de FNV. Ik citeer een stukje om duidelijk te maken dat ik niet overdrijf: “Een half jaar nadat de voorzitter zijn eigen bond als een rokende puinhoop beschrijft, schittert de vakbond aan de onderhandelingstafel als nooit tevoren in zijn onmogelijke conservatisme en onverzettelijkheid.” Van een PhD studente verwacht je meer kennis van en begrip voor de georganiseerde werkende mens die dat mooie land Nederland gedisciplineerd en georganiseerd heeft opgebouwd. In mijn studententijd beseften biologiestudenten dat nog wel, maar ja tijden veranderen. De jongeren van vandaag vinden dat ze niks te maken hebben met het verleden. 

Rosanne komt vervolgens bij de kern van haar betoog want “wie vertegenwoordigt Heerts dan in al die onderhandelingen? Het zijn in ieder geval niet mijn generatiegenoten die vaak het wettelijk maximum van 3 tijdelijke contracten krijgen (..). Het zijn ook niet de ZZP'ers die nooit reclame hoeven te maken voor hun zaak, omdat ze toch maar één klant hebben: hun voormalige werkgever die weigerde nog langer pensioenpremie te betalen. Het zijn ook niet al die mensen die op oproepbasis altijd beschikbaar moeten zijn, maar te weinig uren maken voor een vol inkomen.” Rosanne is lid van de generatie zelfbeklag. Dat is jammer want in plaats van zich te beklagen, had ze lid van de vakbond kunnen worden en daar werken aan betere arbeidsvoorwaarden voor flexwerkers en ZZP'ers. Het mooie is dat de vakbond zelf dat ook allemaal al wil zonder dat Rosanne daarvoor lid van de vakbond is geworden.

Ondertussen is de malaise op de arbeidsmarkt helemaal de schuld van de vakbond: “Die heeft de vaste werknemers zo'n luxe positie gegeven, dat vervolgens niemand meer een vaste werknemer wil.” Nu zullen er vast wel vaste werknemers met een luxe positie zijn zoals bijvoorbeeld professoren en wetenschapelijke medewerkers aan universiteiten, betaald met belastinggeld opgebracht door de gemeenschap. Maar bij de vakbond zitten toch hoofdzakelijk bouwvakkers, metaalbewerkers, vuilnisophalers, politiemensen, schoonmaakpersoneel enz. Om hun positie luxe te noemen, vind ik een gotspe. Mogen die mensen met hun gemiddelde beneden modaal inkomen beschermd worden tegen ontslag en WW uitkeringen op minimumbestaansniveau? Rosanne vindt het allemaal overdreven luxe. Weet je wat ik luxe vind? Een grote mond hebben ten koste van de gemeenschap en de erfenis van een beschaafd en fatsoenlijk land waar niemand armoede hoeft te lijden en een auto kan rijden.

Door met haar beschuldigende vinger naar de vakbeweging te wijzen, draagt R. niks bij aan een oplossing van de hervormingsproblemen die vooral het gevolg zijn van de uitdijende globale markt met zijn lage-loon-landen, zijn goedkope maakindustrie waarin lokale werknemers onder Middeleeuwse omstandigheden worden uitgebuit, de dure energie, de vergrijzing enz. Ze slaat geen acht op de verantwoordelijkheid van de werkgevers, de banken en de financiële wereld en de politiek. Gelukkig doen de vakbonden dat zelf wel door op gediscilineerde wijze te praten en te onderhandelen met alle betrokken partijen. Dat lijkt me beter dan een barbertje moet hangen betoog te houden zoals Rosanne doet. Van een PhD student had ik trouwens meer verwacht maar zoals gezegd, tijden veranderen.