 De sociale partijen in de Bouw hebben eind maart een akkoord voor de CAO voor de Bouwnijverheid gesloten die loopt van 1 januari t/m 31 december 2012. Op grond van dit akkoord, krijgen de werknemers in de Bouw per 1 augustus 2012 een loonsverhoging van 0,75%.
Loonoverzicht
bouwplaatswerknemers
Belangrijkste
uitgangspunten bij de lonen voor Bouwplaatswerknemers zijn: 40 uur werken per week, 25 vakantiedagen
(waarvan 5 naar Tijdspaarfonds),20 roostervrije dagen
(waarvan 10 naar Tijdspaarfonds), 8% vakantietoeslag
(naar Tijdspaarfonds),
Loonoverzicht
vakvolwassen bouwplaatswerknemers van 22 jaar en ouder
Lonen per 1 augustus
2012(incl. loonsverhoging 0,75%)
Tabel I voor “gewone”
volwassen bouwplaatswerknemers:
| ||||||||||||||||||
De vakbond staat in een kwaad daglicht, vooral bij jongeren. Ze zien het nut er niet van in of nog erger, ze zien de vakbond als een ouderwetse club die alleen maar naar de belangen van ouwe lullen in het oog houdt. Ze zouden jongeren van de toekomst beroven die hen toekomt. Ouderen hebben immers hun toekomst gehad en zouden daarom hun mond moeten houden. Jammer voor hen maar zo is het leven. Zo toch lees ik de column van Rosanne Hertzberger. Voor degenen die NRC Handelsblad niet lezen, Rosanne is columniste van die krant. In haar dagelijks leven is ze “PhD student Molecular Microbiology at UvA/NIZO Food Research” zo lees ik op Linked-in. De column waar ik het over heb, heet “Namens wie spreekt Heerts nou?” (NRC weekeinde van 10 maart 2013). |
Rosanne beweert in haar
stukje dat “ene Ton Heerts” verwarring zaait want hij wil niet
toegeven op de duur van de WW uitkering. Maar schrijft ze, als er
teveel ouderen zijn, versoberen we de AOW, als er teveel immigranten
zijn dan beperken we de toegang, “maar nu er veel werkloosheid is,
mag er niets aan de WW gebeuren? Dat begrijp ik niet.” Dat valt me
dus tegen van een PhD student. De AOW wordt niet versoberd omdat er
teveel ouderen zijn, maar te weinig jongeren. Vergrijzing heet dat.
Oké, je kunt zeggen dat is de schuld van die ouderen zelf, hadden ze
maar meer kinderen moeten maken. Daar zit wat in. Maar een vervelende
bijkomstiheid is dan weer dat die ouderen hun leven lang premie
betaald hebben voor die AOW ervan uitgaande dat de jongeren dat
straks ook zouden doen. Konden zij weten dat die jongeren wel andere
zorgen aan hun kop hebben dan de zakken spekken van ouderen?
 |
Een promovendus verdient in het eerste
jaar ongeveer € 2000 bruto per maand en dat stijgt in het vierde
jaar tot ongeveer € 2600. Universitair docenten krijgen een salaris
dat varieert van € 2900 tot € 5000 bruto per maand en
universitair hoofdocenten een salaris dat varieert van € 3700
tot € 6200 bruto per maand. Voor hoogleraren zijn speciale
salarisschalen (16 t/m 18).
|
Daarna volgen twee
paragraafjes waaruit minachting spreekt voor Ton Heerts en de FNV.
Ik citeer een stukje om duidelijk te maken dat ik niet overdrijf:
“Een half jaar nadat de voorzitter zijn eigen bond als een rokende
puinhoop beschrijft, schittert de vakbond aan de onderhandelingstafel
als nooit tevoren in zijn onmogelijke conservatisme en
onverzettelijkheid.” Van een PhD studente verwacht je meer kennis
van en begrip voor de georganiseerde werkende mens die dat mooie land
Nederland gedisciplineerd en georganiseerd heeft opgebouwd. In mijn
studententijd beseften biologiestudenten dat nog wel, maar ja tijden
veranderen. De jongeren van vandaag vinden dat ze niks te maken
hebben met het verleden.
Rosanne komt vervolgens
bij de kern van haar betoog want “wie vertegenwoordigt Heerts dan
in al die onderhandelingen? Het zijn in ieder geval niet mijn
generatiegenoten die vaak het wettelijk maximum van 3 tijdelijke
contracten krijgen (..). Het zijn ook niet de ZZP'ers die nooit
reclame hoeven te maken voor hun zaak, omdat ze toch maar één klant
hebben: hun voormalige werkgever die weigerde nog langer
pensioenpremie te betalen. Het zijn ook niet al die mensen die op
oproepbasis altijd beschikbaar moeten zijn, maar te weinig uren maken
voor een vol inkomen.” Rosanne is lid van de generatie zelfbeklag.
Dat is jammer want in plaats van zich te beklagen, had ze lid van de
vakbond kunnen worden en daar werken aan betere arbeidsvoorwaarden
voor flexwerkers en ZZP'ers. Het mooie is dat de vakbond zelf dat ook
allemaal al wil zonder dat Rosanne daarvoor lid van de vakbond is
geworden.
Ondertussen is de
malaise op de arbeidsmarkt helemaal de schuld van de vakbond: “Die
heeft de vaste werknemers zo'n luxe positie gegeven, dat vervolgens
niemand meer een vaste werknemer wil.” Nu zullen er vast wel vaste
werknemers met een luxe positie zijn zoals bijvoorbeeld professoren
en wetenschapelijke medewerkers aan universiteiten, betaald met
belastinggeld opgebracht door de gemeenschap. Maar bij de vakbond
zitten toch hoofdzakelijk bouwvakkers, metaalbewerkers,
vuilnisophalers, politiemensen, schoonmaakpersoneel enz. Om hun
positie luxe te noemen, vind ik een gotspe. Mogen die mensen met hun
gemiddelde beneden modaal inkomen beschermd worden tegen ontslag en
WW uitkeringen op minimumbestaansniveau? Rosanne vindt het allemaal
overdreven luxe. Weet je wat ik luxe vind? Een grote mond hebben ten
koste van de gemeenschap en de erfenis van een beschaafd en
fatsoenlijk land waar niemand armoede hoeft te lijden en een auto kan
rijden.
Door met haar
beschuldigende vinger naar de vakbeweging te wijzen, draagt R. niks
bij aan een oplossing van de hervormingsproblemen die vooral het
gevolg zijn van de uitdijende globale markt met zijn
lage-loon-landen, zijn goedkope maakindustrie waarin lokale
werknemers onder Middeleeuwse omstandigheden worden uitgebuit, de
dure energie, de vergrijzing enz. Ze slaat geen acht op de
verantwoordelijkheid van de werkgevers, de banken en de financiële
wereld en de politiek. Gelukkig doen de vakbonden dat zelf wel door
op gediscilineerde wijze te praten en te onderhandelen met alle
betrokken partijen. Dat lijkt me beter dan een barbertje moet hangen
betoog te houden zoals Rosanne doet. Van een PhD student had ik
trouwens meer verwacht maar zoals gezegd, tijden veranderen.
