KLIMAAT SCEPSIS

De Volkskrant publiceert een bijzonder klimaat-kritische brief van de voormalige VVD voorman en Eurocommissaris Bolkestein waarin hij schrijft dat het klimaatbeleid toe is aan een adempauze. 

Daarmee valt Bolkestein het BBB Tweede Kamer Henk Vermeer bij die zegt dat als het rode lampje op het dashboard brandt, het tijd wordt om te stoppen voordat de motor kapot gaat.

En dan is er een verrassende publicatie in het Financieel Dagblad van het enfant terrible van de klimaat experts, de Deense milieuprofessor Bjorn Lomborg.

Lomborg stelt vast dat de paniekverhalen over het klimaat vaak niet kloppen. De alarmistische fondswervers negeren wetenschappelijke feiten die hun bangmakerij ondermijnt. Dat moet afgelopen zijn, vindt Lomborg.

Hij geeft een aantal voorbeelden. Aan het begin van deze eeuw schreef de Washington Post in navolging van het Wereld Natuur Fonds het verhaal dat de ijsbeer met uitsterven werd bedreigd. In 2010 stopte die verhalen ineens. Waarom? Omdat vast was komen te staan dat de ijsberen populatie juist was toegenomen van 12.000 tot 26.000 nu. Ondertussen zijn heel wat kinderen opgevoed met het idee dat het gedaan is met de ijsbeer als gevolg van het klimaat.

Hetzelfde gebeurde met het Australische Great Barrier Reef. Dat zou verdwijnen als gevolg van stijgende zee-temperaturen. In 2022 zou er weinig meer over zijn van het koraalrif. De Britse krant The Guardian plaatste zelfs een overlijdensbericht van het koraalrif. De laatste drie jaar blijkt dat het koraalrif groter is dan ooit gemeten.

Zijn derde voorbeeld zijn de verhalen over het “verdrinken” van eilandjes in de Stille Oceaan. Daaraan deed zelfs VN algemeen secretaris Guterres in 2019 aan mee. Het eiland Tuvalu zou ten onder gaan in de oceaan. The New York Times erkende onlangs in een artikel dat de eilandjes niet verdrinken maar juist groter worden dankzij aanslibbende erosie waardoor het landoppervlak zelfs toeneemt.

Vandaag de dag zijn de dodelijke hittegolven het verhaal van de dag om de mensen bang te maken. Een verhaal wat ook al niet deugt zo schrijft ook de wetenschapscolumnist Roozendaal in de EW. President Biden ging mee in het verhaal terwijl in Amerika 125.000 mensen sterven aan koude waarvan 12.000 als gevolg van extreme kou. Er sterven daarentegen 6000 mensen aan warmte wat aanzienlijk minder is dan de sterfte bij kou. Het staat vast dat wereldwijd meer mensen sterven aan kou dan aan hitte.

Bolkestein wil een klimaat- beleidspauze om een kosten/baten analyse te maken. Daarvoor geeft hij een aantal redenen. Zo blijken de plannen van de klimaattafels vooral de laagste inkomensgroepen hard te raken met de stijgende kosten voor energie.

“Het netto resultaat werkt dus denivellerend. Als liberaal hecht ik misschien wat minder aan inkomensnivellering dan meer links georiënteerde medeburgers. Maar gezien de omvang daarvan en het feit dat het hier om een basisbehoefte gaat, ben ik daar in dit geval op tegen! Het blijft mij verbazen dat de voormannen en -vrouwen van links dit asociale bijeffect van het klimaatbeleid hebben verzwegen.”

Een ander punt ter overdenking is dat intussen duidelijk is geworden dat we het met alleen zonne- en wind-energie niet zullen redden. 

“Ze zijn duur en vergen een (fossiele) backup ter compensatie voor als de zon niet schijnt en het niet waait. Ook biomassa valt af, vanwege de hoge CO2-uitstoot bij verbranding en hogere kosten dan kolen, om nog maar te zwijgen van het verlies aan bos. Bovendien zijn het bronnen die uitsluitend elektriciteit leveren, die slechts hooguit 20 procent van de totale energiebehoefte dekt. Andere opties, zoals geothermische energie, waterstof, enzovoort zijn nog slechts beloften, terwijl waterkracht wegens ons vlakke land niet in aanmerking komt. Wat windenergie betreft worden bovendien de aantasting van het landschap en de natuur, gezondheidsproblemen bij omwonenden vanwege laagfrequent geluid, waardedaling van nabij gelegen woonhuizen en dergelijke genegeerd. …

Hoe het ook zij, de officiële doelstelling van 49 procent CO2 uitstootreductie in 2030 is helder, maar de weg daar naartoe allerminst.

Bolkestein stelt tot slot de vraag waarvoor we dit allemaal doen terwijl wat Nederland ook doet om CO2 tot nul te brengen dit geen enkel meetbaar effect zal hebben. De Volkskrant en NRC hebben dit met eigen fachtcheck bevestigd. 

 

92. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. KLIMAATRAMPEN

 

Steeds vaker hoor ik op TV en lees ik inde kranten dat we er aan zullen moeten wennen dat we als gevolg van de opwarming van de aarde te maken krijgen met steeds meer extreme weersomstandigheden met daarbij horende rampen.

“Een warmere wereld is een wereld met meer extreem weer. Orkanen worden heftiger, hittegolven komen vaker voor en in veel regio’s valt meer of juist minder regen. Niet pas in 2050 of 2100, maar nu al.” (Rode Kruis website)

"Orkanen. Overstromingen. Grote droogte. Extreem weer neemt toe, waardoor het aantal noodhulpaanvragen explosief is gestegen. In de laatste 20 jaar werden maar liefst 8 keer zoveel aanvragen gedaan. Dat blijkt uit ons nieuwe rapport. Vooral mensen in de armste delen van de wereld worden ongekend hard geraakt." (website OXFAM Novib) 

De achttienjarige Iris Willems vaart zich in De Volkskrant zelfs af of ze nog wel kinderen wil in een wereld met zoveel rampen. Ze heeft namelijk de regenramp in Valkenburg meegemaakt en nu denkt ze dat dit de toekomst gaat worden in de wereld.

Volgens de grafiek bovenaan deze blog afkomstig van de website “Our World in Data” vallen er sinds het jaar 1900 steeds minder doden bij natuurrampen. Aan een de ene kant zijn er volgens de klimaatkenners meer natuurrampen te verwachten als gevolg van de opwarming van de aarde maar de harde cijfers wijzen op steeds minder doden.

Hoe deze twee zaken te rijmen? Het valt wel mee met de hoeveelheid natuurrampen of men weet zich steeds beter te beschermen tegen die natuurrampen?

IS DE KRANT NIET OOK MAAR EEN MENING?

 

De ene krant brengt meer onheil dan de andere. De gewone-mensen- krant De Telegraaf is het voorbeeld van een krant waar onheil, sensatie, vermaak en goed nieuws in balans worden gehouden zodat verschillende gevoelens een plaats krijgen. Vooral vermaak houdt het leven draaglijk. De Telegraaf dient het nieuws op als een snelle hap. Je weet wat er ongeveer in de wereld aan de gang is en dat is genoeg om dagelijks je positie te bepalen in het spel der krachten die de wereld beheersen.

Tegenover De Telegraaf  staat de landelijke onheilskrant Trouw. Het is een door en door Hollandse krant vol kommer en kwel.  Je moet over een sterke geestelijke maag beschikken om enige reserve aan optimisme of levensgeluk te houden wil je deze krant kunnen doorstaan. Voor een cultuur-katholiek als ik is het een teveel aan onheil. Er is te weinig mildheid, te weinig vergevingsgezindheid en teveel schuld. Trouw is schaars met het geven van kleuren die het leven draaglijk maken.

Als ik de voormalige katholieke Volkskrant lees, heb ik  het gevoel een Linkse Telegraaf te lezen, gemakkelijk en vlot leesbaar met een zekere balans tussen rechts onheil en linkse verlossing. Het Rechtse Onheil is uiteraard verontrustend. De Linkse Verlossing daarentegen een kwestie van geloof.  De wereld moet veranderen. Aangezien dat maar niet lukt, worstelt de krant met sarcasme, ironie en bitterheid. Ik mis er de mildheid, de zelf relativering, de vergeving en de gemoedelijke verlossing van "we zijn allemaal maar mensen"

Mijn lijfkrant was en is nog altijd NRC Handelsblad ook al is die de afgelopen decennia veranderd en helaas niet ten goede. Misschien heeft dat te maken met mijn ouder worden. De ervaring heeft me geleerd dat de wereld maar moeizaam veranderd en ondanks alle inspanningen niet echt verbetert.

Vroeger was de NRC een krant met wat ik voor het gemak geobjectiveerd nieuws noem. Dat werd begeleid door weloverwogen opinies waarin rekening gehouden werd met die moeizaamheid van de veranderingen in de wereld. Tegenwoordig neigt de krant naar activisme ter verbetering van de wereld.

Intussen zitten alle kranten noodgedwongen in een concurrentieslag met internet want daarop gaat het nieuws als een vuurtje rond. Betrouwbaar of niet, voor veel mensen zijn internet opinies, nieuwspagina’s en alternatieve meningen op internet de belangrijkste informatiebron geworden. Tot overmaat van ramp ook nog gratis. Wat kun je daar als krant tegenover zetten? Niet zoveel behalve dan zoveel mogelijk aansluiting zoeken bij lezers die nog wel willen betalen, niet voor nieuws maar voor een mening.

Daarom veranderen alle kranten in actie en meningen-kranten. Meningen en actie die passen bij hun lezerspubliek met af en toe de intellectuele prik van een andere mening, om op zijn minst de schijn van brede oriëntatie op te houden. Geen te grote prik want dan loopt de betalende lezer weg en dan ben je nog verder van huis. Gaan de kranten dit overleven?
 

MOP EN MOPPIE, DE VOLKSKRANT

HET BRANDT CORSTIUS SYNDROOM

Een bewerkte foto van Hugo Brandt Corstius

Hugo Brandt Corstius was niet alleen de uitvinder van het syndroom waaraan hij zijn naam gaf maar hij leed er zelf ook het meeste onder. Om het syndroom te verbergen voor het grote publiek, familie en vrienden wisten wel beter, noemde hij zich onder andere Stoker. Want het syndroom gaat helaas ook gepaard met een grote behoefte aan publiek. Het is vergelijkbaar met het syndroom van Gilles de la Tourette. Mensen die hieraan lijden, soms kortweg touretters genoemd, hebben een onbedwingbare drang in het openbaar bepaalde bewegingen te maken of bepaalde geluiden of woorden te uiten.

Onderzoekers zijn er nog lang niet uit of het een aangeboren syndroom is dan wel het gevolg van een overmatige inspanning van de hersenen. Zeker is dat Brandt Corstius zelf gebukt ging onder een overbelasting van zijn hersenen. Een haast onophoudelijke stroom van stukjes en stukken verscheen in kranten en tijdschriften alsof zijn hersenen permanent aan de diarree waren, zoveel was dat. Het ergste voor hem was dat hij publiek nodig had (lezers) vandaar zijn vlucht in een tiental valse namen. Met zoveel stukjes en stukken onder een naam zou hij ongeloofwaardig zijn geworden en dat wilde hij voorkomen. Daarvoor had hij een te groot eergevoel.

Hij zelf en met hem veel anderen denken dat het syndroom mede ook het gevolg is van een combinatie van wiskunde met letterkunde. Een nauwkeurige verklaring is het niet maar naar het schijnt kon hij de wereld van de wiskundige rationaliteit met zijn abstracties niet scheiden van het echte leven. Het gevolg was dat al degenen die niet aan de door hem opgestelde sociale en politieke formules voldeden publiekelijk werden ontmaskerd en vervolgd als foute oplossingen voor zijn wiskundig opgestelde wereld. Dat waren natuurlijk veel mensen, want de wereld bestaat nu eenmaal niet uit wiskundig samengestelde mensen maar onberekenbare individuen. Brandt Corstius gaf zichzelf daardoor de ondankbare taak zulke mensen “aus zu radieren”.

Normaal gesproken zou een dergelijk syndroom zich beperken tot de studententijd. Dat is immers de tijd dat er met van alles en nog wat geëxperimenteerd wordt, ook op geestelijk vlak. Maar Brandt Corstius had het ongeluk terecht te komen bij het Amsterdamse studentenblaadje Propia Cures. Van dat blaadje is bekend dat het de onvolwassenheid van zijn redacteuren zo lang mogelijk oprekt door de normale mensenwereld als belachelijk, kortzichtig, dom en achterlijk af te schilderen. Als gevolg van zijn aanleg voor het Brandt Corstius syndroom is in deze tijd bij PC vermoedelijk de basis gelegd voor het levenslange syndroom.

Want misschien was na de periode Propia Cures nog genezing van het syndroom mogelijk geweest. Als je als een normaal mens moet werken voor je brood leer je de minachting van de medemens vanzelf af. Je moet immers inschikken om te overleven en dan leer je meteen ook inzien dat mensen ondanks hun gebreken toch ook hun goede kanten kunnen hebben. Zo niet bij Brandt Corstius. Hij mocht tegen betaling zijn wiskundige geformuleerde arrogantie voortzetten in de Volkskrant, toen het meest progressieve dagblad van Nederland en Vrij Nederland, het zo mogelijk nog progressievere tijdschrift. Zijn syndroom werd nu zijn handelsmerk.

De Volkskrant gaf hem onder zijn valse naam Stoker zelfs een dagelijkse plek linksonder op de voorpagina, de plek waar ooit de tekenaar Wibo dagelijks zijn zachtmoedige humor publiceerde. Het gevolg was een steeds verder om zich heen grijpende besmetting van de Nederlandse journalistiek met het Brandt Corstius syndroom. De gouden regel van hoor en wederhoor werd voortaan aan de laars gelapt, autoriteiten waren op voorhand verdacht en op zijn minst belachelijk, traditie en geschiedenis was nog slechts ballast, het gelijk en de tijd staan aan de kant van de gelijkhebbers en met politiek andersdenkenden mag je publiekelijk de vloer aanvegen. Alle stijlmiddelen zijn toegestaan om je publicitaire doel van uitschakeling en vernietiging van je tegenstander te bereiken. Tot op heden woekert het syndroom Brandt Corstius voort in de vaderlandse pers.

Naschrift.

Hugo Brandt Corstius is gisteren op 78 jarige leeftijd overleden. Moge hij rusten in vrede.