Posts tonen met het label moeder. Alle posts tonen
Posts tonen met het label moeder. Alle posts tonen

vrijdag 12 december 2025

MEXICAANSE VERTELLINGEN 66. FRIDA GEEFT ZICH OVER AAN DAVID

Ter herinnering aan het verblijf van Trotski in het Hotel Hacienda San Miguel Regla is zijn portret op de muur van een huis tegenover de ingang van het hotel geschilderd. 

 

Tijdens de wandeling drukt Frida zich tegen David aan alsof ze de warmte van zijn lijf zoekt nu de zon onder begint te gaan en het begint af te koelen. David voelt haar warmte en trekt haar nog wat dichter tegen zich aan. Heeft hij het goed? Zoekt Frida toenadering tot hem, de afgewezen minnaar?


Alsof het zo moet zijn, gaan ze samen op het gras zitten om naar de ondergaande zon te kijken. Ze hebben het gevoel dat de tijd tussen hen in stil staat. Ze zijn het middelpunt van de wereld of nog verder, van het universum. Een vreemde gewaarwording alsof je ineens boven jezelf uitstijgt en een wordt met dat universum.


Frida ontspant haar lichaam terwijl ze in de armen van David gaat liggen. Ze geeft zich aan hem over, ze vertrouwt hem haar ziel en lichaam toe. Een geheel nieuwe ervaring. Tot nu toe had ze altijd de controle over zichzelf gehouden. Ze liet zich alleen maar leiden door haar lustgevoelens. Dit ging veel verder.


David voelt aan haar lichaam dat ze zich in het volste vertrouwen aan hem overgeeft. Ook voor hem is dat nieuw. Hij begint te trillen van spanning. Zoveel had hij niet verwacht. Hij kust haar op haar gitzwarte haren en zoekt zachtjes met zijn lippen haar gesloten ogen. Ook zij wacht in spanning af waar haar minnaar haar heen zal voeren.


Het zachte kussen van David gaat over tot vurige kussen, kussen die Frida al even vurig beantwoord. Ze drukken hun lichamen tegen elkaar. Frida legt zich neer in het gras om zich helemaal over te geven aan David. Ze schort haar lange rok op om het binnendringen bij haar gemakkelijk te maken.


Kort maar intens geven ze zich over aan de lust die hun liefde bezegelt. Frida voelt zijn sperma in haar binnendringen. Het voelt als een bevrijding. Ze weet het haast zeker, uit deze diepe liefde vol overgave zal zij een kind baren. Ze zal eindelijk moeder worden, niet zo maar moeder, maar moeder van een kind dat ze met liefde en vol overgave heeft ontvangen.


De zon is al een tijdje onder als ze opstaan. Ze fatsoeneren hun kleren en lopen zwijgend terug naar het hoofdgebouw. Frida voelt zich voor het eerst een vrouw die weet wat ze wil. Natuurlijk, ze zal blijven schilderen maar is een kind krijgen niet iets  veel groters en mooiers dan welk schilderij ook? 


David probeert zijn gedachten bij elkaar te rapen. Het is allemaal wel veel ineens. Nooit heeft hij echt toegang gehad tot Frida. Natuurlijk, ze zijn wel eens tussen de bedrijven door met elkaar naar bed geweest maar dat ging niet verder dan de bevrediging van hun wederzijdse behoeften. Dit gaat veel verder. Eigenlijk kan David zich geen vrijpartij herinneren waarin een vrouw zich zo overgaf aan hem als vandaag Frida.


Heeft Frida nu besloten om zijn vrouw te worden of lijkt dat maar zo? Hij kijkt opzij naar haar en ziet dat haar gezicht straalt van geluk of is het liefde? Hij pakt opnieuw haar hand en jawel ze laat hem toe. 


Nu weet hij het haast zeker. Frida heeft besloten om hem als haar man en minnaar te nemen. David kan zijn geluk niet op al beseft hij meteen dat samenleven met Frida geen gemakkelijke opgave zal worden. Daarvoor is ze te eigenzinnig en te onafhankelijk, maar dat kan hem voorlopig niks schelen. Hij leeft in het hier en nu en dat is meer dan genoeg.

vrijdag 19 september 2025

57. MEXICAANSE VERTELLINGEN. LIEFDESRAZERNIJ

 

Moeder met twee kinderen onderweg in San Miguel Regla, Mexico 1976

Voordat ik verder ga met mijn verhaal, wil ik het waar gebeurde verhaal vertellen over Rosa die als een zwerfkat door het dorp sluipt, zo onzichtbaar mogelijk voor de dorpelingen. Ze noemen haar de gevallen vrouw zonder te weten wat haar is overkomen. Daarom alleen al moet dit verhaal verteld worden.


Haar levenslot is bepaald op de avond dat ze als vijftienjarige tot over haar oren verliefd ’s nachts het huis uitsloop en zich liet ontvoeren door haar geliefde.


Een door en door romantische gebeurtenis die litterair allerwegen nogal eens wordt geroemd als het hoogste bewijs van liefde die zich door niets laat weerhouden en een bevestiging van het romantische geloof in de eeuwige liefde.


Het is maar al te waar dat verliefde mannen en vrouwen in een zodanige staat kunnen verkeren dat ze zich door niets en niemand laten weerhouden om bij hun geliefde te zijn.


Zo een gemoedstoestand kan misschien het beste vergeleken worden met een vorm van razernij die trouwens ook oudere mannen en vrouwen in hun greep kan krijgen. 


Zij die in zulke liefdesrazernij verkeren zijn bereid de gevolgen van hun daden zo nodig tot aan de dood te aanvaarden. Het litteraire voorbeeld daarvan is het liefdesdrama Romeo en Julia van Shakespeare. Het is een gemoedstoestand waarin elke redelijkheid verdampt in hartstocht, in een hart dat vurig brandt van liefde.


Welnu met dat brandend vuur in haar hart reed Rosa te paard met haar geliefde naar haar nieuwe lotsbestemming, als een kleine godin bevrijd van de lasten van het leven op weg naar eeuwig liefde, liefde tot de dood.


Haar leven in de bergen nam een heel andere wending nam dan zij verwachtte. Een wending die Rosa in haar jeugdige onervarenheid   niet voorzien had. Ze had de armoedige hut en het al even armoedige bestaan vol liefde gedragen, was haar geliefde trouw aan zijn liefde voor haar gebleven, ware het niet dat hij ontrouw werd aan haar. 


Zijn liefde zakte weg in een stinkend moeras van drank en geweld. Niet zo maar geweld, maar geweld tegen haar. Zijn ontrouw werd nog gewelddadiger toen zij zwanger werd van zijn kind. Toen kon haar gemoed de liefdeloosheid, het verraad aan het leven niet langer dragen. Ze stortte van een opperste staat van geluk in het diepste dal van ongeluk. Haar kracht van haar jeugd smolt weg in het verdriet om het verlies van liefde en geluk. 


De enige kracht die haar nog restte was haar kleine Adam te redden, een nieuwe kans op geluk en liefde te geven. Daarom zocht ze verwilderd naar haar broer. Toen die zijn reddende hand uitstak en Adam terecht kon bij haar ouders, zat haar leven er op. Ze was opgebrand. 


En zo komt het dat ze in haar geboortedorp rond sluipt als een schuwe kat, wachtend tot de dood haar uit haar lijden zal verlossen. Laten we daarom bidden voor haar zieleheil. Moge de oude goden van Mexico als ook de goden van de Spaanse veroveraars -Jezus Christus en Maria zijn moeder - haar genadig zijn.