NASRAH HABIBALLAH, EEN VROUW UIT EEN STUK.

 

Opgegroeid als dochter van een Israelisch Palestijnse vader en een Nederlandse moeder met een Engelse achtergrond kreeg ze haar journalistieke droombaan als correspondent voor de NOS in Israel. Al snel veranderde de droombaan in een hel na de Hamas aanslagen van 7 oktober 2023.

Ze vertelt er over in VPRO’s zomergasten van afgelopen zondag 2 augustus, een programma waar ik normaal gesproken niet meer naar kijk. In de loop van de tijd zijn de drie uur durende diepzinnige interviews gelardeerd met video en filmfragmenten ontaard in een egodocument waarin naar goed Nederlands journalistiek gebruik wordt gepraat over wat je hebt gevoeld en wat er door je heen ging.

Zo niet bij Nasrah Habiballah. Ze was zoals ik haar als NOS correspondent in Israel had leren kennen. Een vrouw die zich hield aan de feiten, zoals ze zelf aan het begin van het gesprek opmerkte naar aanleiding van een vraag van interviewster Janine Abbing, “ik ben journalist, geen activist.”

Ze bleef die avond journalist maar niet op afstand. Ze vertelde over haar complexe en soms gecompliceerde achtergrond, haar jeugd in Rotterdam en haar vakanties in het Palestijnse dorp van haar vader en zijn familie in Israël. Ze voelde zich daar veilig en prettig omringd door de grote familie van haar vader.

Ze vertelde over haar bezinning op haar toekomst en het besluit om journalist te worden, over de droombaan in Israel om zo een journalistieke brug te slaan tussen Nederland en Palestijns Israël. Tussen twee verschillende culturen die de grootste moeite hebben om elkaar te begrijpen.

Want dat is het wat ze wil. Journalistiek op basis van oprechte nieuwsgierigheid naar de ander. Ze is er niet op uit om anderen de maat te nemen (een nogal Nederlandse gewoonte ook onder journalisten) maar open te staan voor de ander en in zijn of haar waarde te laten.

“De mensen thuis zitten niet verlegen om mijn mening over wat daar gebeurd”, aldus Nasrah. Meningen zijn er genoeg. Beter is om feiten te geven zodat de kijker zich een beeld kan vormen wat er aan de hand is in die complexe oorlog waar diverse volkeren met elk hun eigen religieuze achtergrond, geschiedenis en historische trauma’s waaronder de holocaust, gewelddadig met elkaar in botsing komen.

Ze staat onder een niet aflatende werkdruk die gepaard gaat met spanningen in oorlogsgebied. Ze moet met haar pasgeboren baby en haar man schuilen voor de raketten uit Iran. Tegelijkertijd noemt ze haar gezin ook haar redding in de heksenketel van haar werk, de oorlog en de inspanningen. Haar gezin geeft haar even rust en structuur. 

Ze vertelt dit alles zonder te dramatiseren, zonder zich te beklagen en zonder ook maar iemand iets te verwijten. Tegelijk blijft ze haar werk als correspondent voor het NOS journaal en Nieuwsuur doen. Werk waardoor ik als kijker de feiten kreeg te horen en te zien uit deze enorme heksenketel van oorlog en politiek, menselijk lijden en cynisme, internationale geopolitiek en voortdurend onrecht.

Dat was ook de reden waarom ik naar deze uitzending van Zomeravondgasten keek. Het ging mij om haar en ik moet zeggen, ik heb geboeid naar haar geluisterd en ben blij haar beter te hebben leren kennen.

MEXICAANSE VERTELLINGEN 66. FRIDA GEEFT ZICH OVER AAN DAVID

Ter herinnering aan het verblijf van Trotski in het Hotel Hacienda San Miguel Regla is zijn portret op de muur van een huis tegenover de ingang van het hotel geschilderd. 

 

Tijdens de wandeling drukt Frida zich tegen David aan alsof ze de warmte van zijn lijf zoekt nu de zon onder begint te gaan en het begint af te koelen. David voelt haar warmte en trekt haar nog wat dichter tegen zich aan. Heeft hij het goed? Zoekt Frida toenadering tot hem, de afgewezen minnaar?

Alsof het zo moet zijn, gaan ze samen op het gras zitten om naar de ondergaande zon te kijken. Ze hebben het gevoel dat de tijd tussen hen in stil staat. Ze zijn het middelpunt van de wereld of nog verder, van het universum. Een vreemde gewaarwording alsof je ineens boven jezelf uitstijgt en een wordt met dat universum.

Frida ontspant haar lichaam terwijl ze in de armen van David gaat liggen. Ze geeft zich aan hem over, ze vertrouwt hem haar ziel en lichaam toe. Een geheel nieuwe ervaring. Tot nu toe had ze altijd de controle over zichzelf gehouden. Ze liet zich alleen maar leiden door haar lustgevoelens. Dit ging veel verder.

David voelt aan haar lichaam dat ze zich in het volste vertrouwen aan hem overgeeft. Ook voor hem is dat nieuw. Hij begint te trillen van spanning. Zoveel had hij niet verwacht. Hij kust haar op haar gitzwarte haren en zoekt zachtjes met zijn lippen haar gesloten ogen. Ook zij wacht in spanning af waar haar minnaar haar heen zal voeren.

Het zachte kussen van David gaat over tot vurige kussen, kussen die Frida al even vurig beantwoord. Ze drukken hun lichamen tegen elkaar. Frida legt zich neer in het gras om zich helemaal over te geven aan David. Ze schort haar lange rok op om het binnendringen bij haar gemakkelijk te maken.

Kort maar intens geven ze zich over aan de lust die hun liefde bezegelt. Frida voelt zijn sperma in haar binnendringen. Het voelt als een bevrijding. Ze weet het haast zeker, uit deze diepe liefde vol overgave zal zij een kind baren. Ze zal eindelijk moeder worden, niet zo maar moeder, maar moeder van een kind dat ze met liefde en vol overgave heeft ontvangen.

De zon is al een tijdje onder als ze opstaan. Ze fatsoeneren hun kleren en lopen zwijgend terug naar het hoofdgebouw. Frida voelt zich voor het eerst een vrouw die weet wat ze wil. Natuurlijk, ze zal blijven schilderen maar is een kind krijgen niet iets  veel groters en mooiers dan welk schilderij ook? 

David probeert zijn gedachten bij elkaar te rapen. Het is allemaal wel veel ineens. Nooit heeft hij echt toegang gehad tot Frida. Natuurlijk, ze zijn wel eens tussen de bedrijven door met elkaar naar bed geweest maar dat ging niet verder dan de bevrediging van hun wederzijdse behoeften. Dit gaat veel verder. Eigenlijk kan David zich geen vrijpartij herinneren waarin een vrouw zich zo overgaf aan hem als vandaag Frida.

Heeft Frida nu besloten om zijn vrouw te worden of lijkt dat maar zo? Hij kijkt opzij naar haar en ziet dat haar gezicht straalt van geluk of is het liefde? Hij pakt opnieuw haar hand en jawel ze laat hem toe. 

Nu weet hij het haast zeker. Frida heeft besloten om hem als haar man en minnaar te nemen. David kan zijn geluk niet op al beseft hij meteen dat samenleven met Frida geen gemakkelijke opgave zal worden. Daarvoor is ze te eigenzinnig en te onafhankelijk, maar dat kan hem voorlopig niks schelen. Hij leeft in het hier en nu en dat is meer dan genoeg.