Posts tonen met het label paternalisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label paternalisme. Alle posts tonen

donderdag 30 oktober 2025

BLINDE VLEKKEN OP LINKS

Voor sommige kiezers is dit het toonbeeld van integratie en samenwerking voor anderen een provocatie en bevestiging van vervreemding in eigen land.

Ik las en hoorde links en rechts in de media dat ze bij Groen Links/PvdA (wanneer gaan die twee nu eens eindelijk fuseren?) niet begrijpen wat kiezers bezielt. Hoewel hun programma zegt de grootste problemen van het land als wonen, zorg en uiteraard de altijd durende armoedebestrijding en herverdeling te willen aanpakken, stromen de kiezers niet toe.

Wie goed naar Wilders luistert, weet waarom. Er woedt een cultuuroorlog en dat woord willen linkse mensen absoluut niet horen. Nu is oorlog ook wel een erg drastisch woord wat weinig nuance toelaat. Je zou het daarom een veenbrand moeten noemen of ontheemding, zoals Pim Fortuyn deed voordat hij door een milieufanaat werd vermoord.


Van de week bracht een vragensteller tijdens het verkiezingsdebat tussen Wilders en de rest op SBS 6 het onder woorden. Hij voelt zich niet meer thuis in zijn eigen Rotterdamse wijk vanwege de overvloed aan 'vreemdelingen' die inkopen doen bij hun eigen, al even vreemde winkeliers. Als je het gevoel krijgt dat je thuis of in dit geval je wijk wordt ontnomen dan raak je ontheemd, vervreemd of zelfs ontworteld en wie wil dat in zijn eigen land? 


Toen ik laatst vertelde dat Aziatische winkeliers in de Portugese stad Porto geen Portugees spreken ook al wonen ze er jaren, antwoordden twee vrienden uit de Randstad dat ze in Amsterdamse café’s en restaurants altijd in het Engels worden aangesproken, ook nadat je hebt gevraagd om Nederlands te spreken. Dat blijken ze dan niet te kunnen.


Twee voorbeelden van ontheemding waar Groen/PvdA geen afstand van wil nemen. Integendeel, het strookt met hun idee dat we allemaal wereldburgers zijn, dat thuis een inwisselbare plek is en dat de Nederlandse taal nu eenmaal geen wereldtaal is en kosmopolieten spreken liever een wereldtaal dan een dialect aan de Noordzee.


Dat hoeft natuurlijk niet te verbazen want Groen/PvdA stemmers zijn hoog opgeleiden die het in stad en land voor het zeggen hebben. Niettemin ontfermen zich graag over hun zwakkere burgers (politiek paternalisme onder de naam van solidariteit). Niet dat ze de wereld van die zwakkere burgers goed begrijpen. Daarom lossen ze alles op met toeslagen enz.Je zorgt voor een hoger minimumloon, lagere huren en extra toeslagen enz. en de burger is tevreden. Volkscultuur is nooit een sterke kant geweest bij de PvdA en zeker niet bij GL.


Wilders vertaalt de cultuuroorlog tot in het extreme met zijn slogan Nederlanders op de eerste, de tweede en de derde plaats (bij Vlaams Belang heet dat “Eigen volk eerst”) waardoor het lijkt of  er voor anderen geen plaats is. Dat is overdreven zoals altijd als het om politieke slogans gaat. Wilders vergroot het probleem uit om aandacht te krijgen.


Maar links heeft panische angst voor dit "nationalisme". Merkwaardig genoeg heeft men dat niet als het om andere volkeren gaat. Dan is nationalisme zelfs gewenst, toegestaan en mag het zelfs activistisch gepromoot worden.


Voeg bij het linkse onbegrip voor de ontheemding van de doorsnee Nederlanders het linkse klimaat-alarmisme bedoeld om de burger de stuipen op het lijf te jagen en zo klaar te stomen voor de gewenste aankoop van warmtepompen, zonnepanelen, elektrische auto’s, windmolens bij de achterdeur enz. en en het plaatje is compleet.


Groen en de PvdA zijn in oorlog met de doorsnee Nederlanders die vooral met rust willen worden gelaten, hun eigen  taal spreken en een eigen vertrouwd thuis in een al even vertrouwde, eigen wijk willen. 

vrijdag 28 januari 2022

33. HET BELOOFDE LAND. ROSIER EN DE KUNST VAN HET WAARNEMEN

 

Een woning in een armoedewijk in Mexico-stad betekent met z'n allen wonen en slapen in een kamer.(1979)

Mensen leren hoogachten en liefhebben is nu niet bepaald wat je noemt een wetenschappelijk verantwoord resultaat maar wel humaan en wat mij betreft zinvoller. Zoals trouwe lezers weten, was mijn oorspronkelijke plan in Colombia  het voorbeeld te volgen van Rosier en voor een aantal maanden mijn leven te delen met bewoners van een armoedewijk. Niet om ze te leren hoogachten en liefhebben al hoort er dat wel bij maar om hun sociaal politieke denken en doen in kaart te brengen. 

Niet door ze als knuffels te beschouwen, tot onderwerp van vaderlijke zorg (paternalisme) te maken of om te zien of ze geschikte objecten voor een sociale revolutie zijn maar om zoveel mogelijk hun gelijke te zijn. Dat is sowieso moeilijk maar in dit geval extra moeilijk. Als bleekgezicht onder Colombianen is het moeilijk of zo goed als onmogelijk zodanig het vertrouwen te winnen van de bewoners van een armenwijk dat ze mij min of meer als een gelijke beschouwen. Uit correspondentie met Fernando was al gebleken dat wantrouwen meer voor de hand zou liggen. 

Niettemin is in de culturele antropologie deze methode aanvaard als een manier om meer te weten te komen over een vreemde, niet - westerse cultuur. Sociologen gebruiken de methode ook wel eens maar in de Nijmeegse politicologie en elders ben ik die niet tegengekomen. Over het algemeen wordt de methode van participerende observatie als onvoldoende objectief beschouwd. 

Het streven in de sociale wetenschappen is om zo objectief mogelijk waar te nemen, zo dicht mogelijk de natuurwetenschappen te benaderen. Maar totale objectiviteit zoals in de natuurwetenschap is in de menswetenschappen onmogelijk. Je kunt mensen nu eenmaal niet tussen  een glaasje ingeklemd onder een microscoop leggen om te weten wat ze denken en voelen. Daarvoor is een gesprek nodig in een gemeenschappelijke taal, een zekere mate van onderling begrip, verstandhouding en liefst ook vertrouwen.  

Je moet oppassen dat je als onderzoeker door je opstelling om maximaal objectief te willen zijn, mensen niet tot een zodanig studieobject maakt dat ze “ontmenselijkt” worden. De bedoelingen kunnen nog zo goed zijn, objectivering kan een proces van ontmenselijking in gang zetten waarbij misverstanden kunnen optreden of nog erger. De onderzoeker moet capabel zijn om en betrokken te zijn en afstand kunnen houden. 

Dat vereist een zekere balans in de omgang met de mensen waar je onderzoek zich op richt. Rosier verstaat die kunst. Hij is sociaal gevoelig en heeft inzicht in de psyche van de mensen. Hij bekijkt ze vanaf een zekere afstand zonder ze op afstand te zetten. Hij is tot op zekere hoogte betrokken zonder blind te worden voor valkuilen als misleiding, misbruik, eigendunk en teveel aan zelfvertrouwen. Zelfkennis is net zo belangrijk als kennis nemen van de ander. 

Rosier verstaat ook de kunst om hetgeen hij heeft meegemaakt te verwoorden en op te schrijven. Zijn beide boeken laten zich lezen als een soort realistische romans. Zonder een uitgesponnen plot blijf je nieuwsgierig naar zijn bevindingen. Hij beschikt eveneens over de kwaliteit van het woord. Hij verstaat de kunst om zijn avonturen onder de mensen helder te verwoorden waarbij hij nooit de nuances uit het oog verliest.

(wordt vervolgd)