Posts tonen met het label efraïm. Alle posts tonen
Posts tonen met het label efraïm. Alle posts tonen

vrijdag 2 mei 2025

MEXICAANSE VERTELLINGEN 37. DE PIJN VAN ROSA

Het gesprek van de dag. Mexico 1976. (foto:petrus)


Rosa is niet meer te stoppen. Eindelijk kan ze haar pijn en verdriet kwijt aan iemand van wie ze houdt en die ze vertrouwt. Diego verroert zich niet, net zo min als Sara. Beiden beseffen dat ze haar niet moeten onderbreken nu ze ontwaakt uit een toestand van verdoving die veel te lang heeft geduurd.


Met tranen in haar ogen vertelt ze over de bevalling van Adam. Er zat niets anders op dan op zoek te gaan naar hulp toen de weeën steeds vaker opkwamen. Ze dwaalde over de paden op zoek naar iemand die haar wilde helpen. Ze struikelde over de losse stenen en gleed uit op de stijle paden. Uiteindelijk vond ze een hut waarin een vrouw zat die haar wilde helpen.


Die begreep onmiddellijk de toestand van Rosa. Ze legde Rosa op haar eigen bed, zette warm water klaar en haalde lappen en doeken voor haar en het nog ongeboren kind. Ze mocht na de bevalling blijven tot ze sterk genoeg was om terug te gaan naar haar hut. Al die tijd zag ze geen Efraïm, ze vreesde dat hij haar verlaten had om elders zijn heil te zoeken.


Nadat ze thuis was met Adam liet Efraïm zich weer zien. Rosa had gehoopt dat de komst van hun zoon hem zou veranderen, dat de liefde tussen hen weer zou terugkeren maar niets was minder waar. De toestand werd slechter. Rosa begon hard te snikken toen ze zei dat Efraïm niet eens naar hun zoon had gekeken.


Hij bleef drinken en het ergste van alles ook slaan. Er was niks meer wat Rosa of het kind nog goed konden doen. Alleen al hun aanwezigheid was genoeg om hem boos te maken. Eigenlijk wil hij ze niet meer in zijn hut hebben. Rosa zelf raakte verward en voelde zich in het nauw gedreven.


Ze kon maar niet vatten wat zich afspeelde in het hoofd van Efraïm en waar zijn hart was gebleven. Misschien waren de problemen hem in het hoofd geslagen? Misschien was hij bezig gek te worden? Ze was in haar jonge leven nog nooit door iemand geslagen, niet door haar vader en zeker niet door haar broers. Ze had haar vader nooit dronken gezien en zijn vrouw zien mishandelen. Zoiets bestond niet in haar wereld. Ze was radeloos en wist niet waar heen of waar naar toe te gaan.


Op een dag komt Efraïm niet meer thuis en ook de dagen die volgen niet. Er zit niks anders op dan uit bedelen te gaan langs de hutten in de bergen. Ze weet zeker dat Efraim niet meer terugkomt. Ze vermoed dat hij gevlucht is naar Amerika waar zoveel mannen naar toe gaan om hun geluk te beproeven.


Ze begint opnieuw te huilen. “Wat moet ik helemaal alleen met een kind daarginds in de bergen?”, zegt ze wanhopig huilend tegen Diego en Sara. Ze kan er nooit goed voor zorgen. Er is niemand daarginds in de bergen waar ze terecht kan. Ze kijkt Diego hulpeloos aan en vraagt hem, “Wwaar moet ik heen met Adam?”


 Diego beseft dat hij voor een oplossing moet zorgen. Haar toestand verdraagt geen uitstel meer. Haar zo terug laten gaan naar de hut zou wel eens haar dood en die van haar kind kunnen zijn. Dat kan hij niet verdragen. Hij overlegt kort met Sara. Ze nemen het besluit om met Rosa haar kind te gaan halen en daarna met zijn ouders te praten. Waarom zou Rosa niet met Adam bij hun ouders kunnen wonen? 

vrijdag 25 april 2025

36. MEXICAANSE VERTELLINGEN. DE EENZAAMHEID VAN ROSA

 

Portret van een meisje, Mexico 1976 ( foto; petrus nelissen)

Rosa praat aan een stuk door. Het is alsof ze een bekentenis aflegt die haar verlost van al haar angsten en verdriet. In het begin was alles goed tussen haar en Efraïm. Het leek wel een sprookje. Efraïm was de prins die haar op zijn paard kwam halen. 


Samen reden ze door de duisternis de bergen in achter het huis van Rosa. Ze zat voorop tussen zijn armen waarmee hij de leidsels vasthield. Ze voelde zijn warme lijf tegen haar aan. Hij leidde het paard behendig over het smalle pad van losse stenen naar boven. Ze voelde zich gerust en vol vertrouwen in de toekomst.


In hun schuilplaats, een oude en verlaten hut diep in de bergen, verloren ze zich in het vuur van een zorgeloze gepassioneerde liefde. Na verloop van tijd begon onzekerheid hun liefde, tederheid, warmte en geborgenheid te ondermijnen. Waar moesten ze het geld vandaan halen voor eten en drinken? Moesten ze voor altijd in de oude hut blijven en vooral waar zou hun kind geboren worden? Praktische vragen waar Efraïm geen antwoord op had en zijzelf ook niet.


Het ergste was voor Rosa de eenzaamheid overdag. Alleen al bij de gedachte daaraan kon ze haar gevoelens niet bedwingen. Ze begon te huilen maar bedwong zich zodat ze met zacht gesnik verder vertelde. Diego en Sara wisten er geen goed raad mee. Ze voelden zich beschaamd om getuige te zijn van zoveel verdriet maar bleven bedremmeld staan en luisteren naar zoveel verdriet. 


Na verloop van tijd voegde zich bij de eenzaamheid de angst, angst dat ze straks van iedereen verlaten zou moeten bevallen. Wat alles nog erger maakte was dat het leek alsof Efraïm onverschillig was geworden voor Rosa. Het was blijkbaar zijn manier om de problemen te ontlopen. Hij wist zich geen raad meer met de situatie. Wat eerst zo eenvoudig leek, werd hem teveel.


Rosa zag hem met de dag onzekerder worden. Haar stoere minnaar die haar had durven schaken, kwam steeds vaker dronken thuis. ’s Morgens vroeg als hij met zijn kater van de avond tevoren vertrok, beloofde hij haar niet meer te drinken. Een belofte waar hij zich niet aan hield. Hij bleef zijn verdiende geld uitgeven aan drank.


Tot groot verdriet en nog meer ellende voor Rosa had hij een kwade dronk. Zijn onverschilligheid in haar lot, sloeg om in verwijten. Het was haar schuld dat ze in problemen zaten. Had ze maar niet zwanger moeten worden! Rosa voelde de grond onder zich weg zinken. Zoveel verraad aan hun liefde had ze zich nooit van haar leven kunnen voorstellen. 


Een enkel verkeerd woord van haar kon hem tot razernij brengen. Haar vraag wat ze dan verkeerd had gezegd, maakte zijn razernij zo groot dat hij haar begon te slaan. Zo gingen de dagen in eenzaamheid en angst voorbij, koud en hongerig in een vervallen hut. In al die ellende begon het kind in haar zich aan te kondigen. Ze voelde het af en toe bewegen in haar buik.


vrijdag 14 februari 2025

26. MEXICAANSE VERTELLINGEN. ROSA BLIJFT IN DE BERGEN

's Ochtends vroeg in het dorp.

 

Diego voelt zich droevig en blij te gelijk. Blij dat hij zijn zus gezien en gesproken heeft, droevig omdat zij zo jong van huis is weg gegaan. Was het haar vrije keus of was er geen keus? Hij zag droefenis in haar ogen. Was dat omdat het afscheid van thuis haar zwaarder valt dan ze gedacht had?


Nu ze met Efraim alleen in de bergen leeft, dringt het waarschijnlijk pas tot haar door dat ze in haar jeugdige en onervaren verliefdheid het veilige leven thuis achter zich gelaten heeft. Het is een hoge tol die ze betaalt voor haar geluk. Misschien twijfelt ze of die niet te hoog is?


Diego weet hoe het is. Hij is lang van huis geweest en weet intussen maar al te goed wat het betekent om je lot in eigen hand te nemen. Je staat er alleen voor tenzij je iemand vindt met wie je je leven kunt delen maar daarvoor moet je geluk hebben. Hoe kom je zo iemand tegen?


Rosa denkt in haar verliefdheid dat ze zo iemand heeft gevonden, maar is dat ook zo? Ze heeft een keuze gemaakt. Die keuze zal voor altijd een stempel drukken op haar leven. Heeft ze de keuze te vlug gemaakt? Wie zal het zeggen? Hij was 18 toen hij van huis ging, Rosa amper vijftien. Hij was amper volwassen maar misschien is een vrouw sneller volwassen dan een man? 


Na een vermoeiende dag paard rijden en peinzen komt hij thuis. Hij vertelt van zijn ontmoeting met Rosa. Zijn ouders zijn teleurgesteld dat hij haar niet heeft kunnen overtuigen terug naar huis te komen. Daar hadden ze op gehoopt. Dat ze bij haar Efraïm blijft, is weinig geruststellend. 


De jongen kan niet eens voor zichzelf zorgen laat staan voor zijn jonge geliefde.Waar moeten ze daarginds in de bergen van leven? Wat voor toekomst hebben ze daar en wat als er een kind wordt geboren? Wie helpt Rosa dan bij de bevalling? Zijn ouders weten de antwoorden niet. Diego ook niet.


Hij kan de slaap niet vatten en staart vermoeid naar buiten, naar de sterren. Hij zou willen dat daar ergens boven het lot van de mensen beschreven staat, het lot van Rosa en van hemzelf. Misschien dat het een tragisch lot is maar dan weet je tenminste waar je aan toe bent. Nu moet je maar afwachten. Natuurlijk, je kunt hier of daar je lot proberen te sturen maar hij heeft het nu gemerkt bij Rosa, er valt weinig te sturen.


Helaas, de sterren zijn en blijven lichtjes onmetelijk ver weg, romantische lichtjes als je er voor in de stemming bent. Nu zijn het verloren lichtjes in de ruimte, net zo verloren als hijzelf. Er overvalt hem een grenzeloos gevoel van eenzaamheid, er alleen voor te staan. En toch, heel ver weg voelt hij dat hij gezien wordt maar hij heeft geen idee wie of wat dat zou kunnen zijn. Het is alles een raadsel. Eindelijk valt hij in slaap, een onrustige slaap.