Posts tonen met het label darwin. Alle posts tonen
Posts tonen met het label darwin. Alle posts tonen

woensdag 2 maart 2022

43. HET KAN VRIEZEN. HET KAN DOOIEN. ANDERHALVE GRAAD 1

 


Volgens de akkoorden van Parijs is de Heilige Graal van het Klimaat De Anderhalve Graad. Het heet dat als de aardse atmosfeer meer dan anderhalve graad opwarmt door het broeikasgas CO2  het goed fout zal gaan. Eigenlijk is zelfs anderhalve graad al teveel, meer  is een ramp.

Dezer dagen krijgen we met een nieuw rapport van het VN Klimaatbureau  IPCC voor de zoveelste keer het rampenscenario van De Anderhalve Graad ingepeperd. Je vraagt je af waarom dit telkens opnieuw herhaald moet worden? Luistert de internationale gemeenschap ondanks de spectaculaire klimaatconferenties nog steeds niet goed? En wanneer doet ze dat dan wel? Ik vrees dat niemand een antwoord heeft op deze vraag. Klimaat lijkt een gebed zonder einde te worden. 

Volgens het IPCC hebben "Alle grote klimaatveranderingen een ontwrichtende werking en eerder geleid tot het uitsterven van vele soorten, de migratie van populaties en grote veranderingen in het landoppervlak en de oceaancirculatie. De snelheid van de huidige klimaatverandering is hoger dan de meeste eerdere veranderingen, waardoor adaptatie voor de natuur en aanpassing voor de menselijke maatschappij moeilijker is. Daarnaast maakt de toegenomen complexiteit van de menselijke samenleving dat er een toenemend risico is. De huidige klimaatverandering houdt dan ook een aanmerkelijk grotere kans op schade in." (Wikipedia: Opwarming van de Aarde)

Veranderingen zijn er altijd geweest. De Griekse filosoof Heraclitus (rond 500 jaar voor Christus) zei het al, “Panta Rhei”, alles stroomt, waar hij mee wilde zeggen dat alles voortdurend veranderd. De enige constante is verandering. Vanuit dit gezichtspunt bezien is klimaatverandering niks nieuws.

De evolutieleer van Darwin is gebouwd op hetzelfde idee van permanente verandering aangevuld met adaptatie of aanpassing tot overleving van de soort. Uit onderzoek blijkt dat de soorten die zich niet weten aan te passen aan de veranderingen uitsterven. 

Een bekend voorbeeld zijn de Dinosaurussen die 230 miljoen jaar geleden leefden en maar liefst 140 miljoen jaar lang de dominante diersoort op aarde is geweest. Niemand weet precies waarom ze zijn uitgestorven. Men vermoed als gevolg van een meteoriet inslag. Zo een inslag brengt zoveel veranderingen ineens dat de Dino geen tijd meer heeft gehad om zich aan te passen en dus uitsterft.

Wordt dat ook ons lot? Komen de klimaatveranderingen zo snel dat we ons niet kunnen aanpassen en bijgevolg uitsterven? Het IPCC spreekt daar niet over, die heeft het over "grotere kans op schade". Intussen gaat het goed met de menselijke soort sinds de opwarming van de aarde, een periode die min of meer samenvalt met de industrialisering die voor 1800 van start is gegaan. (zie bovenstaande grafiek)

“Rond 1800 woonden er één miljard mensen op de wereld. In 1927 waren dat er twee miljard. Eind jaren 1950 groeide de wereldbevolking tot drie miljard personen. Op 11 juli 1987 werd het Kroatische jongetje Matej Gaspar symbolisch uitgeroepen tot vijf miljardste wereldburger. Op 19 juli 1999 werd volgens de Verenigde Naties de zes miljardste mens geboren. Een jongen uit Sarajevo kreeg de eer. Dit was uiteraard een symbolische keuze, omdat niet was na te gaan wie daadwerkelijk de zes miljardste wereldburger werd. De VN koos voor Sarajevo om te tonen dat de regio zich herstelde. Op 31 oktober 2011, iets meer dan 12 jaar later, werd de zeven miljardste mens geboren.” (Wikipedia: wereldbevolking)

Het goed met de mens maar volgens het IPCC slecht met het klimaat. Dat is een moeilijk te verkopen boodschap. Misschien gaat het zo goed met de soort mens dat de aarde niet de tijd heeft om zich aan te passen maar tot nu toe is er niks van te merken. Integendeel, met het wereldwijd stijgen van de welvaart lijkt de groei van de wereld te minderen.

“Wereldwijd is er een afname van het vruchtbaarheidscijfer, met uitzondering van Europa. Tussen 2010 en 2015 lag dit in 83 landen onder de 2,1 die nodig is voor een stabiel bevolkingsaantal. Deze denataliteit kan leiden tot bevolkingsdaling en in combinatie met de stijgende levensverwachting ook vergrijzing en ontgroening. Migratie compenseert dit ten dele, maar niet volledig. De netto-migratie naar landen met een hoger inkomen daalde in de periode 2010-15 naar 3,2 miljoen per jaar van een piek in de periode 2005-10 van 4,5 miljoen per jaar. “ (Wikipedia: wereldbevolking). 

Het zou dus zo maar kunnen dat wereldbevolking en aarde zich aan elkaar gaan aanpassen. Of daar het klimaat daar tussenzit is de vraag. Voorlopig kan het IPCC waarschuwen zoveel het wil, wereldbevolking en groeiende welvaart houden stand tenzij klimaatbeleid leidt tot minder welvaart. Dat zou alsnog de aanpassing van de wereldbevolking aan de aarde in gevaar kunnen brengen. Het is dus oppassen geblazen met klimaatbeleid.

(wordt vervolgd)
 

woensdag 21 juli 2021

11. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. MENSELIJKE MIERENHOOP

God verdrijft de mensheid, hier verbeeldt door Adam en Eva, uit het paradijs van de eeuwige vreugde en liefde naar het aardse tranendal. Zoals je kunt zien zijn ze beiden van wanhoop en verdriet vervuld. Ze hebben geen idee wat de toekomst hun zal brengen. Sinds de uitvinding van de moderne wetenschap hebben we de rollen omgekeerd en God verdreven uit het universum om onszelf in het midden van dat universum te plaatsen. 'Adam en Eva verdreven uit het paradijs',  een fresco geschilderd door de Italiaan Masaccio (1401-1428), Brancaccikapel, Santa Maria del Carmine, Florence)

 

 
De vaststelling van Galilei dat niet de aarde maar de zon het centrum is van ons zonnestelsel was de eerste stap op weg naar een goddeloos universum. De moderne wetenschap zette zijn triomftocht voort met als grootste stap de evolutieleer van Darwin. Hoewel Darwin zelf God nog aan het begin en het einde van het universum plaatste, wetenschap stond bij hem in dienst van God, waren de gevolgen onverbiddelijk. God moest uiteindelijk plaats maken voor de mens.

Niet God is langer de schepper van hemel en aarde maar de oerknal, wat dat ook moge zijn. Daarmee bevrijdde de mens zich onstuitbaar uit de knellende banden van religie en (bij)geloof. Sindsdien zijn we helemaal alleen in het universum hoewel velen toch weer hopen van niet. Zij zoeken naar soortgenoten in het universum. Er worden zelfs radiografische boodschappen de ruimte in gestuurd zoals vroeger drenkelingen op een verlaten eiland in de oceaan flessen met een briefje in zee gooiden in de hoop te worden gevonden. 

Zo zijn wij drenkelingen in ons universum. Het zou daarom een hele troost zijn als anderen ons zouden vinden of wij hen. Het zou meteen ook het bewijs zijn dat niet God maar het toeval ons heeft geschapen uit een miljoenen jaren oude oersoep van water, zuurstof en nog wat ingrediënten. Helaas, tot nu toe zijn de boodschappen naar de uithoeken van het universum zonder resultaat gebleven.

Door God weg te halen uit het centrum van onze wereld, zijn we voortaan op onszelf aangewezen. Onze lotsbestemming zijn we zelf. God bakte er misschien niet veel van maar de ervaring leert dat wij er tot nu toe ook niet veel van bakken. Het gaat voortdurend mis: zinloos geweld en zinloze oorlogen, honger en armoede, misplaatste arrogantie naast doelloze rijkdom, moord en doodslag, onverbeterlijke kwaadaardigheid. Daarbij zijn we de troost dat na onze dood God alsnog gerechtigheid zal brengen, het goede zal belonen en het kwade straffen, ook nog kwijt geraakt. We kijken als mensheid in een zwart gat waar alle licht van hoop in verdwijnt.

Toen God nog bestond, konden we met Zijn steun, we stonden er immers niet alleen voor,  min of meer overeind blijven in het drama van natuur en leven. Maar nu die steun is weggevallen, wordt het bestaan op aarde een zware last, misschien voor veel mensen wel te zwaar.

Wat ons mensen nog een beetje overeind houdt, is de hoop dat wij het ooit toch allemaal zelf zullen kunnen. Dat we over kennis zullen beschikken waardoor we alsnog een God zullen zijn in ons universum. Die hoop heet Vooruitgang en zij die daar in geloven progressieven. Voor hen zal eens de dageraad komen dat we in staat zullen zijn orde in eigen huis te brengen.  Maar wanneer dat zal zijn, weet tot nu toe niemand. Bovendien staat een vervelende menselijke wetmatigheid de vooruitgang in de weg, die van de menselijke neiging tot het kwade. 

Tot zolang blijft het aanrommelen of iets positiever gezegd improviseren met hulp van de wetenschap. We improviseren van de ene ramp naar de andere, we trekken lessen en beginnen opnieuw, we kijken steeds verder in de toekomst om het ogenschijnlijk onafwendbare alsnog af te wenden waarbij het heden steeds meer verschuift naar de toekomst.

Kennis en wetenschap hebben ons in korte tijd wel tot de meest wijd verbreide soort op aarde weten te maken. Nooit in de geschiedenis van het universum zijn er zoveel mensen op aarde geweest. De aarde is een grote menselijk mierenhoop geworden. Die miljarden mieren doen een steeds groter beroep op de natuurlijke hulpbronnen van de aarde of het nu om landbouw of veeteelt gaat, om olie of gas, om de zee of de ruimte. De kwestie is hoeveel menselijke mieren de aarde aan kan. Tot nu toe hebben we daar geen antwoord op.


"Sinds het begin van de jaartelling is de wereldbevolking steeds sneller gegroeid. Het aantal van 300 miljoen aardbewoners aan het begin van de jaartelling verdubbelde zich in vijftienhonderd jaar. In 1750 waren er 800 miljoen mensen en vijftig jaar later zelfs 1,2 miljard. Niet langer dan 150 jaar later was het aantal mensen op aarde opnieuw verdubbeld (tot 2,4 miljard in 1950). In 1986 telde de wereldbevolking 4,8 miljard mensen. In 1997 waren er 1 miljard mensen meer dan in 1986. In 2000 waren er 6 miljard mensen en in 2050 zal de aarde wellicht circa 9 miljard mensen tellen."

(wordt vervolgd)


dinsdag 23 januari 2018

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 24

© petrus nelissen, 'Venus in bad',
acryl op papier

In de biologieles krijgen we uitleg over het mysterie jongen en meisje en wat te doen met je tempel. Héél wonderlijk allemaal maar zo hebben de Schepper en Moeder Natuur het geregeld en dus moeten we het er mee doen. Niets om over ongerust te worden. 

Het is wetenschappelijk bewezen dat paren de soort in stand houdt,  zo leren we in de biologieles. Maar hoe dat paringsconcept in de wereld is gekomen, weten we nog niet goed. Wel weten we dat we allemaal, mensen en dieren gelijk, als soort passen in een alles omvattende evolutietheorie van Darwin. De wereld zou zich geëvolueerd hebben van dode materie tot de mens met daar tussen in van alles en nog wat waar we ons over kunnen verwonderen. Ik schrijf het braaf op in mijn schrift met de schematische tekeningen van het schoolbord er bij, zodat ik het straks goed van buiten kan leren voor het proefwerk.

Onze biologieleraar legt niet uit en hij maakt er ook geen tekeningen bij hoe wij jongens aan een meisjestempel kunnen komen zodat wij verder kunnen met ons leven. Dat is heel andere koek. Daar heeft hij geen wetenschappelijke handleiding voor. Mijn schrift blijft leeg. Het zal er op neer komen dat we het zelf moeten uitzoeken. Maar waar dan te beginnen?

Misschien komt het aanwaaien? Dat gebeurt wel vaker in het leven. Als je er helemaal niet op voorbereid bent, gebeurt het zo maar ineens en dan moet je maar zien dat je er een draai aan kunt geven. Neem nu verliefdheid. Wanneer word je verliefd, en op wie en waarom? Je weet het bij God niet. Je ziet het niet eens aankomen. Zo valt je oog op een meisjestempel, zo sta je te stotteren, te blozen en weet je bij God niet waar je handen te laten. Wat kun je daar aan doen? Veel oefenen in verliefd worden? Dat gaat niet. Liefde, het blijft sukkelen.

(verschijnt elke dinsdag)

vrijdag 16 september 2016

DARWIN EN DE VUURLANDERS AAN BOORD VAN DE BEAGLE (december 1832)

Kapitein Robert Fitzroy van De Beagle. Fitzroy maakte al heel jong carrière
bij de Royal Navy. Hij werd al kapitein op zijn eerste reis met de Beagle.
Hij was toen 23 jaar. Op zijn 28ste jaar voer hij opnieuw uit met de Beagle
maar nu samen met Darwin. Hun reis duurde van 1831 tot 1836. 

In hoofdstuk X van zijn boek “De reis met de Beagle” vertelt Darwin ons het merkwaardige verhaal van de gijzelneming van een groepje Vuurlanders door kapitein Fitzroy (1805-1865) op een eerder door hem gemaakte reis naar Vuurland. Hij nam vier Vuurlanders mee nadat een groep Vuurlanders een boot hadden gestolen die gebruikt werd bij de walvisvangst. Darwin vertelt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat het misschien indertijd ook wel was. Er was bij de gegijzelden een kind waarvoor de kapitein betaald had met een parel knoop. Een ruilhandel die blijkbaar als normaal werd beschouwd. 

HMS Beagle in the Straat van Magellan bij  Monte Sarmiento, reproductie van R. T. Pritchett's uit de geïllustreerde editie van The Voyage of the Beagle.

Darwin vertelt dat de kapitein de gijzelaars meenam naar Engeland om ze daar op zijn eigen kosten op te voeden en het geloof bij te brengen. Als hij geen nieuwe opdracht van de Admiraliteit had gekregen om naar Vuurland terug te keren, zou Fitzroy op eigen kosten een schip hebben gehuurd om de Vuurlanders terug te brengen naar hun stam. Daarom waren ze nu aan boord:twee mannen en een jonge vrouw. Een van de mannen was in Engeland gestorven aan de pokken. Het plan van de kapitein was dat deze vier Vuurlanders samen met een zendeling een soort lange termijn beschavingsmissie zouden vervullen onder de inboorlingen. Daartoe was een zekere R.Matthews aangezocht, die ook aan boord van de Beagle was.

Wat volgt is een beschrijving van de twee mannen, York Minister en Jemmy, en de jonge vrouw Fuegia Basket:

York Minister

“York Minster a full-grown, short, thick, powerful man: his disposition was reserved, taciturn, morose, and when excited violently passionate; his affections were very strong towards a few friends on board; his intellect good.”

Jimmy Button. Links een portret na terugkeer naar zijn volk op Vuurland. Rechts als Engelsman gereed voor zijn beschavingsmissie als zendeling.

Jemmy was trots op zijn volk en land: “He was of a patriotic disposition; and he liked to praise his own tribe and country, in which he truly said there were "plenty of trees," and he abused all the other tribes: he stoutly declared that there was no Devil in his land.” Jemmy was ook ijdel: “Jemmy was short, thick, and fat, but vain of his personal appearance; he used always to wear gloves, his hair was neatly cut, and he was distressed if his well-polished shoes were dirtied. He was fond of admiring himself in a looking glass”.

Links Fuegia Basket (Darwin schrijft haar naam met een g), rechts Fuegia als de vrouw van Jemmy na terugkeer naar de eigen bevolking.

Over het meisje Fuegia Basket schrijft Darwin dat ze een mooie, bescheiden en gereserveerde jonge vrouw was met een aangename maar soms ook norse uitdrukking en dat ze snel kon leren, vooral talen. “This she showed in picking up some Portuguese and Spanish, when left on shore for only a short time at Rio de Janeiro and Monte Video, and in her knowledge of English. York Minster was very jealous of any attention paid to her; for it was clear he determined to marry her as soon as they were settled on shore.”

Hoewel ze de Engelse taal redelijk beheersten, was het uiterst moeilijk om iets over hun leven bij hun volk te horen. Volgens Darwin komt dat omdat ze zich niks anders kunnen voorstellen dan de wereld die ze kennen. Hij vergelijkt het met kinderen die zich ook nog geen alternatieven kunnen voorstellen voor wat ze zien. Het is een ervaring die je vaak ook nog kunt opdoen op het platteland in Latijns Amerika. Men kent alleen de eigen wereld en kan zich bijvoorbeeld niks voorstellen bij die van mij. Natuurlijk hebben de moderen media daar wat aan veranderd maar zijn eigen werld kent. 

Darwin stelt dan wel weer vast dat hun gezichtsvermogen uitzonderlijk was: “it is well known that sailors, from long practice, can make out a distant object much better than a landsman; but both York and Jemmy were much superior to any sailor on board: several times they have declared what some distant object has been, and though doubted by every one, they have proved right, when it has been examined through a telescope. They were quite conscious of this power; and Jemmy, when he had any little quarrel with the officer on watch, would say, "Me see ship, me no tell.”

Darwin noteert dat het interessant was om tijdens de eerste ontmoeting met een groepje Vuurlanders (zie mijn vorige blog), de reacties van “de wilden” op de drie min of meer beschaafde Vuurlanders te zien. Ze herkennen als het ware het eigen volk ondanks dat ze met een groep blanke Engelsen waren. 

“they immediately perceived the difference between him and ourselves, and held much conversation one with another on the subject. The old man addressed a long harangue to Jemmy, which it seems was to invite him to stay with them. But Jemmy understood very little of their language, and was, moreover, thoroughly ashamed of his countrymen. When York Minster afterwards came on shore, they noticed him in the same way, and told him he ought to shave; yet he had not twenty dwarf hairs on his face, whilst we all wore our untrimmed beards. They examined the colour of his skin, and compared it with ours. One of our arms being bared, they expressed the liveliest surprise and admiration at its whiteness, just in the same way in which I have seen the ourangoutang do at the Zoological Gardens.”

Vuurpander zoals afgebeeld in een van de boeken over
de reis van de Beagle.

Blijkbaar was het voor Darwin geen probleem om het gedrag van “de wilden” te vergelijken met dat van een dier. Was dit toen gebruikelijk of is dit een voorbode van de analytische geest van Darwin, waardoor hij uiteindelijk tot zijn theorie kwam dat de schepping een aaneenschakeling van genen is die zich in de loop van miljoenen jaren ontwikkelden tot steeds complexere vormen van leven om tenslotte uit te komen bij de mens?

De natuurbeschrijvingen door Darwin van de kusten van Vuurland laat ik voor wat ze zijn. Ik beperk me tot ontmoetingen met Vuurlanders. Op 25 december kwam Darwin op weg naar Wollaston Eiland een groep inheemsen in een kano tegen.

“These were the most abject and miserable creatures I anywhere beheld. On the east coast the natives, as we have seen, have guanaco cloaks, and on the west they possess seal-skins. Amongst these central tribes the men generally have an otter-skin, or some small scrap about as large as a pocket-handkerchief, which is barely sufficient to cover their backs as low down as their loins. It is laced across the breast by strings, and according as the wind blows, it is shifted from side to side. But these Fuegians in the canoe were quite naked, and even one full-grown woman was absolutely so. It was raining heavily, and the fresh water, together with the spray, trickled down her body. “

In een andere haven ziet hij een naakte vrouw een pas geboren baby voeden. Hij vond haar en de anderen er vreselijk uitzien. Ze waren niet volgroeid,  hun afschuwelijke gezichten besmeurd met witte verf, hun huid vies en vettig (vermoedelijk tegen de kou ingevet) , hun haren in de war, ze stootten valse klanken uit en gebaarden heftig. Darwin vroeg zich bij de aanblik van deze mensen met een zeker mededogen af of ze wel mede-schepselen waren. 


“Viewing such men, one can hardly make one's self believe that they are fellow-creatures, and inhabitants of the same world. It is a common subject of conjecture what pleasure in life some of the lower animals can enjoy: how much more reasonably the same question may be asked with respect to these barbarians! At night, five or six human beings, naked and scarcely protected from the wind and rain of this tempestuous climate, sleep on the wet ground coiled up like animals. Whenever it is low water, winter or summer, night or day, they must rise to pick shellfish from the rocks; and the women either dive to collect sea-eggs, or sit patiently in their canoes, and with a baited hair-line without any hook, jerk out little fish. If a seal is killed, or the floating carcass of a putrid whale is discovered, it is a feast; and such miserable food is assisted by a few tasteless berries and fungi.”

maandag 12 september 2016

DARWIN'S EERSTE KENNISMAKING MET VUURLANDERS (17 december 1832)

Darwin beschrijft de beschilderingen van de groep indianen die hij op Vuurland voor het eerst ontmoet. Er zijn nog foto's bewaard gebleven van die beschilderingen.

Darwin is bij het grote publiek bekend als de grondlegger van de evolutietheorie, die in het kort samengevat er op neer komt dat we van de apen afstammen. Daar hebben veel mensen moeite mee, vooral gelovige Christenen die menen dat het boek Genesis een realistisch verslag is van de schepping van mens en wereld. Zij vinden het een belediging van God’s schepping. Maar aangenomen dat God mens en wereld geschapen heeft, waarom zou hij dan zijn eerder geschapen materiaal waaronder dus apen niet als basis hebben gebruikt voor de kroon op zijn werk? Elke kunstenaar bouwt voort op zijn voorgaande werk dus waarom God zou God dat niet gedaan hebben ? Hij is en blijft toch wel de grootste kunstenaar.

Veel minder bekend is Darwin als antropoloog. Mijn onderzoek naar de Selk’nam, de oorspronkelijke bewoners van Vuurland, bracht me bij Hoofdstuk X van Darwin’s beroemde boek ‘Reis van De Beagle’. In dat hoofdstuk doet Darwin gewoontegetrouw nauwkeurig verslag, deze keer van ontmoetingen met de oorspronkelijke bevolking van Vuurland. In dat verslag worden deze Vuurlanders vaak ‘wilden’, ’schepselen’ of ‘miserabele creaturen’ genoemd. Zijn eerste kennismaking met hen vindt plaats bij het binnen varen van ‘De Baai van Goed Succes’ van Vuurland waar ze terrecht komen na Patagonië en de Falkland Eilanden, de eilanden waar Engeland nog niet zo lang geleden een echte oorlog met Argentinië om voerde. Waarschijnlijk gaat het hier om een groep van Yagana of Yaghan indianen.

“While entering we were saluted in a manner becoming the inhabitants of this savage land. A group of Fuegians partly concealed by the entangled forest, were perched on a wild point overhanging the sea; and as we passed by, they sprang up and waving their tattered cloaks sent forth a loud and sonorous shout. The savages followed the ship, and just before dark we saw their fire, and again heard their wild cry.”

De volgende morgen stuurt de kapitein een groep om met de Vuurlanders te praten. Volgens Darwin is het verschil tussen wilden en beschaafde mensen zelfs groter dan dat tussen een wild dier en een huisdier.

“When we were on shore the party looked rather alarmed, but continued talking and making gestures with great rapidity. It was without exception the most curious and interesting spectacle I ever beheld: I could not have believed how wide was the difference between savage and civilized man: it is greater than between a wild and domesticated animal, inasmuch as in man there is a greater power of improvement.”


Een groep beschilderde vrouwen van de Yamana indianen.

Darwin denkt dat ze door een familiehoofd met gezin worden ontvangen. Hij beschrijft ze als volgt: “The chief spokesman was old, and appeared to be the head of the family; the three others were powerful young men, about six feet high (1,80 Meter). The women and children had been sent away. These Fuegians are a very different race from the stunted, miserable wretches farther westward..”

De Vuurlanders zagen eruit als een groepje indianen, gekleed in de huid van een Guanaco (een Lama soort) met de wol aan de buitenkant en voor de rest naakt zijn met een vies koperrode kleur huid. De oude man heeft veren in zijn haren, de gezichten van het hele groepje zijn beschilderd:
“ The old man had a fillet of white feathers tied round his head, which partly confined his black, coarse, and entangled hair. His face was crossed by two broad transverse bars; one, painted bright red, reached from ear to ear and included the upper lip; the other, white like chalk, extended above and parallel to the first, so that even his eyelids were thus coloured. The other two men were ornamented by streaks of black powder, made of charcoal. The party altogether closely resembled the devils which come on the stage in plays like Der Freischutz.”(een romantische opera van Carl Maria von Weber, 1821)

Waarschijnlijk vanuit het besef dat een gesprek tussen de 2 groepen niet mogelijk is, bestudeert Darwin nauwkeurig de gezichtsuitdrukkingen en gebaren van de Vuurlanders. Om de vriendschappelijke bedoelingen duidelijk te maken, geven ze gekleurde doeken aan de Vuurlanders. Het gebaar werkt en er worden ingewikkelde vriendschapsgroeten gedeeld:

“Their very attitudes were abject, and the expression of their countenances distrustful, surprised, and startled. After we had presented them with some scarlet cloth, which they immediately tied round their necks, they became good friends. This was shown by the old man patting our breasts, and making a chuckling kind of noise, as people do when feeding chickens. I walked with the old man, and this demonstration of friendship was repeated several times; it was concluded by three hard slaps, which were given me on the breast and back at the same time. He then bared his bosom for me to return the compliment, which being done, he seemed highly pleased. The language of these people, according to our notions, scarcely deserves to be called articulate. Captain Cook has compared it to a man clearing his throat, but certainly no European ever cleared his throat with so many hoarse, guttural, and clicking sounds.”

Al observerend beseft Darwin enigszins verbaasd dat de Vuurlanders net als de Amerikaanse indianen, Kaffers en Australische aboriginals veel betere imitatie kunstenaars zijn dan Europeanen, zowel in gezichtsuitdrukkingen, gebaren als ook in taal. Hij vraagt zich af wat hiervoor de verklaring is. Zijn ze betere waarnemers en ook gevoeliger dan zij die al lang beschaafd zijn?

“They are excellent mimics: as often as we coughed or yawned, or made any odd motion, they immediately imitated us. Some of our party began to squint and look awry; but one of the young Fuegians (whose whole face was painted black, excepting a white band across his eyes) succeeded in making far more hideous grimaces. They could repeat with perfect correctness each word in any sentence we addressed them, and they remembered such words for some time. Yet we Europeans all know how difficult it is to distinguish apart the sounds in a foreign language. Which of us, for instance, could follow an American Indian through a sentence of more than three words? All savages appear to possess, to an uncommon degree, this power of mimicry. I was told, almost in the same words, of the same ludicrous habit among the Caffres; the Australians, likewise, have long been notorious for being able to imitate and describe the gait of any man, so that he may be recognized. How can this faculty be explained? is it a consequence of the more practised habits of perception and keener senses, common to all men in a savage state, as compared with those long civilized?”


Beschilderde Yamana indianen voeren een dans uit als onderdeel van hun inwijdingsceremonie.

Ik ben zelf verbaasd te lezen dat het groepje beschaafde Europeanen vervolgens gaat zingen en zelfs dansen in het bijzijn van de Vuurlanders. Ik probeer me zo’n groepje al zingend en dansend op de wilde kust van Vuurland voor te stellen. Het tart mijn verbeelding maar als Darwin het opschrijft moet het wel zo geweest zijn. Hoorde dit bij de gebruikelijke rituelen van ontdekkingsreizigers die in kontakt kwamen met wilden, inboorlingen of andersoortige oorspronkelijke bewoners? De Vuurlanders keken er blijkbaar dan weer niet zo van op. Misschien dansten en zongen ze als indianen rond vuren die men zo vaak vanaf zee had gezien en waarna het eiland ook vernoemd is door Magelhaes. De ontmoeting eindigt met het vragen naar meer geschenken door de Vuurlanders aan de Europeanen.

“When a song was struck up by our party, I thought the Fuegians would have fallen down with astonishment. With equal surprise they viewed our dancing; but one of the young men, when asked, had no objection to a little waltzing. Little accustomed to Europeans as they appeared to be, yet they knew and dreaded our fire-arms; nothing would tempt them to take a gun in their hands. They begged for knives, calling them by the Spanish word "cuchilla." They explained also what they wanted, by acting as if they had a piece of blubber in their mouth, and then pretending to cut instead of tear it.”