Posts tonen met het label autobiografie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label autobiografie. Alle posts tonen

maandag 1 juli 2019

ALS BOEK VERSCHENEN: 'DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE' DEEL 1

 
Voorkant deel 1 van 'De Eenzaamheid van de Ongelovige", formaat A4, 52 blz.

Waar gaat dit boek over?

Het verhaal begint vlak na de Tweede Wereldoorlog in Oss en speelt zich af in het katholieke zuiden. Het is een leerzaam boek over kleine en grotere tegenslagen die een jongen kan ontmoeten op zijn levenspad. Een verhaal over ziek zijn en liefde, over familie en vriendschap, eigenlijk over van alles wat gewone mensen zo al mee kunnen maken.


Hoe ben je er toe gekomen om het boek te schrijven?

Ik wil mijn kinderen en kleinkinderen een indruk geven van het gewone alledaagse leven en dat zulk een leven niet saai hoeft te zijn, ook niet in een provinciestadje. Het katholieke milieu waarin zich dit afspeelt is overigens zo goed als verdwenen. Pastoors en processies zijn uit het straatbeeld verdwenen.  De geschiedenis heeft het uitgewist maar de kunst om te overleven in een provinciestadje is hetzelfde gebleven.


 Overzicht Hoofdstukken

Roomse Jeugd
Katholiek Ziekenhuis
Katholieke Verkenner
De Katholieke Vakbond
De Katholieke Middelbare School
De Katholieke Volkskrant
Te Vroege Dood
Bezorgde Moeder
Het Mysterie Liefde
Liefde op de Katholieke School
De Meisjeswereld
Het Buurmeisje
Einde van een Liefde
Een Nieuwe Liefde
De Wereld der Dieren
Wat na de Middelbare School?


Waarom heb je het verhaal eerst als blog gepubliceerd?


Dat is gemakkelijker. Het is als een breiwerk dat je langzaam en in in een zekere rust opbouwt. Je moet natuurlijk al wel een rode draad, een verhaallijn in je hoofd hebben. Aan dagboeknotities van wat je elke dag gedaan hebt, heb je niks tenzij als geheugensteun. Voor mij zijn dat dan de nagelaten foto's.Zo heb ik ook mijn vorige boek over mijn werk bij de internationale vakbeweging aangepakt en omdat dat zo goed gelukt is, besloot ik zo verder te werken.



Pagina uit het boek.


Maar blogs over je werk is toch iets heel anders dan over je persoonlijke leven?
 

Aan de ene kant wel, aan de andere kant niet. Mijn leven is altijd mijn werk geweest tenminste voor het grootste deel. Ik heb daar naar gestreefd. Het is leerzaam om te weten dat zoiets niet altijd lukt. Dat kan geruststellend zijn. 

Nog een pagina uit deel 1.


Komen er nog meer delen?

De laatste blog van ‘De eenzaamheid van de ongelovige’ , aflevering 92, is net verschenen. Ik kan nu beginnen deze serie in deel 2 te verwerken tot een boek. In het eerste deel zijn de eerste 59 afleveringen opgenomen. Het tweede deel zal dus uit 32 blogs bestaan. Ondertussen ben ik aan een serie blogs begonnen over een volgend deel van mijn leven onder de werktitel “Make Love, Not War”. Ik neem dan dat ook dat ter zijner tijd als boek zal verschijnen.

woensdag 23 augustus 2017

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 2

Hoewel ze het nooit zei, was mijn moeder trots op haar kinderen.

Op mijn zevende, ik zit net in de tweede klas van de lagere school, lig ik ineens in het ziekenhuis. Het is een lange geschiedenis geworden. De katholieke zusters van Liefde zorgen ervoor dat ik ‘s zondags ter communie kan gaan. Op mijn witte schone lakens wordt een wit kanten kleedje onder mijn kin gelegd. Ik lig klaar om het lichaam van Christus uit handen van de priester te ontvangen. Het is klein vredig theaterstukje.

Ondanks de zeer pijnlijke injecties in mijn ruggenmerg, met een tuigje aan liggen in bed en een quarantaine van een paar weken in een badkamer vanwege de bof, hou ik toch goede herinneringen aan het ziekenhuis. Een fluitende merel in de tuin, een verrekijker om in de ziekenhuistuin naar vogels en bloemen te speuren, katholieke Engelbewaarders, Wipneus en Pim en Pietje Bel lezen. ’s Middags brengen de nonnen een kop thee met snoep. Het leven in een ziekenhuis is vol verrassingen. 

Later hoor ik dat mijn hersenvliesontsteking kantje boord is geweest. Zelf heb ik niet aan dood gaan gedacht. De dood is dan nog niet tot mijn bewustzijn doorgedrongen. Die is op je zevende nog ver weg. Pijn bestrijding met paracetamol of aspirine was er toen ook nog niet, ook niet tijdens mijn hardhandige behandeling van asthma in een Utrechts ziekenhuis. Niet erg. Je leert met pijn leven, leven zonder pijn bestaat niet. Ik lees dat de Middeleeuwse Sint Lidwina van Schiedam, die op veertienjarige leeftijd na een val op het ijs haar leven lang verlamd was, haar lijden opdroeg aan God. Door haar lijden te ‘vergeestelijken’ wordt het draaglijk. Het is een combinatie van katholiek stoïcisme en mystiek. De Middeleeuwse Augustijner en mysticus Thomas a Kempis schreef een boek over haar leven.


Mijn moeder is altijd bezorgd gebleven. Dat moet voor haar een last zijn geweest. Ik hoop niet al te zwaar. Mijn vader noemt mij een binnenzitter. Hij vindt dat ik buiten moet spelen in plaats van lezen en met meccano spelen. Ter aanmoediging neemt hij me mee naar zondagse voetbalwedstrijden en uit vissen. Het is niet aan me besteed. Tegen een bal trappen op school of met klasgenoten op een veldje is te doen, maar naar voetbal kijken vind ik saai. Vissen is nog saaier. 

(Verschijnt wekelijks)

vrijdag 4 augustus 2017

AUTOBIO: DE DOOD VAN MIJN MOEDER

Mijn moeder (1922-1985) vermoedelijk gefotografeerd door een
straatfotograaf op den Heuvel in Oss, vlaak voor of tijdens
de Tweede Wereldoorlog.

Mijn moeder stierf na een totaal onverwacht reusachtig hartinfarct op 63 jarige leeftijd. Volgens de dienstdoende arts, een voormalige klasgenoot van me, zou ze bij in leven blijven niet veel meer zijn dan een kasplant in een rolstoel.

Tijdens de nachtwake op de intensive care vertelde ze me dat ze droomde in een ruimtecapsule te liggen vanwege alle apparaten aan haar lijf. Net niet echt vond ze, wat het ook niet was. Ze was moe van het altijd weer harde werken. Als oudste dochter thuis met negen kinderen moest ze het huishouden doen. De was doen in een teil tot haar handen blauw waren van de kou, was het ergste.

Ze was haar ruimtecapsule bui. Ze wilde op een kamer liggen waar ze naar buiten kon kijken. Dat mocht uiteindelijk maar dan wel met een speciaal hartbewakingsapparaatje om. Ze zag er de dag daarna een stuk beter uit. Meer mens. 


De dag daarop was ze dood. Er toch nog tussenuit gepiept ondanks de hartbewaking. Ik troost me met de gedachte dat ze het zo goed vond.

dinsdag 25 juli 2017

AUTOBIO: STRAF OP SCHOOL

De foto doet me denken aan de olifant en de muis die samen over de brug
marcheren waarbij de muis tegen de olifant zegt
"wat stampen we samen lekker."
Rechts mijn vader, links ik.
We lopen in de Molenstraat in Oss, mijn geboortestad.
Op de achtergrond de toren van de Grote Kerk,
nog altijd de grootste toren van Oss en een
van de heel weinig gezichtsbepalende gebouwen
van Oss.

Eerlijk gezegd heb ik helemaal niks met de bemoeizucht van ouders met hun kinderen op school. Dat zal wel door mijn opvoeding komen. Ik was bijna de hele lagere school een moeilijk manneke en had daarom meestal een 5 voor gedrag en ijver. Ja, daar kreeg je toen nog een punt voor. Soms haalde ik een 6 voor ijver of iets meer.

Toch ben ik nooit blijven zitten. De andere punten waren altijd gemiddeld of daar boven. Ik kon goed mee maar was ook ongeduldig, eigenwijs en een kletsmajoor. Het gevolg was dat ik nogal eens straf kreeg. Ouderwetse regels schrijven straf, bijvoorbeeld 500 x schrijven  “Ik mag de meester niet tegenspreken en moet mijn mond houden.”

Voor degenen die dit soort straffen om opvoedkundige of wat voor reden dan ook verafschuwen, ik heb er geen trauma van over gehouden. Wat me soms wel zwaar viel was dat ik straf kreeg, niet omdat ik zat te kletsen of te vervelen maar iemand anders wat aan mij had gevraagd of gewoon tegen me begonnen was te praten. Uit gewoonte dacht de meester dan dat ik het wel zou zijn geweest en hup daar werd ik weer met een paar honderd strafregels naar huis gestuurd.


Ik beklaagde me dan bij mijn vader over het gedane onrecht. Die zat er echter niet mee. Integendeel, hij zei dan dat ik die strafregels maar moest schrijven voor de keren dat ik wel straf had verdiend en niet gekregen. Zo leerde ik dat er meer is tussen hemel en aarde dan mijn kleine onrecht.