Posts tonen met het label zwitserland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label zwitserland. Alle posts tonen

vrijdag 7 januari 2022

30. HET BELOOFDE LAND. ROMANTIEK IN CÚCUTA

 

Tijdens een busstop worden ons alweer allerlei versnaperingen door voornamelijk vrouwen aangeboden.

De Colombiaanse bergreis is een totaal andere ervaring dan onze vakantiereis door Zwitserland een paar jaar geleden. Vergeleken met Colombia zijn de Zwitserse bergen een en al romantische vredigheid met glooiende Alpenweiden waarop vriendelijk grazende koeien hun klokken luiden. In de verte zie je een kerkje waar omheen de huizen gebroederlijk en vredig tegen elkaar leunen. Kom je eenmaal aan in zo een dorp dan is er altijd wel een herberg die je uitnodigt een kop koffie te komen drinken met Kuchen en andere lekkernijen.

Niets van dat alles treffen wij aan op onze weg naar ons visum. We maken een stop op een strook zand langs de weg pal voor enkele langs de weg geïmproviseerde houten huizen waar we achterom in een al even geïmproviseerd toilethut onze behoeften kunnen doen (pas op niks met je handen aanraken) waarna we koffie of iets kunnen drinken. Voor onderweg kopen we een paar in folie ingepakte met guayaba gevulde koeken. Een miskoop zo blijkt later in de bus. Het zit vol met mieren en wormpjes. Er zit niks anders op dan alles in de door onszelf geïmproviseerde afvalzak te gooien.

Zo rijden we langzaam de nacht in. We geven ons over aan de bus en vertrouwen op de Heilige Maagd Maria die voorin tegen het raam op het ritme van de bus zachtjes heen en weer wiegt. Naarmate het donkerder wordt, zien we alleen nog maar haar lichtje alsof het ons de weg wijst. De buschauffeur zelf heeft blijkbaar ook behoefte aan een houvast terwijl hij in het duister over de smalle asfaltweg kronkelt langs ravijnen die doen denken aan de hellekrochten van Dante’s Divina Comedia. 

Ik vertrouw erop dat we daar niet terecht in zullen komen. Ons leven is daarvoor nog lang niet genoeg zondig geweest. Bovendien zal Maria over ons waken als zijn we haar kinderen, wat we in zeker zin ook zijn als zij inderdaad de Moeder is van God’s Zoon. Met al deze gedachten in ons hoofd proberen we te slapen. Hoe gek ook, het zachte gefluister tussen de chauffeur en zijn copiloot werkt geruststellend en we dommelen zoetjes aan in slaap. Ergens in de nacht stopt de bus totaal onverwacht in het centrum van Cúcuta. We hebben slapend de lichtjes van de stad gemist. Pas de schok van de busstop maakt ons wakker. We gaan meteen op zoek naar een goedkoop doch redelijk betrouwbaar hotel alwaar we de rest van de nacht hopen bij te komen van de lange reis. 

Nu pas voelen we de warmte van de stad. In tegenstelling tot Bogotá ligt Cúcuta op tropische hoogte. Op onze hotelkamer op drie hoog is het klammig warm. We zijn blij met de ventilator die als de propeller van een reusachtig vliegtuig langzaam boven onze hoofden voor enige verkoelende lucht zorgt. Het is alsof we in een ouderwets romantische film verzeild zijn geraakt. Is het de opluchting dat we heelhuids zijn aangekomen of zijn het de zoete zachte geuren van de tropische nacht die ons verleiden om nog voor het slapen gaan heftig te vrijen waarna we in een diepe slaap vallen.

De volgende morgen is de romantiek nog niet uit onze hotelkamer verdwenen. We zien vanuit ons hotelraam palmbomen en met bloemen beladen struiken op het centrale plein van de stad. Het is er druk maar zeker niet te druk, eerder een gezellige provinciale levendigheid die aangenaam aandoet. Tegenover ons hotel is een dakterras waarop zo te zien mensen zitten te ontbijten. Zo een romantisch ontbijt willen we ook wel na onze weldadige nacht in het hotel. We hebben flinke honger. 

Na het ontbijt organiseren we de busreis van ongeveer 50 kilometer naar het Colombiaanse consulaat in de Venezolaanse grensstad San Cristobal. We zijn niet de enige buitenlanders die noodgedwongen hun visum moeten verlengen door een korte buitenlandse reis te maken maar het moet gezegd worden, alles verloopt voorspoedig. De busreis van Cúcuta naar San Cristobal is een fluitje van een cent en niet gelogen maar waar, de bureaucratische procedure tot verlenging van ons visum voor een half jaar is soepeler dat we na al onze ervaringen in de hoofdstad niet voor mogelijk hebben gehouden. 

Blij en gelukkig dat ons verblijf in Colombia is veilig gesteld keren we terug naar Cúcuta waar we alvorens op de nachtbus te stappen naar Bogotá op het dakrestaurant dineren als zijn we een welgesteld verliefd paar dat op huwelijksreis is en zich daarbij het een en ander kan veroorloven.

(wordt vervolgd)
 

dinsdag 19 maart 2019

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 82

Een vakantiefoto zoals een vakantiefoto moet zijn. Isola Bella, Lago Maggiore.

Met hulp van zeematroos en advertenties in het Eindhovens Dagblad, vind ik een betaalbare slaapkamer tevens zitkamer op de bovenverdieping van een rijwoning gelegen op fietsafstand van mijn kantoor. De kamer is twee maal zo groot als mijn pijpenlaatje tevens kloostercel, een hele vooruitgang. Het is geen volpension zodat ik op mezelf kan eten of indien gewenst met collega’s in een van de goed verzorgde Philips kantine’s of af en toe met mijn vriendin in de stad. Doordeweeks ben ik voortaan stadsmens.

In de weekeinden ben ik dan weer een kleinsteedse mens met familie en mijn vriendin Krulkop. Uit verlangen naar de grote wereld, sommigen vinden dat de echte wereld, smeden we een vluchtplan, een vakantie in Italië. De droomreis naar de zon. In een overvolle Taunus 12M  met op het dak stevig gesjord een zware vier persoons tent en extra schokbrekers rijden we dwars door Duitsland en Zwitserland naar onze vakantiebestemming aan het Lago Maggiore.

We doen twee dagen over de reis. Over de Duitse Autobahnen schieten we zo goed op dat we een camping halen bij Freiburg, niet ver meer van de Zwitserse grens. In Zwitserland rijden we op bochtige tweebaanswegen de bergen in. Die werken op de zenuwen van mijn schoonvader. Van hem hoefde de hele reis toch al niet, zo ver van huis vindt hij maar niks. Tijdens de koffiepauze gaat hij er onverzettelijk bij zitten. Waarom zouden we nog verder rijden? Er is niks te zien en te beleven, als je een berg gezien hebt, heb je ze allemaal gezien. Helemaal ongelijk heeft hij niet. Wat zoeken we daarginds eigenlijk? Mijn schoonmoeder weet hem alsnog te overtuigen om verder te gaan.

Dan gebeurt er een klein wonder. Op de bochtige en steile Gotthardpas gaat hij eens goed achter het stuur zitten en rijdt vervolgens de Gotthardpas met grote behendigheid op en af. Alsof hij nooit anders heeft gedaan. Als een kleine held rijdt hij het dal in op weg naar de Zwitserse - Italiaanse grens. Het einddoel Cannobio is niet ver meer.

Samen met de rest van de familie en vooral mijn vriendin kijk ik mijn ogen uit. Hoe blauw kan een blauwe lucht zijn? Hoe blauw kan een blauw meer zijn? De bergen in de verte zijn gehuld in een teer blauwe waas. De oranje rode daken van de huizen tekenen zich af tussen de vele schakeringen groen. We rijden een ansichtkaart in kleur binnen. Het is allemaal echt en toch weer niet. 

Cannobio voldoet aan de verwachtingen. Het is een bescheiden maar romantisch dorp met rustieke pleintjes en steegjes, hier en daar armoedige huizen waar bovenuit hoge palmbomen torenen. Het leven van de Italianen tussen zoveel romantiek moet wel vrolijk zijn en licht. Hier geen gezeur over het weer, teveel of te weinig regen, zon of geen zon, te koud of te warm. Je kunt elke dag in je zwembroek rondlopen, in het meer zwemmen, onder de blauwe hemel aan het strand liggen en Italiaans ijs eten. Eindelijk zijn we in het paradijs aangekomen. We zijn gelukkige toeristen. Mijn schoonvader betaalt de bijkomende kosten.

(verschijnt elke dinsdag)

maandag 1 juli 2013

AFRIKAANSE AMBIANCE AAN MEER VAN GENEVE



Dank zij migratie vanuit alle hoeken van de wereld is Genève de laatste jaren van een saaie, oerdegelijke met van rijkdom en status stijf staande bewoners en bezoekers, een echte internationale stad geworden met op een zonnige dag zelfs een Afrikaanse ambiance aan het meer van Genève.