Posts tonen met het label san cristobal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label san cristobal. Alle posts tonen

vrijdag 7 januari 2022

30. HET BELOOFDE LAND. ROMANTIEK IN CÚCUTA

 

Tijdens een busstop worden ons alweer allerlei versnaperingen door voornamelijk vrouwen aangeboden.

De Colombiaanse bergreis is een totaal andere ervaring dan onze vakantiereis door Zwitserland een paar jaar geleden. Vergeleken met Colombia zijn de Zwitserse bergen een en al romantische vredigheid met glooiende Alpenweiden waarop vriendelijk grazende koeien hun klokken luiden. In de verte zie je een kerkje waar omheen de huizen gebroederlijk en vredig tegen elkaar leunen. Kom je eenmaal aan in zo een dorp dan is er altijd wel een herberg die je uitnodigt een kop koffie te komen drinken met Kuchen en andere lekkernijen.

Niets van dat alles treffen wij aan op onze weg naar ons visum. We maken een stop op een strook zand langs de weg pal voor enkele langs de weg geïmproviseerde houten huizen waar we achterom in een al even geïmproviseerd toilethut onze behoeften kunnen doen (pas op niks met je handen aanraken) waarna we koffie of iets kunnen drinken. Voor onderweg kopen we een paar in folie ingepakte met guayaba gevulde koeken. Een miskoop zo blijkt later in de bus. Het zit vol met mieren en wormpjes. Er zit niks anders op dan alles in de door onszelf geïmproviseerde afvalzak te gooien.

Zo rijden we langzaam de nacht in. We geven ons over aan de bus en vertrouwen op de Heilige Maagd Maria die voorin tegen het raam op het ritme van de bus zachtjes heen en weer wiegt. Naarmate het donkerder wordt, zien we alleen nog maar haar lichtje alsof het ons de weg wijst. De buschauffeur zelf heeft blijkbaar ook behoefte aan een houvast terwijl hij in het duister over de smalle asfaltweg kronkelt langs ravijnen die doen denken aan de hellekrochten van Dante’s Divina Comedia. 

Ik vertrouw erop dat we daar niet terecht in zullen komen. Ons leven is daarvoor nog lang niet genoeg zondig geweest. Bovendien zal Maria over ons waken als zijn we haar kinderen, wat we in zeker zin ook zijn als zij inderdaad de Moeder is van God’s Zoon. Met al deze gedachten in ons hoofd proberen we te slapen. Hoe gek ook, het zachte gefluister tussen de chauffeur en zijn copiloot werkt geruststellend en we dommelen zoetjes aan in slaap. Ergens in de nacht stopt de bus totaal onverwacht in het centrum van Cúcuta. We hebben slapend de lichtjes van de stad gemist. Pas de schok van de busstop maakt ons wakker. We gaan meteen op zoek naar een goedkoop doch redelijk betrouwbaar hotel alwaar we de rest van de nacht hopen bij te komen van de lange reis. 

Nu pas voelen we de warmte van de stad. In tegenstelling tot Bogotá ligt Cúcuta op tropische hoogte. Op onze hotelkamer op drie hoog is het klammig warm. We zijn blij met de ventilator die als de propeller van een reusachtig vliegtuig langzaam boven onze hoofden voor enige verkoelende lucht zorgt. Het is alsof we in een ouderwets romantische film verzeild zijn geraakt. Is het de opluchting dat we heelhuids zijn aangekomen of zijn het de zoete zachte geuren van de tropische nacht die ons verleiden om nog voor het slapen gaan heftig te vrijen waarna we in een diepe slaap vallen.

De volgende morgen is de romantiek nog niet uit onze hotelkamer verdwenen. We zien vanuit ons hotelraam palmbomen en met bloemen beladen struiken op het centrale plein van de stad. Het is er druk maar zeker niet te druk, eerder een gezellige provinciale levendigheid die aangenaam aandoet. Tegenover ons hotel is een dakterras waarop zo te zien mensen zitten te ontbijten. Zo een romantisch ontbijt willen we ook wel na onze weldadige nacht in het hotel. We hebben flinke honger. 

Na het ontbijt organiseren we de busreis van ongeveer 50 kilometer naar het Colombiaanse consulaat in de Venezolaanse grensstad San Cristobal. We zijn niet de enige buitenlanders die noodgedwongen hun visum moeten verlengen door een korte buitenlandse reis te maken maar het moet gezegd worden, alles verloopt voorspoedig. De busreis van Cúcuta naar San Cristobal is een fluitje van een cent en niet gelogen maar waar, de bureaucratische procedure tot verlenging van ons visum voor een half jaar is soepeler dat we na al onze ervaringen in de hoofdstad niet voor mogelijk hebben gehouden. 

Blij en gelukkig dat ons verblijf in Colombia is veilig gesteld keren we terug naar Cúcuta waar we alvorens op de nachtbus te stappen naar Bogotá op het dakrestaurant dineren als zijn we een welgesteld verliefd paar dat op huwelijksreis is en zich daarbij het een en ander kan veroorloven.

(wordt vervolgd)
 

vrijdag 31 december 2021

29. HET BELOOFDE LAND. DOOR HET ANDESGEBERGTE

 

Al bij vertrek in het busstation wordt onze bus bestormd door verkopers van versnaperingen.

Ons visum verlengen bleek een heel gedoe, een van het kastje naar de muur geval totdat we uiteindelijk toch genoodzaakt zijn aan de voorwaarde te voldoen dat een visum in het buitenland dient te worden uitgereikt en we derhalve naar het dichtstbij zijnde buitenland dienden te reizen, te weten het Venezolaanse stadje San Cristobal vlak over de grens bij de provincie hoofdstad Cúcuta. (spreek uit Koekoeta met het accent op de eerste lettergreep). 

Dat is een reis met de bus van bijna zes honderd kilometer dwars door de oostelijke bergrug van het immense Andesgebergte dat zich uitstrekt van Chili tot Colombia en Venezuela. Een natuurlijke barrière voor iedereen die het continent wil doorkruisen. Gedurende de tocht vragen we ons af hoe de Inca's de uithoeken van  hun imperium konden bereiken zonder over paarden en over het wiel te beschikken. En dan nog. Probeer je maar eens een bende Spanjaarden met een paar paarden en kanonnen al reizend door deze bergen voor te stellen terwijl ze totaal geen idee hadden wat hun te wachten stond. Was het de dood of lagen er bergen goud? 

We vertrekken met een volle bus in de categorie ‘economico’ want geld voor de luxe nachtbus hebben we niet. Maar goed ook want reizen met een volksbus heeft ook zijn charmes. Er is zoveel volk op pad dat zelfs in het gangpad van de bus krukjes staan wat ons uit het oogpunt van veiligheid niet helemaal verantwoord lijkt. Maar veiligheid op zijn Hollands is een luxe zo hebben we intussen al geleerd. Wij zitten helemaal achterin de bus met onze ruggen tegen de achterwand. Comfortabel is anders maar het is te doen. Naast ons zit een Peruaan, een jongeman met een missie, een religieuze missie. Wat die precies inhoudt wordt me niet duidelijk. Is hij Jehova getuige en zo ja hoe kom je dan van Peru in Colombia terecht? God’s wegen zijn ondoorgrondelijk.

Hoe het ook zij, plotseling zie ik hem met zijn beide handen vastgrijpen aan mijn leuning en kijk ik een gezicht vol schrik. Ware hij blank geweest in plaats van koperkleurig dan zou ik een van een wit weggetrokken gezicht van schrik spreken. Wat bleek het geval? De achterdeur van de bus, de spreekwoordelijke nooduitgang, was zo maar ineens opengezwaaid waardoor hij uit de bus dreigde te vliegen. Zo een vlucht zou hem hoogst waarschijnlijk fataal geworden zijn daar hoog in de bergen op een smalle weg waarvan we ons al de hele tijd afvragen of dat wel goed kan gaan.
Roepende passagiers brachten de bus tot stilstand waarna de chauffeur en zijn assistent de deur vergrendelen. Of deze vergrendeling voldoet aan de gestelde veiligheidseisen is opnieuw de vraag, maar nogmaals veiligheid is een luxe in Colombia. Gedurende de verdere reis kijken we regelmatig om of de nooddeur nog goed dicht zit.

Ondertussen voelen we ons tussen de machtige bergtoppen en het verlaten landschap steeds kleiner worden. Frans Rosier had ons al gezegd dat we een landschap zouden zien dat doet denken aan de eerste scheppingsdag waarvan in het boek Genesis I melding wordt gemaakt. Wetenschappelijk volledig onverantwoord maar wel een beschrijving wat we zien en voelen.

"In het begin maakte God de hemelen en de aarde. De aarde was woest en leeg en over de watermassa lag een diepe duisternis. Maar de Geest van God zweefde boven de watermassa. Toen zei God: ‘Laat er licht zijn.’ En toen was er licht. Het beviel God en Hij maakte een duidelijke scheiding tussen het licht en het donker. Het licht noemde Hij ‘dag’ en het donker ‘nacht’. Het werd avond en het werd weer morgen: de eerste dag."

In het licht van de dag zien we vanuit ons busraam aardse verlatenheid, een ongekende eenzaamheid waar doorheen onze bus als een onnozel nietig diertje angstvallig tussen hoge bergwanden en diepe ravijnen doorheen kruipt. Als het maar niet de weg is naar het einde.

(wordt vervolgd)