AFSCHEID VAN/ FAREWELL TO KOFFI CHRYSANTHE ZOUNNADJALA

Koffi op zijn kantoor in Lomé, Togo. 2016. Zijn rommelige bureau is een weerspiegeling van zijn dagelijkse werk in een chaotisch continent als Afrika. Het continent is volop in ontwikkeling, een continent dat zijn identiteit en plaats in de wereld nog moet vinden. Dat geldt ook voor de vakbonden. De ontwikkeling verloopt chaotisch en soms onvoorspelbaar vooral als er weer eens een staatsgreep plaatsvindt of er een gewelddadig conflict uitbarst. Koffi hield in deze chaos altijd zijn hoofd koel en probeerde er onder alle omstandigheden het beste van te maken.

***

Koffi in his office in Lomé, Togo, 2016. His cluttered desk reflects his daily work in a chaotic continent like Africa. The continent is in full development, a continent that still needs to find its identity and place in the world. This also applies to the unions. Development is chaotic and sometimes unpredictable, especially when another coup d'état occurs or a violent conflict erupts. In this chaos, Koffi always kept a cool head and tried to make the best of it under all circumstances.

Koffi is niet mijn eerste vakbondsvriend in Afrika die is overleden maar wel de vakbondsvriend die ik het langs kende. We kenden elkaar sinds 1992, toen ik als Verbondssecretaris bij het Wereld Verbond van de Arbeid in Brussel ging werken.

Hij was als enige vertegenwoordiger uit Afrika in dat jaar op het wereldcongres van het Wereldverbond van Beambten in Chili. We maakten toen een afspraak. Hij zou zich inzetten voor de opbouw van een regionale Afrikaanse organisatie, ik zou voor de benodigde politieke en financiële steun zorgen. Dat is gelukt. 

Koffi werd algemeen secretaris van de eerste Afrikaanse organisatie van het Wereld Verbond van Beambten (1997). Hij pakte het zo goed aan dat in  2000 voor het eerst in de geschiedenis een wereldcongres van het wereldverbond kon worden gehouden in Afrika, in de Togolese hoofdstad Lomé, tevens ook de thuisstad van Koffi’s vakbondswerk. 

Koffi was ook algemeen secretaris van de lokale bond van mototaxi chauffeurs, winkelbedienden enz. Zijn bond was aangesloten bij de nationale vakcentrale CSTT. In 2014 sprak hij als lid van het wereldbestuur van de World Organization of Workers WOW op de internationale ILO conferentie in Geneve. 

Met Koffi als vriend en vakbondsman heb ik de arbeiders en werknemers van Afrika leren kennen in de meest diverse omstandigheden in vele Afrikaanse landen. Het was een eer te mogen werken met hem en ik bedank heb voor zijn vriendschap en het prachtige werk dat ik met hem in Afrika heb mogen doen.

Moge hij rusten in vrede.

Koffi tijdens een koffiepauze in het ILO gebouw te Généve in 2009/ Koffi during a coffee break in the ILO building in Gneva in 2009.

Koffi wasn't my first African trade union friend to pass away, but he was the one I knew the longest. We had known each other since 1992, when I started working as a Trade Union Secretary at the World Confederation of Labour in Brussels.

He was the only representative from Africa at the World Congress of the World Confederation of White-Collar Workers in Chile that year. We made an agreement then. He would commit himself to building a regional African organization, and I would provide the necessary political and financial support. He succeeded.

Koffi became general secretary of the first African organization of the World Confederation of White-Collar Workers (1997). He handled it so well that in 2000, for the first time in history, a World Congress of the World Confederation of White-Collar Workers was held in Africa, in the Togolese capital of Lomé, which was also the hometown of Koffi's trade union work.

Koffi was also general secretary of the local union of motorcycle taxi drivers, shop assistants, etc. His union was affiliated with the national trade union federation CSTT. In 2014, as a member of the World board of the World Organization of Workers (WOW), he spoke at the international ILO conference in Geneva.

With Koffi as a friend and trade unionist, I got to know the workers and employees of Africa in the most diverse circumstances in many African countries. It was an honor to work with him, and I thank him for his friendship and the wonderful work I was able to do with him in Africa.

May he rest in peace.

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 77

Albert Einstein (1879-1955) op een foto van Yousuf Karsh. Einstein was de grondlegger van de algemene relativiteitstheorie.

Weledele Hooggeleerde Heer professor Dr. A. Hunnebedjes Phd,

Hartelijk dank voor uw brief waarin u zo vriendelijk bent mij te wijzen op het bestaan van de University of the Art of Living en hoe u en uw collega’s de Art of Living wetenschappelijk ontleden en onderwijzen. Ik neem er mijn pet voor af. Ik vraag mij nog wel af of de cursussen en lespakketten uitsluitend in de Engelse taal worden gegeven of dat er toch nog Nederlands wordt gesproken en geschreven? Alle levenskunst begint immers met een grondige kennis van de moedertaal.

Laat ik met de deur in huis vallen en u meteen teleurstellen. Ik zie de levenskunst niet als een wetenschappelijk onderwerp al gun ik u en uw collega’s het plezier om daar uw wetenschappelijke tanden in te zetten. Je kunt natuurlijk altijd een poging wagen de levenskunst te kwantificeren, meetbaar te maken, onder te brengen in rubrieken, overzichten en theorieën. Je weet maar nooit hoe het uitpakt.

Misschien kan er uiteindelijk toch iemand zijn voordeel mee doen.
Ik voor mij hou het erop dat het leven een mysterie is waarvan we de zin, het doel en het waarom niet kunnen achterhalen. We weten niet waarom de aarde bestaat en het universum wordt naarmate we er meer over weten een groter raadsel voor ons. Ik hoop dat ze ooit elders in de ruimte nog een planeet vinden met mensen zoals wij erop. Dan zijn we in ieder geval niet meer alleen. Het nadeel is dat we dan twee raadsels in plaats van een hebben. Tenzij ze op die andere planeet het raadsel van het universum en ons bestaan opgelost hebben, natuurlijk. Maar ik draaf door.

Een mens is natuurlijk meer dan een poppetje dat met ingenieuze mechaniekjes bij elkaar wordt gehouden: een radertje hier, een draadje daar, een neuroontje zus, een zenuwtje zo. Dat zou wetenschappelijk gemakkelijk te ontleden zijn. Het is dan een kwestie van tijd om het te doorgronden waarna je het kunt namaken en verbeteren. Dat wordt de nieuwe mens, de robotmens zonder de onhebbelijkheden van de oude mens. Ik las in een Christelijke krant dat er mensen zijn die daarin geloven. Zij beschouwen een dergelijke ontwikkeling niet als een rampenscenario maar als vooruitgang. Over 1000 jaar hoeven mensen dan niks meer te doen.

Ik denk dat het niet zo een vaart zal lopen omdat het leven veel meer is dan mechaniekjes. Neem nou liefde of haat. Dat zijn geen zichtbare dingen die in wolkjes boven de hoofden van de mensen hangen. We weten niet eens waar ze zitten. Toch zijn ze de motor van het leven. Ik vrees dat het met het gevoelsleven hetzelfde aan de hand is als wat we tegenwoordig zien bij de fysica. We weten dat er nog kleinere deeltjes, golven of energiepakketjes zijn maar we zien ze niet. We kunnen ze slechts afleiden van gebeurtenissen. In Genève zijn ze daar druk mee door deeltjes rond te slingeren in tientallen kilometerslange buizen totdat er ergens iets gebeurt wat erop zou wijzen dat er nog iets is.

Met onze normale waarneembare wereld zit het ook al niet meer snor. Dankzij de algemene relativiteitstheorie van Einstein is de verhouding tussen ruimte en tijd al net zo beweeglijk geworden. Volgens hem bestaat er geen unieke absolute tijd, maar in plaats daarvan heeft elk individu zijn eigen persoonlijke tijdsmaat die afhankelijk is van de plaats waar hij zich bevindt en de manier waarop hij zich voortbeweegt. Lees het maar na bij Stephen Hawking in zijn boek “Een korte geschiedenis van de tijd”, hoofdstuk 6: Gebogen ruimte. Tijd en ruimte zijn niet absoluut maar relatief . Alles is uniek en relatief en dus slechts tot op zekere hoogte in wetmatigheden vast te leggen. Er is geen orde, er is slechts unieke chaos.

Met hartelijke groeten,

(verschijnt elke dinsdag)

AFRIKAANSE AMBIANCE AAN MEER VAN GENEVE

Dank zij migratie vanuit alle hoeken van de wereld is Genève de laatste jaren van een saaie, oerdegelijke met van rijkdom en status stijf staande bewoners en bezoekers, een echte internationale stad geworden met op een zonnige dag zelfs een Afrikaanse ambiance aan het meer van Genève.