Posts tonen met het label museum. Alle posts tonen
Posts tonen met het label museum. Alle posts tonen

dinsdag 15 april 2025

ZEEHELD MICHIEL DE RUYTER

Het mooiste van de tocht van Breskens naar Vlissingen is de oversteek van de Westerschelde. Het is de combinatie van de weidsheid van de zee, de zon, de frisse wind, het woelige water en het gezelschap zelve dat het tot een aangename belevenis maakt.

Aan de overkant van Breskens ligt Vlissingen. Vanaf het veer zie je een molen en een kraan, de oranje daken van de binnenstad, een merkwaardige toren en flatgebouwen.


Achterom kijkend zie ik onder een zacht blauwe hemel, een weidse zee liggen die schittert in de zon. Het is alsof je naar een stukje van de eeuwigheid kijkt waar je ziel in schoonheid kan rond dwalen.



Eenmaal van boord zien we een klein, charmant stationnetje met een hel eigen stijl  en symmetrie. In het midden een grote klok als bewijs dat treinen en tijd bij elkaar horen.



Aan het begin van onze wandeltocht zien we het lelijkste monument ooit. Een plaatje geeft duiding: “Aangeboden in het kader van het Europees Jaar van het Milieu. Het vraagt blijvend aandacht voor de strijd tegen de vervuiling van onze (inter)nationale wateren. 21 september 1987.” Onthuld door drs. E.H.T.M. Nijpels zeg maar Ed. Zou die man niet door de grond gezakt zijn van schaamte?



Onderweg komen we vriendelijke Vlissingers tegen waaronder twee vriendinnen die hun dagelijkse wandeling met hun honden maken. De een is afkomstig uit Vlaanderen de ander uit de Zaanstreek.



Net voor we de stad inlopen, komen we langs het monument van de vissersvrouw. Een trotse vrouw met helaas meeuwenstront op haar hoofd.



Achter de rug van onze nationale zeeheld Michiel de Ruyter, die naar zijn geliefde zee kijkt, drinken we een cappuccino met huisgemaakt appelgebak. 



Bij binnenkomst van het Muzeeum gevestigd in het huis van de machtige redersfamilie Lampsins, de reder waar Michiel de Ruyter zijn carrière begon, staan we voor een portret van Michiel zelf. In het museum zien we het verhaal van de weesjongen die zijn droom te varen over de wijde zeeën waar maakt en uitgroeit tot een zeeheld.


We wandelen door de complexe geschiedenis van de Republiek der Nederlanden. Die wist zich dankzij Michiel de Ruyter te handhaven tussen de toenmalige zeevarende grootmachten Engeland, Spanje, Frankrijk, Portugal en ja ook de Denen. Je vraagt je af wat er van de Republiek der Nederlanden terecht zou zijn gekomen zonder zeeheld Michiel de Ruyter? 



woensdag 17 december 2014

OP DE FIETS DOOR NEDERLAND 15 (Langs de Hoge Veluwe)


Voorrangsweg met schietbaan, 19 juli 2014


Museum met afweergeschut, 19 juli 2014


Pad voor mens en dier, 19 juli 2014


Stilleven in het groen, 19 juli 2014


Schaduw op je pad (Hocus Pas), 19 juli 2014


Traditioneel Design, 19 juli 2014

dinsdag 4 december 2012

APPELMOESMUSEUM


  
In mijn studententijd kookten we om beurten avondeten dat we samen opaten aan een grote ronde keukentafel. Het eten was voor ons doen prima en het was gezellig. Een van mijn vrienden had de gewoonte om appelmoes te gebruiken als smaakverdrijver bij eten wat hij niet zo lekker vond, zoals bijvoorbeeld zuurkool. Zo hoefde hij niet te oefenen in smaak.

Musea die een breed publiek willen aantrekken gebruiken daar ook en soort appelmoes voor maar dan in de vorm van modieus vertier in de hoop het publiek kunstvriendelijk te maken. Laatst zag ik zelfs museumbezoekers onderuit gezakt liggen schommelen in een zaal met schilderijen. Je maakt mij niet wijs dat zulke mensen ooit kunstvriendelijk worden. Kunst kijken vergt net als lezen en muziek luisteren enige geestelijke oefening. Geestelijke gemakzucht aangemoedigd door museaal vertier heeft het tegengestelde effect: oppervlakkigheid, verveling en snobisme.  



 Het beste is om van jongs af aan te leren dat geestelijke inspanning vooraf gaat aan het echte genieten van een roman, muziekstuk of schilderij. Als kind gingen we elke week naar de bibliotheek. Daar mochten we twee leesboeken uitzoeken en minstens een studieboek. Zonder studieboek ook geen leesboek. Zodoende heb ik niet alleen spannende jongensboeken gelezen als Pim Pandoer en Arendsoog maar ook over het leven van grote uitvinders als Ford en Bell, over zeevaarders en allerlei verre landen en volkeren.  


Musea zijn voor mij net als bibliotheken waar schoonheid, spanning en geestelijke inspanning samengaan. Elk museumbezoek is weer een leermoment om het eens in moderne vaktaal te zeggen. Op die manier hou je je brein wakker en alert in plaats van het te laten weg suffen in een museale schommel. Opvoeders met een beetje pit in hun eigen brein weten dat het zo werkt en niet met lieve koekjes. Niks komt je aanwaaien in het leven, ook de kunst niet. Dat vergt geestelijke inspanningen en dat moet je als ouders, onderwijzers en leraren dan ook durven eisen van kinderen en leerlingen. Als ze dat niet willen ook prima. We leven in een vrij land maar dan moeten ze later ook niet zaniken dat ze er niks van snappen.