KABINET VAN PAPPEN EN NAT HOUDEN?

Kan het kabinet Jetten de grote problemen wél aanpakken terwijl al die grote problemen door dezelfde politieke partijen zijn gemaakt?  

Neem het stikstofprobleem. Het probleem draait om een minuscuul vastgelegde ondergrens (volgens sommige deskundigen tot in het absurde) voor de hoeveelheid stikstof die op een natuurgebied mag neerslaan. 

Stikstof is goed voor sommige planten maar niet voor alle. Teveel stikstof tast de biodiversiteit aan. Zo wordt op den duur een heidevlakte door een “teveel” aan stikstof een berkenbos en dat is niet de bedoeling, het moet wel heide blijven. Heide is een bijproduct van de winning van turf maar we vinden hem mooi dus moet het blijven zoals het is. 

Natuurbehoud is conserveren, houden wat je hebt. Eigenlijk is natuurbehoud gestold conservatisme dat haaks staat op de idee van evolutie. De essentie van evolutie is aanpassing door verandering.

Stikstof komt sowieso voor in de natuur maar is ook een stof die veel op boerderijen voorkomt (mest) en bij activiteiten zoals bouw en wegen aanleg. Dat zijn dus de boosdoeners, vooral boerderijen die dicht bij natuurgebieden liggen.

De politiek heeft 21 nationale parken en 162 Natura 2000-gebieden aangewezen (met dank aan de lobby van milieu en natuurclubs), die samen een groot deel van de beschermde natuur beslaan ( ongeveer 700.000 hectaren). Die moeten dus geconserveerd worden, wat er verder ook gebeurt.

Wordt de hoeveelheid stikstof neerslag afkomstig van boerderijen enz. daadwerkelijk gemeten? Dat nu ook weer niet. Er zijn algemene rekenmodellen ontwikkeld waarbij op basis van in te voeren criteria wordt vastgesteld of de minuscule grens wordt overschreden of niet.

Op basis van deze modellen wordt bepaald of boeren weg moeten of niet. Vertrek van een boer betekent dat zijn grond onttrokken wordt aan de landbouwproductie. Zo wordt een stuk land een kostenpost in plaats van een productiefactor. 

Zal dit kabinet terugkomen op deze gang van zaken? Eenmaal ingezet beleid, kan zo goed als niet teruggedraaid worden. Kijk naar het aardgas beleid. Het wordt steeds duidelijker dat het dichtgooien van de gasputten in Groningen geen goed idee is. We zijn nog te afhankelijk van gas.

Maar de politiek heeft beloofd aan de Groningers om ze dicht te maken dus gaat dat door, zelfs al is de gasleverantie een nationale kwestie. Groningers kunnen blijkbaar niet anders tevreden gesteld worden dan door gasputten dicht te gooien. 

Een andere tegenstrijdige natuurmaatregel is het niet droogleggen van de Markerwaard. Was de Markerwaard indertijd wel drooggelegd in plaats van tot natuurgebied verklaard dan was er ruimte geweest voor nieuwbouw bij de randstad. 

Gaat dit kabinet de netcongestie oplossen, een probleem wat Nederland zichzelf heeft aangedaan door zogenaamd van het gas af te gaan en razendsnel over te schalen op groene elektriciteit?

En dan de windmolens. Ooit stond Nederland vol met windmolens totdat de stoommachine werd uitgevonden en onze polders efficiënt konden worden leeggemalen. Nu worden ze weer van stal gehaald om elektriciteit op te wekken.  

Geen landschap- en mens-vriendelijke molens maar reusachtige windturbines die brommen, op grote schaal vogels verpletteren en veel schaars land in beslag nemen. 

In de Noordzee worden vissen doof, vogels vermalen en de zeebodem verpest met miljoenen tonnen beton als fundament. Dat heet natuurvriendelijk. Ook hier schiet de maatregel zijn doel voorbij. Maar zal dit kabinet een stap terugzetten in de overhaaste elektrificeren van het land?

 Ik vrees dat het vooral pappen en nat houden wordt.

 

34. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. GEEF MIJ MAAR BOEREN IN PLAATS VAN DATACENTRA EN WINDMOLENS

 

De inzet van dit kabinet is minder boeren. Die brengen met stikstof onze natuur in gevaar. Hoe gek wil je het hebben? Dat doen de voetbalveld grote zwarte dozen niet, de windmolen parken, de velden met zonnepanelen en het allerergste de datacentra van Facebook, Google en andere grote energievreters niet? Maken die ons cultuurlandschap dan niet kapot?

Ondertussen zijn er nergens ter wereld boeren die zo goed zijn in het efficiënt en betrouwbaar produceren van voedsel als in Nederland. Ze zijn ook nog eens de hoeders van ons landschap. We staan wereldwijd bekend als producenten van kaas, melkpoeder, tomaten (ik heb ooit kleine Chileense boeren gesproken die me vroegen om voor Hollandse tomaten te zorgen), appels en peren. We hebben de best producerende en best verzorgde veestapel in de wereld. Nederland is een van de grootste bloemenlanden in de wereld.

Het nieuwe landschap van Nederland. Wen er maar aan.

 

Dat het kleine Nederland met zijn ruim 40.000 km2 zo groot is in landbouw blijkt onder meer uit de cijfers van het Centraal Bureau van de statistieken. “De totale landbouwexport komt in 2020 naar schatting uit op 95,6 miljard euro, een nieuw record. Daarvan is 68,3 miljard euro export van Nederlandse makelij en 27,3 miljard euro wederuitvoer. De export leverde naar schatting 41,9 miljard euro exportverdiensten op voor de Nederlandse economie. Inclusief landbouwgerelateerde goederen gaat het om 105,4 miljard euro exportwaarde en 46,1 miljard euro exportverdiensten.”

Omgerekend naar oppervlakte brengt de Nederlandse landbouw het ongelooflijke bedrag van ongeveer 10 miljoen euro per vierkante kilometer op. In de grafiek boven deze blog staan de landbouwexportproducten in volgorde van opbrengst met als nummers een, twee en drie: sierteelt, vlees en zuivel en eieren.

Het economisch succes van de boer is te danken aan de kennis en financiële structuur die we in de loop der eeuwen hebben opgebouwd rond het boerenbedrijf. Landbouw universiteit Wageningen is een wereldwijd bekend centrum van kennis en innovatie voor de landbouw (in Costa Rica gaven ze hun kennis door via een Centraal Amerikaans instituut voor Landbouw), de RABO bank heeft gezorgd dat boeren konden investeren in de toekomst. 

Nederland is in de wereld een uniek boerenland, dicht bevolkt met toch een boerenlandschap en een hoge landbouwproductie. In de rest van de wereld proberen ze te leren van de Nederlandse boer. Dat kost tijd, veel tijd. Er gaan soms tientallen jaren voorbij voordat landbouwmethoden zijn aangepast aan de lokale omstandigheden. In Cuba mislukte zo een project bij gebrek aan goede begeleiding en het besef dat aanpassing veel tijd en geduld kost.  Laten we zuinig zijn met onze boeren en ons niet al te gemakkelijk overleveren aan wat nieuw en modern is want dat kan soms vies tegenvallen. 

(wordt vervolgd)