Posts tonen met het label koning leopold III. Alle posts tonen
Posts tonen met het label koning leopold III. Alle posts tonen

vrijdag 20 juli 2018

DE EENZAAMHEID VAN VLAANDEREN 47

Het percentage geldige stemmen ten gunste van de terugkeer van Koning Leopold III, per kiesarrondissement.
Donkergroen is grote meerderheid voor, groen is meerderheid voor, oranje is bijna 50% voor
en rood is de meerderheid tegen (Wikipedia: Koningskwestie).

Na de Tweede Wereldoorlog kwamen de Vlaamse en Franstalige Gemeenschap tegenover elkaar te staan als gevolg van de zogeheten koningskwestie, die al vanaf het begin van de oorlog dateerde. Koning Leopold III besloot tegen de wens van zijn naar Frankrijk gevluchte regering, in België achter te blijven als krijgsgevangene van de Duitse bezetter. Dit meningsverschil zou hem parten blijven spelen tot aan zijn gedwongen aftreden in 1950. Zijn bezoek aan Hitler in Berchtesgaden en zijn tweede huwelijk (de geliefde Koningin Astrid was voor de oorlog bij een auto ongeluk in Zwitserland om het leven gekomen) maakten er de zaak niet beter op. 


Na de bevrijding van België stonden voor en tegenstanders van de koning lijnrecht tegenover elkaar. De tegenstanders konden het niet eens worden en dus zat er voor koning Leopold III niets anders op dan in ballingschap in Zwitserland de politieke ontwikkelingen af te wachten. De Christelijke Volks Partij CVP , zelf voorstander van de terugkeer van de koning, besloot na de verkiezingsoverwinning in 1949, aan te sturen op een volksraadpleging (referendum) om op die buitengewone manier het politieke meningsverschil tussen voor en tegenstanders van koning Leopold III voor eens en altijd te beslechten. Maar de volksraadpleging maakte de zaak er niet beter op.



“De uitslag verdeelde de twee gemeenschappen van het land. Bijna 58% stemde voor Leopolds terugkeer en 42% tegen. In Vlaanderen stemde de meerderheid voor in alle provincies. In Wallonië stemde de meerderheid in de rurale provincies Namen en Luxemburg voor. De dichtbevolkte geïndustrialiseerde provincies Luik en Henegauwen waren tegen. In het arrondissement Brussen was een kleine meerderheid tegen, terwijl in het tweetalige Brabant een nipte meerderheid voor was.” (Zie Wikipedia: Koningskwestie)

 

Ondanks deze meerderheid voor het aanblijven van de koning braken er stakingen uit tegen zijn terugkeer. In Wallonië volgde zelfs een algemene staking. Om uit deze nieuwe impasse te komen, werden in 1950 opnieuw verkiezingen gehouden die weer een absolute meerderheid voor de CVP opleverde waarop de nieuw gevormde regering de koning terugbracht naar België.

Maar opnieuw weigerden de tegenstanders zich neer te leggen bij de tot 3 keer democratisch tot stand gekomen meerderheid. En weer braken stakingen uit bij de tegenstanders in Wallonië én in Vlaanderen. Er zat niets anders op dan een compromis te zoeken om het land van verdergaande bestuurlijke chaos en destabilisering te redden. Koning Leopold zou zo spoedig mogelijk, d.w.z. binnen een jaar, aftreden ten gunste van zijn zoon prins Boudewijn.
 

Het politieke gevaar voor een verdeeld land was bezworen maar voor hoe lang? De koningskwestie had een permanente zwakheid in de Belgische democratie bloot gelegd namelijk dat een democratische meerderheid niet volstaat om een besluit te nemen. Daarmee had voor veel Vlamingen het conflict haarscherp aangetoond dat zij als Vlaamse meerderheid de koers van hun land nooit zouden kunnen bepalen tenzij ze als Gemeenschap over meer autonomie en zelfbeschikkingsrecht zouden beschikken. Daarom wordt de Belgische politiek  sindsdien beheerst door communautaire spanningen tussen de beide Gemeenschappen in plaats van de door de socialisten geheiligde tegenstelling kapitaal-arbeid.

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 28 december 2012

DE KONING WAARSCHUWT

Koning Albert van België waarschuwt voor spoken uit heden en verleden.
Koning Albert meende in zijn Kersttoespraak te moeten waarschuwen tegen het hedendaagse populisme door te verwijzen naar de gevolgen van het populisme in de jaren dertig. De Vlaamse kranten waren het erover eens dat de waarschuwing vooral gericht was tegen het N-VA, de Vlaams nationalistische partij van de populaire Bart de Wever, binnenkort officieel burgermeester van Antwerpen.

Vlaamse deskundigen, kranten en politici waaronder uiteraard ook Bart de Wever zelf, vinden dit veel te ver gaan. De Wever voelde zich daarom in eerste instantie niet aangesproken maar aangezien velen dat wel doen, heeft hij alsnog repliek gegeven in de Vlaamse kwaliteitskrant De Standaard. Hij stelt o.a. vast dat de Koning de politieke wensen van een meerderheid in Vlaanderen negeert door ze af te doen als populisme. Met deze vergelijking rakelt hij bovendien de ongelukkige geschiedenis van zijn voorvader Koning Leopold III op. Uit naam van de vrede bleek die bereid te zijn om tijdens de bezetting van België door Duitsland bereid te zijn bij Hitler in Berchtesgaden op de thee te gaan. Dat viel zo slecht bij het Waalse deel van de bevolking dat na de Tweede Wereldoorlog het koningshuis dreigde om te vallen.

De Wever vraagt zich af wie nu eigenlijk politiek verantwoordelijk is voor hetgeen de Koning in zijn Kersttoespraak zegt. Het ziet ernaar uit dat dit eerste minister Elio di Rupo is die zich blijkens verklaringen zich van geen kwaad bewust is. De koning heeft immers het grondwettelijke recht om te waarschuwen voor gevaar dat de Belgische samenleving bedreigt, aldus di Rupo. Het is duidelijk dat di Rupo en de Koning vinden dat het gevaar van Vlaamse nationalistische partijen als de N-VA komt die immers streven naar meer autonomie of zelfs onafhankelijkheid van Vlaanderen. Beiden hebben blijkbaar geen belangstelling voor of voeling met de Vlaamse onvrede over het huidige federale België waardoor de N-VA nu juist zoveel stemmen behaalt. 

Dat is ook wat de N-VA voortdurend vaststelt en daarom zou het wel eens heel goed kunnen dat de waarschuwing van Koning Albert een averechts effect zou kunnen hebben. De Wever zet met zijn vraag of een Koning die zo gemakkelijk partij kiest nog wel aan het roer van de kabinetsformatie moet staan, een nieuwe stap in de richting van het terugdringen van de invloed van de Koning. Hij vindt namelijk dat net als in Nederland de kabinetsformatie door het parlement geregeld moet worden. Dit gevolg hebben de Koning en di Rupo vast niet voorzien met hun waarschuwing. Een politieke misser van de eerste orde die op zo'n hoog niveau niet zou mogen voorkomen.