Posts tonen met het label anti-vietnam betoging. Alle posts tonen
Posts tonen met het label anti-vietnam betoging. Alle posts tonen

vrijdag 21 juni 2019

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 13. HUMPHREY GO HOME

Anti-Vietnam demonstratie in Amsterdam op 1 mei 1967, net geen maand na mijn Parijse ervaring.

Het is een indrukwekkende betoging die tot ver op de Place Concorde reikt, helemaal tot aan het eind waar het Ministerie van Buitenlandse Zaken is en waar Humphrey blijkbaar op bezoek is. Hij zal de kreet dat hij naar huis moet gaan, vast horen. We stappen enthousiast de stoet in die toevallig net voor ons op zijn einde loopt. Dit is mijn eerste echte betoging en nog wel een tegen de oorlog in Vietnam. Dit had ik nooit kunnen bedenken toen ik naar Parijs vertrok.

Natuurlijk, demonstraties tegen de oorlog in Vietnam zijn er ook in Nederland. Niet zo massaal en in Amsterdam, het centrum van alles wat protest is. In Nijmegen heb ik ze nog niet gezien. Maar intussen twijfelen wij ook aan de rechtvaardiging van deze inmiddels grootschalige oorlog tegen het communistische gevaar uit het Oosten, d.w.z. Rusland en nog verder weg China. Die twijfel is er vooral bij ons jongeren. De oudere generatie, die de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk heeft meegemaakt, heeft er minder moeite mee. Voor hen zijn communisten hetzelfde als Nazi’s en daar moest men toch ook noodgedwongen een langdurige wrede grootschalige oorlog met veel slachtoffers tegen voeren. Dus zo gek is het niet wat in Vietnam gebeurd, vinden zij. Bovendien stond Amerika toen aan de goeie kant, waarom zou dat nu anders zijn?

Twijfel aan de rechtvaardiging en de zin van de oorlog is er natuurlijk vooral in de Verenigde Staten zelf, waar jongeren massaal worden opgeroepen voor de dienstplicht om vervolgens naar Vietnam te worden gestuurd. Velen van hen komen kort daarna thuis in lijkenzakken waar ze met militaire eerbetoon worden begraven. Ze zijn gesneuveld in een onbekend land met een zo goed als onbekende cultuur voor een ook nog eens twijfelachtige zaak. Vietnam heeft immers nooit de VS rechtstreeks bedreigd.

Dat hun twijfel overslaat naar ons jongeren in Europa is vanzelfsprekend. Dankzij foto’s in kranten en tijdschriften maar vooral de TV kijken we aan beide zijden van de Atlantische Oceaan naar dezelfde tragische oorlogsbeelden met bijbehorende oorlogsretoriek. De Vietnam oorlog mag dan vergeleken met de Tweede Wereldoorlog een kleine lokale oorlog zijn, de TV maakt er wel een wereldoorlog van.

We zien ginder in de verte vooraan de betoging schermutselingen uitbreken tussen politie en manifestanten. Zo te zien, slaat de politie er hard op om de demonstranten te beletten dichter bij het gebouw te komen. De politie treedt zodanig hard op dat ineens de hele stoet zich als op bevel massaal omkeert. Nu staan wij vooraan oog in oog met de politie die eerst nog achter ons stond. Nu kijken wij tegen het politiekordon aan met hun helmen, schilden en knuppels. Dat is wennen. We gaan er vandoor. Onze enige uitweg zijn de aangrenzende Tuilerieën. terwijl we over de muren klimmen zien we een klein slagveld van politie en betogers, bekende beelden van TV die voor ons werkelijkheid zijn geworden.

Dat het protest niet aan het Amerikaanse volk is voorbij gegaan blijkt uit een klein bericht in de New York Herald Tribune. “Several thousand demonstrators marched through the busy Place de la Concorde during the evening rush hour in front of Mr. Humphrey’s hotel, the Crillon, next door to the U.S. embassy. They chanted the standard slogans such as “U.S. = S.S.”; “U.S. Assassin” and “Humphrey Go Home” to the rhythm provided by squad leaders blowing police whistles in cadence. “ — New York Herald Tribune, European Edition, April 7, 1967


(verschijnt elke vrijdag)

dinsdag 31 oktober 2017

DE EENZAAMHEID VAN DE ONGELOVIGE 12

Berlijn, februari 1968. De Nijmeegse Politeia delegatie na de Europese anti-Vietnam betoging
onder leiding van de toen voor de een beroemde en de ander beruchte Rudi Dutschke,
bijgenaamd Rote Rudi (1940-1879).
Van links naar rechts: mijn aanstaande vrouw Diny,  bioloog Bernard N.
Politeia voorzitter en socioloog Marcel van Herpen en een onbekende deelnemer.

Je leert geen taal spreken of lezen door woorden en grammatica regels van buiten te leren opzeggen. Sommige leraren en hun leerboeken snappen dat niet. Ze verpesten je belangstelling en gevoel voor taal met regels en rijtjes. Een taal moet als vanzelfsprekend lezend of pratend je hoofd binnen komen en zich daar nestelen om er nooit meer weg te gaan. Taal is net als het leven zelf, dat kun je ook niet leren uit een boekje aan de hand van regels en voorschriften.

Taal is de oerkunst van het leven. Leven en taal zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden. De katholieke kerk leert ons toch niet voor niets het Evangelie van de Heilige Johannes die schrijft dat “Het Woord Vlees is geworden”? “In den beginne was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God…  Alle dingen zijn door het Woord geworden en zonder dit is geen ding geworden, dat geworden is. In het woord was leven en het leven was het licht der mensen; en het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet gegrepen.”

Het mysterie van God, Leven en Taal in enkele prachtige poëtische regels gevat en dan zijn er leraren op een katholiek Lyceum die taal herleiden tot regels en voorschriften. Kent mijn leraar Nederlands op een katholiek Lyceum deze poëtische regels van de Heilige Johannes niet of begrijpt hij ze niet? Hoe anders moet ik verklaren dat hij ons als een kampcommandant verplichtte om in elk schrift voor Nederlands de beginregel te schrijven: “Doe precies wat er gezegd wordt, niets meer en niets minder.”?  Met zo een leraar Nederlands is het een wonder dat ik mijn liefde voor taal niet heb verloren. Opvoeding heeft gelukkig ook zijn beperkingen. 

Soms vraagt klasgenoot Jos de B. me tijdens onze verplichte huiswerkklas om hulp. We wisselen briefjes uit of we fluisteren. Leren in de vorm van een dialoog maar dat snappen de meeste leraren ook niet. Officieel is het voorzeggen. Meestal ben ik op tijd klaar zodat Jos en ik nog wat ontspannen grappen kunnen maken. We zijn behendig in het ontwijken van de toezicht houdende leraren en paters. Zodra ze zich omkeren en met hun rug van ons af lopen, kunnen wij onze gang gaan. Bevrijd van huiswerk ga ik voldaan mijn vrije avond tegemoet, wetend dat ik het pad van succes ben ingeslagen. 


Na dat ene jaar in de aula en de klas zie ik Jos niet meer en vergeet hem. Ongeveer tien jaar later zie ik hem tot mijn verbazing en verrassing achterin in de bus zitten. Niets veranderd zo te zeggen. We zijn op weg naar Berlijn voor een demonstratie tegen de Vietnamoorlog. Ik ben met mijn vriendin, een vriend en de voorzitter van de degelijk linkse studentenvereniging Politeia. Hij is met een groep van de opstandig radicale Socialistische Jeugd. Hij is al net zo verrast mij te zien. We vullen het gat van ons verleden maar de klik tussen ons is weg. Ik mis de oude zorgeloze Jos. Misschien zijn we beiden te ernstig geworden door de last van de wereld die zo brutaal ons leven is binnen gedrongen? Ik weet het niet. De bus stopt, we zijn in Berlijn aangekomen en gaan opnieuw elk onze weg.

(verschijnt elke dinsdag)