Posts tonen met het label wereld natuur fonds. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wereld natuur fonds. Alle posts tonen

woensdag 13 oktober 2021

23. HET KAN VRIEZEN EN DOOIEN. DE IJSBEER SAGA

 

Een geliefde foto bij de milieubeweging. Een hongerige, magere ijsbeer die zo te zien wanhopig op zoek is naar voedsel als gevolg van het smelten van het ijs op de Noordpool. De werkelijkheid is dat er nog nooit zoveel ijsberen zijn als nu.

De ijsbeer saga als leugen voor bestwil is misschien wel het treffendste voorbeeld hoe de milieubeweging te werk gaat om het publiek te mobiliseren voor hun doelstellingen en tegelijk geld op te halen. Het heette dat de de ijsbeer bezig was uit te sterven als gevolg van het smeltende ijs op de Noordpool. Op TV en in de kranten zagen we aandoenlijk magere, hongerige ijsberen zwerven over land wanhopig op zoek naar voedsel terwijl ijs en sneeuw zo broodnodig voor zijn leefomgeving, als sneeuw voor de zon bezig was weg te smelten.

Het beeld van de zielige knuffel van een ijsbeer is een ideaal icoon van de klimaat ontaarding, van de opwarming van de aarde, tegelijk aandoenlijk én een waarschuwing. Als we niets doen aan de opwarming van de aarde staat ons hetzelfde lot te wachten als dat van de hongerige ijsbeer. Wie de ijsbeer redt, redt zichzelf. Hoe de ijsbeer te redden? Door te doneren aan een milieuorganisatie.

Vijftien jaar geleden kreeg de ijsbeer een beschermde status niet vanwege klimaat en smeltend ijs maar als gevolg van te intensieve jacht. Sinds de beschermde status van de ijsbeer gaat het goed met hem.
 
“In 2005, the official global polar bear estimate was about 22,500. 

Since 2005, however, the estimated global polar bear population has risen by more than 30% to about 30,000 bears, far and away the highest estimate in more than 50 years. 

A growing number of observational studies have documented that polar bears are thriving, despite shrinking summer sea ice. 

By September 2007 sea ice extent was about 43% less than it had been in 1979 – a decline not expected until mid-century, and every year after was almost as low, or lower. 

Yet no more drowned polar bears were documented, no more bears than normal starved to death, no unusual spikes in cannibalism occurred, and not a single polar bear population was wiped out. 

New scientific evidence suggests that loss of summer sea ice, regardless of the cause, is not a major risk for polar bear survival. “

( “As Polar Bear Numbers Increase, GWPF Calls For Re-assessment Of Endangered Species Status, 27/02/17” , website van de Global Warming Policy Foundation 

Er is dus niets aan de hand met de ijsbeer. Er zijn er zelfs meer dan ooit. De ijsbeer blijkt met gemak het smeltende ijs en de sneeuw te kunnen overleven. Misschien wel een mooi voorbeeld voor ons mensen. Met aanpassing aan de klimaatverandering en de opwarming van de aarde valt misschien wel goed te leven. 

Ondanks deze onthutsende cijfers houdt het Wereld Natuur Fonds vol dat de ijsbeer wel degelijk bedreigd wordt, niet nu maar straks in 2050. “Aantal ijsberen in 2050 met 30% afgenomen. Het smeltende zee-ijs als gevolg van klimaatverandering is een sterke bedreiging in de toekomst voor dit grootste roofdier ter wereld.” 

Waarom handhaaft het WNF deze voorspelling? Ik vermoed omdat de ijsbeer het ideale knuffeldier is om de klimaatverandering als bedreiging af te schilderen en er meteen donateurs mee te winnen die begaan zijn met zijn lot.

Bij Greenpeace heet het niet meer dat de ijsbeer uitsterft maar dat hij een moeilijk leven heeft als gevolg van de opwarming. “Het Noordpoolgebied is het thuis van de ijsbeer. Hij jaagt hier op zeehonden, vissen en witte dolfijnen. Door klimaatverandering smelt het ijs en moeten de beren te vaak en te ver zwemmen om te jagen. Ze komen steeds minder ijsschotsen tegen om op te rusten. Soms raken ze zo vermoeid dat ze verdrinken. Om klimaatverandering te stoppen moeten we schone energie opwekken en die slim gebruiken.”

Het staat er echt. De ijsbeer moet als gevolg van de klimaatverandering ver zwemmen en raakt zo vermoeid dat ze verdrinken, terwijl de ijsbeer een uitstekende zwemmer is en ook op land heel goed mee kan. Maar wat wil je, het zogenaamde droevige lot van de ijsbeer is te mooi om het niet te koppelen aan de klimaatverandering. Het is een leugen voor bestwil of liever gezegd het goede doel.

Bij Milieudefensie is het zelfde laken een pak. “4 graden: Waarschijnlijk bereikt in 2050. Bij 4 graden (kan ook eerder) zou de bevroren toendra van Siberië kunnen ontdooien. Dan komen er immense hoeveelheden methaan en CO2 in de atmosfeer. De Noordelijke ijszee wordt ijsvrij en als de ijsbeer al niet uitgestorven is, dan zal dat nu zeker het geval zijn." (zie: Wat is klimaatverandering op de website van milieudefensie)

Ook Milieudefensie zweert dus bij de ijsbeer als een door klimaatverandering bedreigde soort maar dan wel pas bij een opwarming van 4 graden, een onwaarschijnlijk scenario maar altijd goed om de schrik erin te houden voor het goede doel. De ijsbeer maakt deel uit van de onheilsboodschap ook al is er niks aan de hand met de ijsbeerpopulatie. Een bedenkelijke gang van zaken.

Voor wie meer wil weten, zie het YouTube college van Professor  Susan Crockford.



(wordt vervolgd)
 
 

woensdag 29 september 2021

21. HET KAN VRIEZEN, HET KAN DOOIEN. DE RADICALE MILIEUBEWEGING

 

Greenpeace voerde in 1995 uitgebreid actie tegen plannen van Shell om het platform Brent Spar af te laten zinken. Onder druk van een boycot besloot het bedrijf daar toen van af te zien. Later bleek dat cijfers die Greenpeace had genoemd over de hoeveelheid olie die nog in het platform zou zitten, sterk overdreven waren.


Wat is de rol van de milieubeweging in het politieke spel om de klimaatverandering en de energietransitie? De beweging bestaat uit een veelheid van organisaties en groepen elk met een eigen visie en strategie. De grote clubs als Greenpeace, Milieudefensie, Urgenda en Wereld Natuurfonds hebben niettemin allemaal het alarmisme van het VN Klimaatpanel omarmd. 

Zij gaan van het ergste uit en dus moet er snel actie komen. Zij zetten alle kaarten op het zo snel mogelijk verlagen van het CO2 gehalte in de atmosfeer. Ze willen dat bereiken door een drastisch verbod op alle fossiele brandstoffen en in te zetten op elektrificatie van de wereld ofwel groene energie. Dat vereist een technologische verbouwing op wereldschaal die zijn weerga niet kent in de geschiedenis. De wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog is daarmee vergeleken kinderspel vooral omdat gerekend wordt op snelle maar immer onzekere technologische verbeteringen. 

“De toekomst wacht niet. En de klimaatcrisis ook niet. We hebben geen tijd meer voor uitstel of stilstand.” 

”Wij geloven dat een groene, duurzame wereld nodig, beter en haalbaar is. Samen met jou krijgen we dit voor elkaar. Wetenschappelijk onderzoek en vreedzame acties zijn onze instrumenten. Samen staan we niet langer machteloos en kunnen we duurzame systeemverandering in werking stellen.”

Greenpeace roept op tot actie, actie en nog eens actie. Actie genereert aandacht en dus inkomsten en die zijn nodig om weer nieuwe acties te voeren voor systeemverandering. Patrick Moore, voormalige oprichter en topbestuurder van de Canadese Greenpeace, meent dat Greenpeace al lang niet meer geïnteresseerd is in wetenschappelijke waarheid en analyse. Een nieuwe generatie wil slechts actie voeren om zo hun eigen bestaan en baan te rechtvaardigen. Actie om de actie.

Milieudefensie is al net zo alarmistisch bezig. De club is erin geslaagd via de rechter Shell te dwingen tot versnelde vergroening van de productie. Shell is van oudsher kop van jut van actiegroepen en milieugroepen. Voor het bijzonder gecompliceerde technologische en maatschappelijke omschakelingsproces op wereldschaal van fossiele brandstof naar totale groene electrificatie heeft milieudefensie geen oog.  Dat is niet hun zorg.

Milieudefensie kweekt openlijk schuldgevoelens aan bij het publiek. “Hoe geef jij onze aarde door? Die vraag stellen wij aan grote vervuilers en politici, ook na de verkiezingen. Want de toekomst van onze kinderen staat op het spel door de klimaatcrisis. Dus blijf niet aan de kant staan: doe met ons mee.” Met meedoen wordt doneren bedoeld. Schuldbesef en boete doen gaan samen.

Een andere alarmistische verzetsgroep tegen de opwarming van de aarde is Urgenda, die langs de weg van de rechter de staat dwong om de uitstoot van broeikasgassen versneld terug te dringen. Hun slogan is duurzaamheid. Een modieus begrip waar je alle kanten mee uit kunt zo kun je na 5 minuten reclame kijken vaststellen. Fossiel is niet duurzaam, zon en wind wel. Dat is natuurlijk onzin want die dingen moeten gemaakt worden, vervuilen het landschap en tasten de natuur aan maar dat wordt gemakshalve vergeten.

“Urgenda is de organisatie voor innovatie en duurzaamheid die Nederland samen met bedrijven, overheden, maatschappelijke organisaties en particulieren sneller duurzaam wil maken. Dat doen we aan de hand van onze visie 2030 met een concreet actieplan en projecten.”

Een vierde grote alarmistische speler op de activistische klimaatmarkt is het Wereld Natuur Fonds. Het WNF heeft zich op de klimaatkaart een belangrijke plek weten te veroveren door de alarmbel te luiden over het verband tussen klimaat en uitstervende diersoorten. Meer natuur is nodig om het huis te redden. Hoe je dat doet in het dichtst bevolkte land van Europa is het WNF geen zorg. Hetzelfde geldt overigens voor de ruimte die windmolens en zonnepanelen nodig hebben. Dat zijn landvreters, molens ook nog eens zeevreters.

“We beschermen al meer dan 60 jaar iconische diersoorten. Maar deze strijd gaat verder. Dit gaat om ons klimaat. Over ons gedeelde thuis. Dit gaat om overleven. En daarvoor hebben we méér natuur nodig want natuur is de oplossing voor de klimaatcrisis. Meer ijs op de Noordpool dat zonlicht reflecteert. Een biljoen geplante bomen in de Amazone. Meer walvissen in de oceanen die net zoveel CO2 op kunnen slaan als 1000 bomen. En meer uiterwaarden langs onze rivieren die water opvangen en vasthouden. Op naar een natuur-positieve trend wereldwijd én in Nederland. “

Dank zij het VN Klimaatpanel en de steun van politiek en media is de milieubeweging een politiek zeer invloedrijke beweging.

"De macht van de milieubeweging is groot, overal in de westerse wereld maar zeker in Nederland. Zo is de Klimaatwet die in 2018 is aangenomen - die politici aan de mast moest binden - opgesteld door de advocaat van Milieudefensie, Phon van den Biesen. De huidige Nederlandse wet is, op een paragraaf over de Derde Wereld na, bijna letterlijk de tekst die in 2008 door Van den Biesen is geschreven.

Ook op de Nederlandse televisie en in kranten, en dan vooral de kwaliteitskranten, heeft de milieubeweging een grote invloed. Vrijwel dagelijks nemen die het narratief van Greenpeace en co. over: dat de opwarming van het klimaat een ramp zou zijn en vervolgens dat het komt door fossiele brandstoffen." (Simon Rozendaal, 'Warme Aarde, Koel Hoofd', Amsterdam/Antwerpen 2019, blz. 160 en 161)

De milieubeweging is een tactische en strategisch effectieve beweging die erin geslaagd is om aan de een kant de politieke besluitvorming in Nederland voor een groot stuk naar zijn hand te zetten en aan de andere kant grote delen van de bevolking te overtuigen en (financieel) te mobiliseren ten gunste van hun doelstellingen.

(wordt vervolgd)