Posts tonen met het label oostenrijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label oostenrijk. Alle posts tonen

vrijdag 12 juli 2019

MAKE LOVE, NOT WAR (WERKTITEL) 16. LIEFDE OP ZOLDER

Hotelkamer Parijs 1977


Voordat ik verder ga met mijn verhaal over het studentenleven in de burgermansstad Nijmegen, moet ik vertellen dat mijn vriendenreis naar Parijs niet mijn eerste reis naar Parijs was. Integendeel, alreeds twee jaar daarvoor had ik een veel spannender reis gemaakt naar de stad van de Eiffeltoren, Place Pigalle en het Louvre. Na een verregende vakantieweek met het gezin van Krullenbol aan een van de Kärntner Seen in Oostenrijk, mochten wij tweeën de gemiste tweede week vakantie goedmaken met vijf dagen Parijs. Dat was een onverwachte meevaller bij een tegenvaller. We boekten bij de France Touring Service een treinreis met logies voor de ook voor mij zeer betaalbare prijs van 92 gulden per persoon, inclusief de voucher voor een eenpersoonskamer.

Mijn schoonmoeder stond erop dat we een eenpersoonskamer zouden nemen. We hadden daar begrip voor, per slot van rekening waren we nog jong en in die dagen kon er dan nog van alles gebeuren. Een ongewenste zwangerschap was wat het meest gevreesd werd. We hadden er alle vertrouwen in dat we eenmaal in Parijs er wel wat op zouden vinden om elkander lief te hebben.  Liefde is net als water, ze vindt altijd wel een weg.

Al meteen na aankomst ging de goeie kant op zonder dat we daarvoor ook maar iets hoefden te doen. We kwamen terecht in wat later voor ons een typisch Paris hotel zou worden. Een piepkleine receptie meteen naast de voordeur en daarnaast een smalle trap naar de kleine hotelkamers boven, van onder tot boven beplakt met bloemetjes behang. Nadat de man van dienst de gastenlijst van ons groepje had bestudeerd, liep hij met ons samen van verdieping naar verdieping.  Eenmaal op een verdieping aangekomen, kreeg je een een ouderwets grote sleutel met een al even groot kamernummer als sleutelhanger overhandigd.
 

Op weg van de derde naar de vierde verdieping kreeg ik zomaar ineens een vette knipoog van de hotelbediende. Ik had geen idee wat dat betekende. Op de vijfde etage  hetzelfde ritueel van toebedeling van kamers. Wij bleven als enigen van het groepje over. Met alweer een vette knipoog van de hotelbediende klommen we de smalle trap op naar de zesde verdieping. 

We kwamen uit op wat eens een zolder moet zijn geweest. Er waren twee kamers gemaakt met een smalle gang met toilet en douche.   Nu pas snapte ik de knipoog van de man. Op deze zolder waren wij de enige twee gasten, weliswaar ieder met een eigen kamer maar niemand die op ons zou letten wat we daar boven op zolder zouden uitspoken. De hotelbediende had voor ons een liefdesnest gereserveerd. Vraiment, Paris, c'est la ville de l'amour.
(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 21 oktober 2016

SALZBURGERLAND-SPROOKJESLAND 4

Bloemenweide langs de Tauerenradweg in de buurt van Uttendorf, 15 juni 2016


Water voor bloemen, ergens op ene kerkhof langs de Tauernradweg,
Niedernsill 15 juni 2016


Kaboutertuin in de buurt van Niedernsill, 15 juni 2016


Koeien luilekkerland langs de Tauernradweg, 15 juni 2016


 Zwembad van Hotel Lukashansl in Brück am Grossglocknerstrasse, 15 juni 2016 


Besneeuwde toppen van  de bergen van de Grossglocknerstrasse
vanaf Brück am Grossglocknerstrasse, 15 juni 2015


Receptie hotel Lukashansl, 15 juni 2016


Muzikante in klederdracht met citer, 15 juni 2016


Gezellige muziekavond voor de hotelgasten in Lukashansl hotel,
Brück am Grossglocknerstrasse, 15 juni 2016


De boer poseert met plezier langs de Tauernradweg richting Taxenbach,
15 juni 2016





maandag 19 september 2016

SALZBURGERLAND SPROOKJESLAND 2

Sprookjestuin, Bramberg am Wildkogel, 13 juni 2016


Sprookjesbos, Bramberg am Wildkogel, 13 juni 2016


De zwarte bergen, Grossvenediger bij Bramberg am Wildkogel, 13 juni 2013


De weg naar nergens en overal, Bramberg all Wildkogel, 13 juni 2016


Het Koebeest, Bramberg am Wildkogel, 13 juni 2016


Herinnering aan de Gekruisigde, Bramberg am Wildkogel, 13 juni 2016


De weg naar beneden en naar boven, Bramberg am Wildkogel, 13 juni 2016


De Fontein van Hundertwasser, Zell am See, 14 juni 2016

woensdag 6 juli 2016

OOSTENRIJK, DE NIEUWE PRAATJESMAKERS EN DE POLITIEKE RATTENVANGERS


Het dorp Gois onder Salzburg
Oostenrijk ligt er prachtig bij, zo ontdekken we voor de tweede keer al fietsend over de Tauerenradweg. Die fietspaden zijn goed onderhouden in bos en dal. Over de bewegwijzering is nagedacht. We zien geen vervallen of slecht onderhouden huizen onderweg of in de dorpen. Ze zitten altijd prima in de verf. Of het nu het erf van een boerderij is of een bedrijventerrein, ze liggen er altijd opgeruimd en netjes bij. De velden zijn prachtig groen, zelfs de bergen stralen met op hun toppen nog grote witte sneeuwplekken.

Waar je ook komt, de mensen zijn vriendelijk, bij de bakker, bij de Spar supermarkt, bij de sportwinkel om je banden op te laten pompen, in het Gasthof of op een terras. Altijd nette en vlotte bediening met meestal een glimlach. In de dorpen wordt je begroet met Grüss Got, Abend, Hallo, Morgen of Servus. In het westen van Oostenrijk, bij de Neusiedler See is het al niet anders. In de dorpen langs het meer hangt een ontspannen, zomerse sfeer dankzij het mooie en warme weer. Het is de sfeer van een strand in Zeeland, geen drukte en toch gezellig dank zij de terrasjes.

Heerlijk ontspannen sfeertje bij de Krimml watervallen

De Oostenrijker mogen trots zijn op hun land. Weinig landen in Europa liggen zo mooi onderhouden te blinken in de zomerzon met zo een mooie groene weiden en velden en hard stromende beken met kleine watervallen. De rinkelende bellen van de koeien maken het tot een feest. Ook de politiek mag trots zijn op wat ze tot stand heeft gebracht. Immers, alleen politiek stabiele landen met goede sociale verhoudingen kunnen zoveel welvaart tot stand brengen.

Ook de stad Wenen, die we sinds 1992 regelmatig bezoeken, ligt er prachtig bij. Een vergelijking met Amsterdam, Brussel en zelfs Parijs of Londen wint Wenen. Een goed onderhouden, soepel lopende metro met allemaal propere stations. De wegen zijn prima, de winkelstraten ook al proper, heerlijk gezellige café’s ook al met vriendelijke bediening en goed eten en drinken. Wenen is een kunstenstad met een boeiende geschiedenis en kosmopolitische bevolking. Er is zoveel te zien en te horen, Wenen is nog steeds de muziekstad van Europa, dat een paar dagen niet volstaan om alles te beleven. Het is een stad waar je telkens weer naar terug kunt, zo een stad als Parijs vroeger was.

De boeren in Oostenrijk worden gewaardeerd om hun werk en hun producten.
In Nederland is daar door de natuurlobby de klad in gekomen.

Er zijn nog geen aanslagen geweest in Oostenrijk en toch broeit het ook in dat land, net als in de rest van Europa. De twee partijen die Oostenrijk na de Tweede Wereld Oorlog zo weldadig hebben opgeknapt, de Christen en Sociaal Democraten verliezen aanhang. Net als in de rest van Europa wint extreem rechts (de partij FPÖ)  terrein door te verkondigen dat de klassieke partijen verouderd en elitair zijn, niet naar het volk luisteren en dat de Europese Unie niet deugt. Waarom luistert een volk dat het zo goed heeft naar deze wrange klaagzangen van uiterst rechts? Komt men materieel wat te kort? Zo te zien niet. 

De gemeente Neukirchen am Groosvenediger groet zijn bezoekers
nog met een Grüss Gottzonder enig spoor van cynisme.
In ons land ist Gott schon lange Tod und verschwunden.

Is het een geestelijke leegte die de Oostenrijkse burger ontevreden maakt? Dat zou je niet zeggen als je ziet hoe diep de Rooms Katholieke cultuur nog is verankerd in het dagelijkse leven en in het landschap. Waar in Europa zegt men nog Grüss Gott, behalve in Oostenrijk? Wenen is natuurlijk als grootstad wat anders, maar die stad heeft dan weer zo een rijk en gevarieerd cultuurleven dat iedereen daar wel wat van zijn geestelijke gading kan vinden. Wat valt er dan te klagen?

Het kruisbeeld is overal in het Oostenrijkse landschap nog markant aanwezig.

Ik denk dat het de angst is voor de toekomst die de Oostenrijker beklemt. De wereld is groter, veel groter geworden dan men ooit heeft kunnen vermoeden. De bergen bieden niet meer zoals vroeger bescherming tegen de boze buitenwereld. Integendeel die stroomt brutaal naar binnen als een beek na overvloedige regen: grote hoeveelheden migranten, concurrentie van alle kanten ook op de arbeidsmarkt, onzekere arbeidsverhoudingen, oorlogen veraf en toch dichtbij als gevolg van terrorisme.  

de natuur blijft overweldigend mooi zoals hier bij het
Speicher Durlassboden meer bij Gerlos.

Je zou je door minder bedreigd voelen. Daarom luisteren Oostenrijkers net als de rest van de Europeanen naar de nieuwe praatjesmakers. Zij zijn politieke rattenvangers die de onzekere toekomst misbruiken om hun gelijk te halen zoals de Engelse conservatief Boris Johnson en de Britse nationalist Nigel Farage in hun Brexit campagne deden. De bange burger klampt zich angstig vast aan deze nieuwe praatjesmakers. Die beloven een terugkeer naar vroeger tijden, terug naar de gulden zoals Geert Wilders wil of terug naar het oude Frankrijk zoals Marie Le Pen beweert. Maar wat ze ook beloven, ze doen uiteindelijk niks. Farage en Johnson lieten hun volk verweesd achter en ook Cameron liet het afweten. Politieke lafaards zijn het, een ander woord is er niet voor.

Het dal van de Salzach bij Bramberg am Wildkogel. 


Wie oh Wie kan de kiezer weer het goede spoor wijzen, vertrouwen geven, een visie op de toekomst ontvouwen en de gemeenschap van waarden en deugden herstellen?  Er zijn geen leiders in Europa behalve misschien Frau Merkel die nog weten waar het om draait. Je kunt met een kosten-baten analyse de mensen hun gemoedsrust niet teruggeven. Dat heeft David Cameron tijdens de Brexit campagne overtuigend bewezen. Onze eigen Rutte is van hetzelfde laken een pak. Zij zijn de post moderne materialisten met alleen oog voor het individu. Ze hebben niet door dat een mens ook geborgenheid en bescherming nodig heeft. Hij verwacht van de politiek dat die hem daarbij helpt en dat kunnen deze politici dus niet. Daar is een nieuwe generatie politici voor nodig.

donderdag 20 november 2014

ÖSTERREICH ANDERS GESEHEN 27

Collega Fietser en Fotograaf, 14 juni 2014


Plastic Balen, 14 juni 2014


Handmaaier, 14 juni 2014


Mast, 14 juni 2014


Wachtkamer, 14 juni 2014


Landschap met spoorxegovergang, 14 juni 2014

zaterdag 8 november 2014

ÖSTERREICH ANDERS GESEHEN 26

Herdenkingsmuur in een Gasthof bij Zell am See, 13 juni 2014


Gezin in Park, Zell am See 13 juni 2014


33 Trogerholz in Park, Zell am See 13 juni 2014


Humphry Bogart, Zell am See 13 juni 2014


Wieselbier, Zell am See 13 juni 2014

Romantische Hoek, Gasthof bij Zell am See, 14 juni 2014


Appels van de Onschuld, Gasthof bij Zell am See, 14 juni 2014

maandag 1 september 2014

ÖSTERREICH ANDERS GESEHEN 18 (Salzburg)

Oostenrijk, Mozart, Salzburg 11 juni 2014


Oostenrijk, Was machen sie?, Salzburg 11 juni 2014


Oostenrijk, Alter Markt, Salzburg 11 juni 2014

zondag 13 juli 2014

ÖSTERREICH ANDERS GESEHEN 10

Oostenrijk, opgeruimd landschap tussen Taxenbach en Werfen, 10 juni 2014


Oostenrijk, landschapskunst tussen Taxenbach en Werfen, 10 juni 2014

dinsdag 17 juni 2014

ÖSTERREICH ANDERS GESEHEN 1

Op deze foto kun je goed zien dat de voorstellingen in Katholieke kerken een voortzetting zijn van het Griekse en Romeinse volkstheater maar dan met andere personages. In het midden op het schilderij wordt de Heilige Laurentius van Rome, de heilige waaraan de parochiekerk van Bramberg am Wildkogel (Nationalpark Hohe Taueren) is gewijd, gemarteld. Hij wordt geroosterd op het vuur tot hij zal vertellen waar de schatten van de kerk zijn verborgen. De 2 grote heiligen Petrus en Paulus vergezeld van nog andere heiligen, links en rechts naast het schilderij, wijzen naar de H.Laurentius. Zij maken aan het kerkvolk duidelijk dat dank zij martelaren als de Heilige Laurentius de kerk groot, sterk en zelfs machtig is geworden. Wat mij verwondert is dat een klein bergdorp als Bramberg am Wildkogel zich een dergelijk kostbaar en kunstig barok kerkinterieur heeft kunnen veroorloven. Geloof verzette blijkbaar bergen, ook in financiële zin.

In de kerk was een kleine plechtigheid met kinderen aan de gang. Na afloop werden de kinderen in de tuin naast de kerkkoor hun ouders gefotografeerd. Ze moeten dan natuurlijk wel allemaal lachen. De jonge ouders zijn traditioneel met een moderne toets gekleed. In Oostenrijk is traditie niet iets om mee te lachen. Integendeel men heeft er veel respect voor, men zet de traditie zoveel mogelijk voort.