Posts tonen met het label naastenliefde. Alle posts tonen
Posts tonen met het label naastenliefde. Alle posts tonen

dinsdag 18 februari 2020

VOLTOOID VERLEDEN TIJD VOOR D66



Vanwaar die obsessie met de kunstmatige dood bij D66? Ik denk dat het te maken heeft met de vooruitgangsidee dat leven en dood maakbaar moeten zijn. De maakbaarheid van leven en dood als de ultieme vorm van soevereiniteit van de mens over zichzelf. De mens zijn eigen god. De mens als het centrum, het begin en het eindpunt van het universum.

Uit naam van deze almacht kun je donordonatie verplichten via de overheid. Dat je daarbij de overheid inzet om de medemens potentieel te degraderen tot een object, een ding met organen, is daarbij slechts bijzaak. De maakbaarheid van de mens is hoofdzaak daarmee toont hij zijn almacht, zijn beschikkingsrecht over zichzelf en zijn leven. Dat de verplichte donordonatie afgedwongen solidariteit is die de onschendbaarheid van het lichaam aantast, is in dit licht bezien bijzaak. Het is mensenliefde die geen liefde meer is.

De andere kant van het maakbare leven is de maakbare dood. De zelfmoord moet gefaciliteerd worden eveneens door de overheid. De argumenten kunnen daarbij verschillend zijn, omdat het leven voltooid zou zijn, omdat het lijden zinloos is, omdat het individu zelf mag uitmaken wat het wil. De dood als pil op het nachtkastje, de ultieme vorm van de soevereiniteit van het individu, van het almachtige ik. Dat het aanbod de vraag schept met grote kans op misbruik, is in het licht van de maakbare dood eveneens bijzaak.

De idee van de maakbaarheid van leven staat haaks op de christelijke opvatting dat leven in beginsel een gift is van God en wat je gekregen hebt, mag je niet doden. Dat is zelfmoord. Maar ook zonder dat christelijk beginsel kun je je afvragen waartoe het idee van soevereiniteit van het individu toe leidt. 


Hoe verhoudt het individu zich tot de gemeenschap der mensen? Is de gemeenschap niet meer dan een handkar waarop het individu  wordt aangedragen waarna het eenmaal volwassen zijnde zijn gang kan gaan zonder nog rekening te houden met die handkar? Is een samenleving enkel een optelsom van individuen, van een hoeveelheid ikken die door hun toevallige aanwezigheid in een geografische ruimte, in een land met een taal en cultuur bijeen wordt gehouden of is een gemeenschap meer dan de optelsom der individuen? 

Het laat zich aanzien dat de visie van D66 op mens en gemeenschap niet verder komt dan de gemeenschap als een optelsom van individuen. Voor D66 zijn gemeenschappen toevallige eenheden die net als het individu kunstmatig beheerd kunnen worden door de overheid. Het beheer van een dergelijke gemeenschap van individuen, die op hun beurt eigenlijk inwisselbare dingen zijn, is dan een kwestie van regels en afspraken of het nu om vluchtelingen, migranten, cultuur of taal gaat.

vrijdag 12 april 2013

NOODLIJDEND NEDERLAND

Nederland heeft het moeilijk.


Op een gegeven moment vond ik dat ik aan ontwikkelingshulp moest doen, niet praten maar doen. Gepraat werd er al genoeg. Ik had op de Carmelieten HBS in Oss al geleerd dat je zoiets vanuit je hart moet doen, je medemens wat gunnen. Een kwestie van naastenliefde dus. Later kwam daar als vanzelfsprekend rechtvaardigheid bij en dan vooral sociale rechtvaardigheid. Die basis is eigenlijk nooit veranderd al is er in de loop der jaren natuurlijk af en toe hevig getwijfeld. Het zou niet goed zijn als dat niet het geval zou zijn geweest.

Een van mijn eerste twijfels was zoals bij alles wat je doet of het wel nut heeft? Dat begon al toen ik voor het VN ontwikkelingsprogramma in Mexico werkte. We hadden 5 miljoen dollar per jaar te besteden. Apenootjes als je keek naar de omvang van de problemen in dit enorm grote land met zijn krottenwijken zo groot als een miljoenenstad en een armoedig, ongeletterde platteland waar arrogante politici en gewetenloze zakenlieden de scepter zwaaiden. Bovendien werd beweerd dat de Mexicanen de uitvinders van corruptie waren.

Nederland heeft het de ene dag wat moeilijker dan de andere dag.

Moet je in zulk geval stoppen? Mijn Noord Amerikaanse VN baas vond van niet. Hij zag het VN ontwikkelingsprogramma als deel van het grotere VN geheel en de VN mag dan niet goed werken, soms zelf corrupt zijn, het is altijd beter dat men met elkaar blijft praten dan oorlog voeren. Praten kost geld maar oorlog voeren nog meer, was zijn korte maar krachtige filosofie. Ik was dat met hem eens en dus bleef ik in de VN geloven net als PvdA minister Pronk voor Ontwikkelingssamenwerking. Als jonge idealistische ontwikkelingswerkers vonden we wel dat Nederland af en toe harder aan de bel mocht trekken. Per slot van rekening was Nederland een van de grootste donors in de wereld.

In Nederland werd toen niet getwijfeld aan het beginsel van ontwikkelingssamenwerking. Wel werd er telkens naar betere wegen gezocht om de armoede en het sociale onrecht sneller en efficiënter uit de wereld te helpen. Dat leidde dan weer vaak tot allerlei trendy en modieuze aanpassingen van het beleid waar men in ontwikkelingslanden niet altijd veel van begreep. Ontwikkelingssamenwerking was toen in Nederland vooral ook linkse politiek. Op een gegeven moment werd het socialisme als de oplossing van alle kwaad gezien totdat bleek dat centrale planning van een economie in een onderontwikkeld land juist niet werkt. Daarvoor ontbreekt het aan kennis, deskundigen, betrouwbare maatschappelijke instellingen en instituten en vooral ook stabiele politieke verhoudingen.

Sommige Nederlanders hebben het iets minder moeilijk.

Maar ondanks al dat onderlinge vaak ook partijpolitieke gesteggel bleef in Nederland het hart op de goeie plaats zitten en dat is en blijft per slot van rekening de basis van alles. Rond de eeuwwisseling is daar echter de klad in gekomen. Met de crisis kwam de doorbraak van Wilders. Die begon ongegeneerd het eigen belang van de natie te verkondigen. Waarom zou je armoezaaiers in de rest van de wereld helpen als in eigen land de nood hoog is? Wilders verklaarde Nederland tot een noodlijdend land en verschafte daarmee aan iedereen die wilde het alibi om de rest van de wereld te laten vallen. Je zou het nog kunnen begrijpen indien Nederland echt een noodlijdend land zou zijn maar dat is het niet.

Materieel gezien is Nederland een van de rijkste landen in de wereld, geestelijk staat het er echter minder florissant voor. Nederland predikt dank zij Wilders en in zijn voetspoor Bolkestein en andere VVD corifeeën materiële welvaart als het hoogste goed wat een mens kan bereiken. Wat natuurlijk flauwekul is. Hoeveel geld en rijkdom je ook hebt, het kan nooit je leven vullen. Gek genoeg kan dat geestelijke rijkdom wel ook al ben je arm en behoeftig. Niet dat ik zo'n toestand aanbeveel maar het is toch wonderlijk hoe getroffen je kunt worden door gastvrijheid, solidariteit en vreugde in een naar onze begrippen armoedig milieu.

Nederlanders zoeken het geluk soms op het water.
De basishouding voor ontwikkelingshulp, naastenliefde en solidariteit, is als gevolg van deze nationale knieval voor het gouden kalf van het materialisme ook nog eens vergiftigd met egoïsme en jalouzie. Notities als die van Minister Ploumen over ontwikkelingssamenwerking, hoe goed bedoeld ook, kunnen daar niets aan veranderen. Daarmee komt de zaak niet verder dan wat partijpolitiek gesteggel, onderlinge belangenstrijd en gekrakeel over wie het gelijk aan zijn kant heeft. Onze enige hoop is dat de burgers en kiezers die kruideniersmentaliteit van Wilders en Bolkestein c.s. een keertje spuugzat worden en weer op zoek gaan naar zaken die er toe doen. Tot die tijd wordt het afzien.