MAKE LOVE, NOT WAR (WERKTITEL) 15: HOMOBAR

Twee vrienden (Parijs 1977)

Onze zucht naar avontuur en onze nieuwsgierigheid brengen ons een homobar binnen in het Quatier Latin, het centrum voor linkse intellectuelen, studenten en andere maatschappelijke outsiders. Dat hadden we helemaal niet verwacht. Maar ja, we zijn dan ook geen grootstedelijke ervaringsdeskundigen en als heteroseksuelen weten we niks van de homowereld. Dat is een wereld apart. Hoewel, in mijn Philipstijd ben ik wel eens een keer in een homobar geweest. Gezellig en verder niet zo bijzonder. We hoefden er ook niet aan te bellen zoals in Parijs en de vraag met hoeveel we waren, kan ik me ook niet herinneren.

We laten het dansvloertje met schuifelende mannen voor wat het is en gaan terug naar de bar om ons Heineken biertje op te drinken en de onvermijdelijke aftocht te blazen die iets heeft van een afgang, tenminste voor ons zelf. We hadden natuurlijk gehoopt op een spannend avontuur met vrouwen in plaats van in een homobar terecht te komen.

Ondertussen zitten we niet meer alleen aan de bar. Een van de mannen aan de bar begint te flirten met mijn vriend rechts van mij. Zonder een woord te zeggen legt hij zijn hand op zijn dijbeen, zoals heterojongens ook vaak bij meisjes doen. Mijn vriend legt de hand rustig terug. Maar de hand keert stilzwijgend terug en kruipt omhoog naar zijn kruis. Voor mijn vriend een ongehoorde brutaliteit. Hij springt boos van zijn kruk af, roept stop en zet een stap weg van de bar. De man reageert niet, ook niet nadat mijn vriend hem toebijt dat je zoiets niet doet. Hij doet dat zelf ook niet bij meisjes.

Nu maken dat we wegkomen voordat er iets goed fout gaat. Opnieuw een tegenvaller.  Het Heineken biertje kost een klein fortuin, een reuzenhap uit ons vakantiegeld. Zo raken we erg snel door ons geld heen. We zijn nu eenmaal armlastige studenten zonder reserves. Gelukkig is het tijd om. naar huis te gaan. Het is mooi geweest. Er wachten nog tentamens die ik beslist wil halen. Na twee jaar Philips neem ik mijn sociologiestudie ernstig.

We gaan zielige Harry, die ondertussen een beetje is bijgekomen van zijn tandarts behandeling, in het centrum voor buitenlandse studenten ophalen. Gezamenlijk gaan we in de Hallen tussen de honderden vrachtwagens op zoek naar een die ons voor zo min mogelijk geld mee wil nemen richting Nederland. Na links en rechts vragen, vinden Harry en ik opnieuw een Belgische vrachtwagen die ons een heel eind wil meenemen tot in Vlaanderen voor twintig frank per persoon.

Om tol te besparen op de route Parijs-Lille, rijdt hij over de Route Nationale. Een romantische rit bij nacht met voorbij flitsende straatlampen, schaars verlichte huizen, dorpen en stadjes waarvan we de namen in het licht van de koplampen zien voorbij komen totdat we door een tekort aan slaap en vermoeidheid in een diepe slaap vallen. We worden in de vroege ochtend ergens tussen Gent en Antwerpen wakker waarna de vrachtwagen ons afzet langs de weg. Het lukt ons om nog dezelfde dag tegen het vallen van de avond liftend Nijmegen te halen. 

(verschijnt elke vrijdag)

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 11: CHARLES AZNAVOUR

De Franse zanger, liedjesschrijver en acteur van Armeens afkomst Charles Aznavour (1924-2018) was in de jaren zestig van de vorige eeuw op zijn hoogtepunt. Hij werd wel de Franse Frank Sinatra genoemd.

Waar moeten we zijn, vraagt onze Peugeot chauffeur? We geven hem ons slaapadres. Het ligt aan de rand van het centrum, min of meer op zijn route door Parijs.  Hij zal ons dicht bij ons logeeradres afzetten. Beter hadden we het niet kunnen treffen en zakken gerust achterover op de comfortabele achterbank.

Terwijl we over de snelweg van Lille naar Parijs zoeven, draait onze chauffeur de hele tijd liedjes van de Franse chansonnier Charles Aznavour op zijn platenspeler. Een 45 toeren platenspeler in de auto, een nieuwigheid voor ons. De techniek staat weer eens voor niks. Hij zingt de hele tijd geconcentreerd mee. Zou hij oefenen in het playbacken van Aznavour? Zo te horen, kent hij ze van buiten. Hij heeft een goede stem, niet zo goed als die van Aznavour maar toch. We vragen hem in ons schoolse Frans waarom hij aldoor maar Aznavour zingt?

Hij oefent voor een optreden vanavond laat nog in een nachtclub in Parijs. Hij is liedjeszanger van beroep. Zijn repertoire bestaat voornamelijk uit liedjes van Aznavour. Zeer onder de indruk en bij gebrek aan beheersing van het Frans houden we onze mond en laten hem voort oefenen. Wel jammer dat er geen echt gesprek in zit per slot van rekening zit je niet elke dag in een auto van een echte chansonnier. Dergelijke mensen zie je alleen op TV, onbereikbaar ver weg voor ons eenvoudige Nijmeegse studenten.

Moe doezelen we langzaam weg. Dan ineens zonder enige waarschuwing vooraf stopt de auto ergens langs de weg. Hij moet een onzichtbare parkeerplaats opgereden zijn. Onze chauffeur stapt uit en loopt de duisternis in. We kijken naar buiten en zien alleen maar zwart. Wat gaat hij in 's hemelsnaam doen? In het schemerlicht van de koplampen zien we een bekende beweging naar zijn kruis.

Tot onze verbazing loopt hij met zijn hand aan zijn gulp langs de auto. Waarachtig, hij pist al lopend langs de auto, zo te zien doelgericht op de banden. Het is een eigenaardig gezicht om een man met zijn gulp open al pissend langs zijn auto te zien wandelen. Hij eindigt bij de voorband links, rist zijn gulp dicht en stapt in. Eenmaal in de auto ziet hij onze schaars verlichte maar verbaasde gezichten. C’est bien pour les pneus, mompelt hij terwijl de hij de auto start en de snelweg opdraait. Weer wat geleerd voor als we ooit zelf een auto mochten hebben.

En daar gaan we weer. Een klein uur later rijden we Parijs binnen. Hij neemt richting centrum en stopt in een brede goed verlichte straat met grote gebouwen en bomen. Hij zet ons af op een paar honderd meter lopen en dan naar rechts naar ons logeeradres. Onder veel merci beaucoups stappen we uit en wandelen we naar het Maison des Etudiants Internationales. We krijgen van de nachtportier een kamer toegewezen. Nee, andere Nederlanders zijn die avond niet aangekomen. Wij zijn de enigen. De anderen zien we morgen wel, nu eerst slapen.

(verschijnt elke vrijdag)

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 10. JOPPEN

Het joppen volgens Rembrandt, "Het Ledikant", 1646, Teylers Museum Haarlem

Wat rustiger vraagt hij wat we in Parijs gaan doen? Tja, dat is een moeilijke vraag. Hoe leg je een vrachtwagen chauffeur die zijn korte leven lang groenten naar Parijs rijdt dat je naar Parijs gaat uit een Sturm und Drang verlangen naar het Echte Leven? Voordat ik een antwoord bedacht heb, vraagt hij of we weten dat je in de Hallen van Parijs voor maar tien Frankskes kunt joppen. Daar gaat weer wat mis in onze internationale communicatie. Wat is joppen? Wij hebben geen idee wat dat is en kijken hem verbaasd aan.

 
Onze verbazing, verbaast hem. Weten wij echt niet wat joppen is? Joppen is joppen, zo verzekert hij ons ongeduldig. Daar worden we natuurlijk niet wijzer van. We kijken hem beleefd vragend aan want we willen geen ruzie met onze liftgever en dringen aan op wat meer uitleg. Terwijl hij gelukkig oplettend naar de weg blijft kijken, zegt hij dat joppen is wat je met meiskes doet of liever gezegd met madammen.



Aha, met zo een hint komen we er wel. Wij weten namelijk heel goed wat je met madammekes kunt doen maar dat noemen we geen joppen maar neuken. Hij schudt met zijn hoofd van nee, waarmee hij blijkt te bedoelen dat hij dat woord niet kent. Communicatie tussen studenten en de gewone man is niet gemakkelijk. Hij kent het woord niet omdat hij nooit op Nederland rijdt. Hij rijdt enkel op Frankrijk en dan altijd naar de Hallen in Parijs. Als het moet kan hij zich redden met een woordje Frans maar het Nederlands kent hij verder niet. Hij heeft zijn eigen taal en dat is hem genoeg. Wij vertellen hem dat het ons niet speciaal om joppen is te doen dat we naar Parijs gaan al weet je natuurlijk nooit wat er allemaal kan gebeuren in zo een grote vreemde stad. 



Eenmaal bij de grens tussen Moeskroen en Lille vindt onze Vlaamse trucker dat we beter kunnen uitstappen. De grenscontrole kan lang duren en je weet maar nooit met de Franse douane. We nemen als goede bekenden afscheid en steken lopend de grens over. Aan de andere kant worden we sneller opgepikt dan we hadden durven hopen. Deze keer geen vrachtwagen maar een personenauto van het merk Peugeot. De chauffeur vertelt ons tot in Parijs te kunnen brengen. Opgelucht stappen we in. In een ruk naar Parijs, wie had dat durven hopen?

(verschijnt elke vrijdag)