Posts tonen met het label homobar. Alle posts tonen
Posts tonen met het label homobar. Alle posts tonen

vrijdag 5 juli 2019

MAKE LOVE, NOT WAR (WERKTITEL) 15: HOMOBAR


Twee vrienden (Parijs 1977)
Onze zucht naar avontuur en onze nieuwsgierigheid brengen ons een homobar binnen in het Quatier Latin, het centrum voor linkse intellectuelen, studenten en andere maatschappelijke outsiders. Dat hadden we helemaal niet verwacht. Maar ja, we zijn dan ook geen grootstedelijke ervaringsdeskundigen en als heteroseksuelen weten we niks van de homowereld. Dat is een wereld apart. Hoewel, in mijn Philipstijd ben ik wel eens een keer in een homobar geweest. Gezellig en verder niet zo bijzonder. We hoefden er ook niet aan te bellen zoals in Parijs en de vraag met hoeveel we waren, kan ik me ook niet herinneren.

We laten het dansvloertje met schuifelende mannen voor wat het is en gaan terug naar de bar om ons Heineken biertje op te drinken en de onvermijdelijke aftocht te blazen die iets heeft van een afgang, tenminste voor ons zelf. We hadden natuurlijk gehoopt op een spannend avontuur met vrouwen in plaats van in een homobar terecht te komen.

Ondertussen zitten we niet meer alleen aan de bar. Een van de mannen aan de bar begint te flirten met mijn vriend rechts van mij. Zonder een woord te zeggen legt hij zijn hand op zijn dijbeen, zoals heterojongens ook vaak bij meisjes doen. Mijn vriend legt de hand rustig terug. Maar de hand keert stilzwijgend terug en kruipt omhoog naar zijn kruis. Voor mijn vriend een ongehoorde brutaliteit. Hij springt boos van zijn kruk af, roept stop en zet een stap weg van de bar. De man reageert niet, ook niet nadat mijn vriend hem toebijt dat je zoiets niet doet. Hij doet dat zelf ook niet bij meisjes.

Nu maken dat we wegkomen voordat er iets goed fout gaat. Opnieuw een tegenvaller.  Het Heineken biertje kost een klein fortuin, een reuzenhap uit ons vakantiegeld. Zo raken we erg snel door ons geld heen. We zijn nu eenmaal armlastige studenten zonder reserves. Gelukkig is het tijd om. naar huis te gaan. Het is mooi geweest. Er wachten nog tentamens die ik beslist wil halen. Na twee jaar Philips neem ik mijn sociologiestudie ernstig.

We gaan zielige Harry, die ondertussen een beetje is bijgekomen van zijn tandarts behandeling, in het centrum voor buitenlandse studenten ophalen. Gezamenlijk gaan we in de Hallen tussen de honderden vrachtwagens op zoek naar een die ons voor zo min mogelijk geld mee wil nemen richting Nederland. Na links en rechts vragen, vinden Harry en ik opnieuw een Belgische vrachtwagen die ons een heel eind wil meenemen tot in Vlaanderen voor twintig frank per persoon.

Om tol te besparen op de route Parijs-Lille, rijdt hij over de Route Nationale. Een romantische rit bij nacht met voorbij flitsende straatlampen, schaars verlichte huizen, dorpen en stadjes waarvan we de namen in het licht van de koplampen zien voorbij komen totdat we door een tekort aan slaap en vermoeidheid
in een diepe slaap vallen. We worden in de vroege ochtend ergens tussen Gent en Antwerpen wakker waarna de vrachtwagen ons afzet langs de weg. Het lukt ons om nog dezelfde dag tegen het vallen van de avond liftend Nijmegen te halen. 

(verschijnt elke vrijdag)

vrijdag 28 juni 2019

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 14. HEINEKEN

Twee clochards (Parijs 1977)

Na onze onverwacht bijna heftige botsing met de Parijse politie  slenteren we bekomend van de schrik door het grote park. We hebben geleerd dat de politie hier harder optreedt dan in Nederland. Maar de demonstranten zijn ook niet flauw, die gaan in een rij staan om ze te weerstaan en met van alles gooien. Het zijn ook veel meer demonstranten dan in Amsterdam. Vergeleken met Parijs zijn Amsterdamse demonstraties gezellige bijeenkomsten waar wat gerukt en getrokken wordt maar daar blijft het bij.

We lopen naar de Notre Dame, die moeten we per slot van rekening ook gezien hebben. De avond begint te vallen. Het wordt tijd om wat te eten ondanks de vele Gauloises die we roken om onze zenuwen in bedwang te houden. Achter de kathedraal eten we op een bankje in een klien parkje droog brood met plakjes kaas en een fles frisdrank gekocht in een supermarkt.

Waar valt na dit heftige avontuur nog wat te beleven? Misschien in het Quatier Latin, per slot van de rekening de wijk van studenten, intellectuelen en ander onaangepast volk. We zwerven doelloos door de smalle straten zoekend naar aanwijzingen voor een nieuwe belevenis. Zowaar zien we zo maar ineens in een smalle straat bij het gele lamplicht van straatlantaarns twee mannen tegen een deur praten.  Even later stappen ze de deuropening in. Onze nieuwsgierigheid is gewekt en groot genoeg om aan te bellen. Meteen gaat een luikje open in de deur en een gezicht vraagt tot onze verbazing met hoeveel we zijn. Wij antwoorden naar volle waarheid met drie, meer staan er niet voor de deur, waarop opnieuw tot onze verbazing de deur meteen uitnodigend opengaat.


We stappen een zo te zien doodgewoon café binnen. Om ons een houding te geven zetten we ons op een kruk aan de bar en bestellen een biertje. De barman zet in een oogwenk drie flesjes Heineken met glas voor ons neer. Dat is een telurstelling. Ons eerste biertje in een Parijs café is een doodgewone Heineken uit een flesje. Daarvoor hadden we niet helemaal naar Parijs hoeven komen. 

We beginnen nu met een gemaakt onverschillige houding eens goed rond te kijken. We zien niks bijzonders. Blijkbaar moet je in Parijs bij een café aanbellen om te Heineken te kunnen drinken. Dat zou een mooie reclame vondst van Heineken zijn. Maar dan zien we links achter een zwaar dik roodfluweel gordijn wat beweging. Er komt zachte romantische muziek vandaan. Nieuwsgierig geworden staan op en lopen naar de hoek alsof we nooit anders gedaan hebben. Nadat achter het gordijn onze ogen gewend zijn geraakt aan het schemerrode licht zien we een mini-dansvloertje waar geschuifeld wordt op de zachte romantische muziek. Pas dan zien we dat de romantische stelletjes uit mannen bestaan. Vrouwen zijn nergens te bekennen. 

(verschijnt elke vrijdag)