MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 10. JOPPEN

Het joppen volgens Rembrandt, "Het Ledikant", 1646, Teylers Museum Haarlem

Wat rustiger vraagt hij wat we in Parijs gaan doen? Tja, dat is een moeilijke vraag. Hoe leg je een vrachtwagen chauffeur die zijn korte leven lang groenten naar Parijs rijdt dat je naar Parijs gaat uit een Sturm und Drang verlangen naar het Echte Leven? Voordat ik een antwoord bedacht heb, vraagt hij of we weten dat je in de Hallen van Parijs voor maar tien Frankskes kunt joppen. Daar gaat weer wat mis in onze internationale communicatie. Wat is joppen? Wij hebben geen idee wat dat is en kijken hem verbaasd aan.

 
Onze verbazing, verbaast hem. Weten wij echt niet wat joppen is? Joppen is joppen, zo verzekert hij ons ongeduldig. Daar worden we natuurlijk niet wijzer van. We kijken hem beleefd vragend aan want we willen geen ruzie met onze liftgever en dringen aan op wat meer uitleg. Terwijl hij gelukkig oplettend naar de weg blijft kijken, zegt hij dat joppen is wat je met meiskes doet of liever gezegd met madammen.



Aha, met zo een hint komen we er wel. Wij weten namelijk heel goed wat je met madammekes kunt doen maar dat noemen we geen joppen maar neuken. Hij schudt met zijn hoofd van nee, waarmee hij blijkt te bedoelen dat hij dat woord niet kent. Communicatie tussen studenten en de gewone man is niet gemakkelijk. Hij kent het woord niet omdat hij nooit op Nederland rijdt. Hij rijdt enkel op Frankrijk en dan altijd naar de Hallen in Parijs. Als het moet kan hij zich redden met een woordje Frans maar het Nederlands kent hij verder niet. Hij heeft zijn eigen taal en dat is hem genoeg. Wij vertellen hem dat het ons niet speciaal om joppen is te doen dat we naar Parijs gaan al weet je natuurlijk nooit wat er allemaal kan gebeuren in zo een grote vreemde stad. 



Eenmaal bij de grens tussen Moeskroen en Lille vindt onze Vlaamse trucker dat we beter kunnen uitstappen. De grenscontrole kan lang duren en je weet maar nooit met de Franse douane. We nemen als goede bekenden afscheid en steken lopend de grens over. Aan de andere kant worden we sneller opgepikt dan we hadden durven hopen. Deze keer geen vrachtwagen maar een personenauto van het merk Peugeot. De chauffeur vertelt ons tot in Parijs te kunnen brengen. Opgelucht stappen we in. In een ruk naar Parijs, wie had dat durven hopen?

(verschijnt elke vrijdag)

MAKE LOVE NOT WAR (WERKTITEL) 5.DE STUDENTENKAMER

Voor zover het mijn beperkte budget het toelaat ben ik ondertussen een verwoed fotograaf geworden. Deze dia, een kostbare bezigheid, is gemaakt in de buurt van Oss rond 1965, het jaar waarin ik in Nijmegen begon te studeren.

Hoe kom ik als student aan een geschikte kamer die vooral niet te duur mag zijn? Elke dag met de trein reizen is geen doen. Ik kan dan geen sociaal leven opbouwen want dat speelt zich vooral in de avond en de nacht af. Opnieuw thuis wonen is natuurlijk goedkoper maar past niet meer in mijn levensstijl sinds ik in mijn vorige leven van Philipsman op kamer heb gewoond in de lichtstad Eindhoven.

Ik ga op eigen houtje op zoek naar een betaalbare studentenkamer in Nijmegen. Zonder al teveel inspanningen vind ik al snel een klein kamer bij een gezin in een rijtjeshuis in de wijk Hengstdal, aan de oostkant van Nijmegen tegen Ubbergen aan. Een pijpenlaatje zoals ik ook al in Eindhoven had. Het lijkt er op dat ik weer van voren af aan begin. Niet erg, ik heb er zin in nu ik weet wat ik wil. Ik mag er koken en bezoek ontvangen maar geen slapers. Daarover zijn Eindhovense en Nijmeegse hospita’s het blijkbaar eens. De schrik voor bandeloze seks zit er goed in. Voor het overige is het een doorsnee gezin van gewone, aardige mensen die met hun kleine plek op de wereld tevreden zijn. Regelmatig nodigt mijn hospita me ’s avonds uit om beneden met haar man en zoon koffie te komen drinken.

Als ik thuis op mijn kamer ben doe ik dat. Ik schuif beneden in de huiskamer aan. Zo kom je nog eens onder normale mensen en hoor ik wat er leeft. Het studentenleven is immers alles behalve normaal. Naast de koetjes en kalfjes over het weer en de algehele toestand in Nederland en de wereld, die te denken geeft en waar gewone mensen toch niks aan kunnen doen, vraagt de zoon tijdens een televisie optreden van de Animals welke van de twee groepen ik de beste vind, de Rolling Stones of de Beatles?

Hij zegt er meteen bij dat hij de Stones de beste groep vindt. Lekker ruige muziek, niet zo braaf als die van de Beatles. Ik heb er nog niet zo over nagedacht maar nu hij het zo zegt, vind ik dat er wel wat in zit. De muziek van de Beatles is meer gepolijst, harmonieus en sluit in zijn braafheid aan bij de oudere generatie rockzangers zoals bijvoorbeeld Cliff Richard en de Everly Brothers. Met hun zoet gevooisde stemmen zingen ze over het eeuwige verlangen naar liefde en trouw. Stones muziek is lichamelijk en rauw, het is een uiting van verzet tegen de maatschappelijke conventies. Het verschil tussen de twee groepen komt het beste tot uiting in de blues achtige hit van de Stones ‘I can’t get no satisfaction’ en het melodieuze “Roll over Beethoven” van de Beatles.
 
(verschijnt elke vrijdag)