Posts tonen met het label hoe word je hartpatiënt. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hoe word je hartpatiënt. Alle posts tonen

dinsdag 17 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT? (SLOT)

 

De echo onderzoekskamer

Vandaag zullen er drie stents geplaatst worden. De andere twee benodigde stents zullen bij een volgende ziekenhuisopname geplaatst worden. Vlak voordat hij begint, stelt hij me gerust. Uit ervaring weet ik dat er niks anders op zit dan te vertrouwen op deze vreemd sprekende chirurg en zijn hulptroepen. Op de valreep ben ik toch nog zo nieuwsgierig en brutaal dat ik hem vraag waar hij vandaan komt. Tot mijn verbazing en verrassing is hij een Syrische vluchteling. Rare gedachte dat ik vanwege een burgeroorlog in Syrië, een land dat ik ondanks mijn vele reizen niet ken, nu door een arts uit dat vreemde land van een hartinfarct gered ga worden. Zoiets kun je haast niet verzinnen.

Aangezien je bloedvaten en hart gevoelloos zijn, hoef ik niet in slaap gebracht te worden. Ik kan de operatie volgen via de linksboven  hangende TV schermen. Die zijn voor de artsen om goed te kunnen zien wat ze doen daar binnen in mijn lijf maar ik mag gerust meekijken. Zoals hij gezegd heeft, zal hij proberen de stents via de ader van de pols naar mijn hart te brengen. Kort daarna voel ik dan ook moeizaam gepruts bij mijn pols. Niet pijnlijk, wel vervelend. Het gaat blijkbaar moeilijk. Na enige tijd buigt hij zich over me en kondigt aan dat ze het via mijn lies gaan proberen. Dat gaat meteen goed.
 

Via de lies naar het hart. Ook goed, denk ik als het maar doorgaat nu ik hier toch lig. Even komt de gedachte bij me op dat het net zo goed fout kan gaan en ik nooit meer op zal staan. Die gedachte verdring ik vlug. Waarom zou het fout gaan? Voor de artsen is het een routineklus zoals een loodgieter een afvoerpijp ontstopt. Dank zij de TV schermen heb ik enige afleiding. Ik probeer te begrijpen wat ik zie maar dat is moeilijker dan ik dacht. Het ziet er nogal ingewikkeld uit. Ik probeer ondanks de sterke lampen boven me een beetje weg te dromen.

Na verloop van tijd, ik weet niet hoe lang word ik de operatiekamer uitgereden en teruggebracht naar mijn tweepersoons ziekenkamer. Ik zie dat ik een buurman heb gekregen, ook hartpatiënt. Nadat ik een beetje ben bijgekomen, maken we kennis. Hij is hier al voor de derde keer. De een gaat regelmatig wandelen, de ander naar een ziekenhuis.

Herhaaldelijk op de dag stapt mijn buurman uit zijn bed en verdwijnt voor een tijdje uit zicht. Wat gaat hij doen? Ik vraag het hem als hij weer eens een keer op het punt staat zijn bed uit te stappen. Ik val nog net niet uit mijn bed van verbazing als hij me koeltjes vertelt dat hij gaat roken. Hoezo roken? Hartpatiënten roken toch niet of toch niet meer, wijs als ze geworden zijn door hun ervaringen? Dat kan zijn,  maar hij wil persé roken. In het ziekenhuis hebben ze begrepen dat daar weinig tegen te doen is. Je kunt een volwassen moeilijk handboeien aandoen en vastketenen aan zijn bed. Dus laten ze hem begaan.

Verslaving is voor een normaal mens niet te begrijpen. De rede heeft het verloren van het verslaafde lijf en dat gebeurt niet alleen met rokers. Je hebt allerlei verslaafden, zelfs seksverslaafden heb ik me laten vertellen. Na een kort ziekbed mag ik met een papieren zak vol medicijnen naar huis en de aanzegging dat ik over 3 maanden terug moet komen voor de andere twee stents. Ik vraag de verpleegster maar niet of ik nu weer seks mag hebben. Dat zal ik zelf maar uitzoeken. 

Nabeschouwing

Ik denk dat ik mag vaststellen dan mijn huisarts mijn leven heeft gered of in ieder geval voorkomen dat ik met een hartinfarct thuis op de bank kwam te liggen of wie weet nog erger van mijn koersfiets was gevallen. Waar een huisarts al niet goed voor is. Ik kan ook nog melden dat ik na de operaties weer voluit kon koersfietsen over de dijk bij de Schelde en door de polders van Klein Brabant. Op zulke momenten voel je pas hoe schoon het leven is.

What do you want to do ?
New mail

donderdag 12 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT? DEEL 3

De Fietstest

 

What do you want to do ?
New mail
Die foto’s zijn van een wonderbaarlijke schoonheid. Bij het zien ervan besef je pas hoe groot, raadselachtig en mysterieus het heelal is. Volgens Hans zullen we daar ooit flierefluitend in rond vliegen. Hij heeft er het volste vertrouwen in dat wetenschappelijke en technische vooruitgang dat mogelijk zullen maken. Ik betwijfel dat maar meer nog, van mij hoeft dat niet. Waarom zouden we in het heelal gaan rondreizen als we de boel op aarde niet eens op orde kunnen krijgen? Moet het heelal ook al onderworpen worden aan ons goddelijke bewustzijn? Ik denk van niet. Laat het heelal bewaard blijven als een herinnering aan de grenzen van ons goddelijke bewustzijn. Bovendien zullen aardse conflicten dan  ook terecht komen in het heelal. Een verstoring van de hemelse vrede zal het leven op aarde er niet beter op maken, zo vrees ik.

Hans was het liefst vliegenier of nog mooier ruimtevaarder geworden, zo een die heen en weer vliegt tussen ruimtestations. Ik ken dat verlangen niet. Voor mij is en blijft het heelal een poëtische herinnering aan onze onvolmaaktheid, aan onze eindigheid tegenover het oneindige. De maan, de planeten en de sterren stemmen mij melancholisch, een heimwee naar iets wat nooit is geweest en nooit zal zijn en dat we toch kennen. Het heelal is tegelijk onbereikbaar ver en toch dichtbij, is een uitgestrekte oase van schoonheid, van verbazing, rust en natuurgeweld. In het heelal lossen alle aardse tegenstrijdigheden zich op.

We praten over zijn nieuwe Nikon met extra lenzen voor de ruimte. Ik knik instemmend terwijl hij mij onderzoekt met stethoscoop, aftasten van de pijnlijke plek, reflexen controleren en nog zo wat van die typische doktersdingen. Nu nog even de bloedruk meten, dan het recept voor een medicijn en de rekening betalen. Het is boter bij de vis bij de huisarts. Nu betalen straks geld terugkrijgen van de christelijke mutualiteit zoals de ziektekostenverzekering van mij heet.

Is hem iets opgevallen aan mijn lijf of vindt hij dat het gezien mijn leeftijd tijd wordt om bij een hartspecialist langs te gaan? Zo maar ineens alsof het uit de lucht komt vallen, spoort hij me aan eens naar mijn hart te laten kijken. Je weet maar nooit. Ik heb niks aan mijn hart en denk waarom niet en stem toe. Hij belt naar hartspecialist Hartberg, die zo blijkt in dezelfde straat woont als ik. Ik kan morgenavond om half negen terecht in zijn privé kliniek, niet waar hij woont maar in Willebroek, bij brouwerij Duvel aan de A12 linksaf, de tweede afrit de straat volgen en dan aan de linkerkant.

Na aanmelding bij de receptie kom ik in een kleine wachtkamer te zitten met een stapel roddelbladen. Om de tijd te doden blader ik zo een blad door en ben wederom verbaasd over het onbenul dat ik lees. Gelukkig komt de assistente mij halen. Blij verlost te zijn van de tegenslag van wereldsterren en Beroemde Vlamingen, stap ik een onderzoekskamer binnen. In een klein bemeten hokje doe ik mijn bovenkleren uit zodat ik met ontbloot bovenlijf de kamer instap waar een fitness fiets staat, een ligbed, een weegschaal, enz.

Nadat mijn lengte is gemeten en mijn gewicht gewogen, plakt de assistente me vol met rondjes die vastzitten aan draden die allemaal naar een meetapparaat gaan dat aan de muur naast de fiets hangt. Ik herinner mij zulke apparatuur gezien te hebben naast het bed van mijn moeder die jaren geleden vanwege een ernstig hartinfarct werd opgenomen in het ziekenhuis en er uiteindelijk aan gestorven is. Als geroutineerde fietser met Franse en Zwitserse Franse bergen in mijn benen,  trap ik er lustig op los. Zonder al teveel moeite hou ik mijn ritme vast, ook als er automatisch geschakeld wordt naar zwaarder trappen.

woensdag 11 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT DEEL 2

 

De Wachtkamer

Zodra je door Hans wordt uitgenodigd zijn spreekkamer binnen te treden, smelt mijn ergernis als sneeuw voor de zon. Ik sta op en volg Hans bijna opgelucht naar zijn kabinet want zo kun je zijn spreekkamer wel noemen. Geen onderzoekskamer maar een salon waar je van gedachten kunt wisselen over je problemen. Hij nodigt je uit te gaan zitten voor een bureau dat er wezen mag. Een ouderwets groot formaat houten bureau dat degelijkheid en vertrouwen uitstraalt. Het licht is gedempt gezellig. Ook hier reproducties en foto’s aan de wanden. Achter hem hangt een prachtige uitvergrote foto van Manhattan. Vanachter zijn bureau vraagt hij wat er aan de hand is. Hij wacht rustig af wat je te vertellen hebt. Ik heb het gevoel dat mijn probleem in goede handen is.

Soms wordt mijn relaas onderbroken door de telefoon. Hans verontschuldigt zich en neemt op. Hij luistert geduldig, maakt hier of daar een opmerking, geeft een uitslag door van het labo of een röntgen foto, kijkt op het scherm van zijn computer, zegt dat hij of zij een recept kan komen halen of belooft de volgende dag langs te komen. Soms vraagt hij om alsnog op spreekuur te komen, na negen uur. Even aanbellen en dan zal hij opendoen.


Voor de recept ophalers heeft Hans een speciale procedure bedacht. Je hoeft niet naar de wachtkamer. Je mag op de deur kloppen van de spreekkamer. Hij kijkt doet de deur een stukje open om te zien zie er staat, sluit de deur, schrijft het recept uit en geeft het door de half geopende deur aan de wachtende. Die kan weer vooruit. Hij verontschuldigt zich voor het oponthoud en nodigt mij uit verder te gaan met mijn verhaal.

Na mijn verhaal over een onverklaarbaar ongemak of pijn nodigt hij me uit op het bed te gaan liggen dat onopvallend in een hoek van zijn spreekkamer staat. Na een kort onderzoek volgt enig advies en overleg over behandeling, medicijnen en mogelijk een nader specialistisch onderzoek. Tussendoor maakt hij een praatje. Hij en ik spreken meestal over onze gemeenschappelijke hobby fotografie.

We wisselen ervaringen uit over digitale camera’s en lenzen. Soms laat hij me foto’s zien die hij met zijn pas aangeschaft digitale camera gemaakt heeft. Terwijl ik me bezig houdt met documentaire en straatfotografie, heeft Hans zich gespecialiseerd in de fotografie van het heelal. Hij heeft daarvoor zelfs een kleine sterrenwacht achter in zijn tuin gebouwd zodat hij ’s nachts met speciale camera’s en lenzen foto’s tot diep in het heelal foto’s kan maken.
 

(morgen verder)

What do you want to do ?
New mail

dinsdag 10 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT? DEEL 1

Het kabinet van de huisarts met een stagiaire.

Hoe word je hartpatiënt? Bij mij ging dat van de ene dag op de andere dag zoals met de meeste ziektes die ik heb gehad. Op een kwade dag klopt een ziekte aan je deur en zie er dan maar weer eens af te komen. Waarom de ziekte bij je langs komt? Dat weet je nooit. Natuurlijk, iedereen doet zijn best om daarop een antwoord te geven maar een echt antwoord is er niet. Was je even op de verkeerde plaats, heb je per ongeluk iets verkeerds gegeten, is het aangeboren (het inmiddels beruchte DNA) of is het een lullig ongeluk? Hoe je het ook bekijkt, het blijft pech. Dat is ook meteen het moeilijkste. De pech accepteren.

Eenmaal ziek besef je dat het gedaan is met de maakbaarheid van de wereld en zelfs met die van je lijf. Je bent van het ene moment op het andere moment machteloos aangewezen op de wereld van de genezers. Zij beloven je weer heer en meester te worden over lijf en leden. Beloftes die niet altijd waar gemaakt worden zodat je begint te vrezen dat je goddelijke bewustzijn het samen met je lijf zal begeven. Wat dan rest is het levenloze lichaam dat teruggeven wordt aan waar het vandaan is gekomen. Vanuit het niets naar het niets.

Gelukkig was ik slechts voor een onschuldige aandoening bij mijn huisarts, zo onschuldig dat ik me die niet eens meer kan herinneren. Mijn huisarts is een van de vriendelijkste, aardigste en beste die ik ooit gehad heb. Een wat je noemt arts voor en onder de mensen. Ik noem hem Hans. Eigenlijk heet hij Cor maar Hans past beter bij hem. Dat heb je soms met namen. Je hebt mensen waarvan de naam niet past bij hun verschijning. Een Monique die er uitziet als een Ingrid of een Henk die praat alsof hij Eugéne heet.

Hans zorgt buitengewoon goed voor zijn patiënten. Dat begint al met twee keer per dag consult. Des morgens van 9 tot 11 uur, des namiddags van 6 tot 9 uur. Op stipt negen uur in de morgen of of om zes uur des avonds maakt hij de deur van zijn praktijk aan de zijkant van zijn private woning open. Dan staat er al een rijtje wachtenden klaar voor consult, meestal een stuk of drie vier. In de volgorde van de rij schuiven we de wachtkamer binnen waar drie rijen stoelen langs even zoveel muren op ons staan te wachten.

De wachtkamer is geen voorgeborchte van een ziekenzaal, geen aankondiging van een toekomstige lijdensweg naar de dood maar een ruim bemeten kamer met zacht licht als van een huiskamer. Er ligt een hoop te lezen, de bekende roddelbladen, Suske en Wiskes en serieuze weekbladen. Aan de muur hangen smaakvolle reproducties of treffende foto’s. In de hoek staat een kleine TV die je kunt bedienen. Zoals overal lezen de meeste wachtenden niet. Ze kijken peinzend voor zich uit waarschijnlijk met hun gedachten bij hun ongemak.

De TV is een dankbare afleiding. Meestal staat een Vlaamse soap op. In een soap kun je gemakkelijk in en uitstappen. Het maakt niet uit waar je begint te kijken en waar je ophoudt. Soaps hebben een eeuwigdurende plot. Ze gaan nergens over. Het zijn aangeklede emoties. Ze draaien om problemen met geld, liefde en seks. Het komt erop aan om met ernstige mimiek de problemen tot drama te maken, drama op de vierkante centimeter. De acteurs voeren als huisvrienden een toneelstuk in een rijwoning op.

Wij in de wachtkamer kijken en zwijgen voornamelijk. Als er gepraat wordt, wat een enkel keer het geval is, dan is het op fluistertoon. Niemand wil de ander storen in zijn overpeinzingen. Het blijft bij een bescheiden praatje over de lange wachttijd, wie er aan de beurt is en dat het weer mee of tegen zit. Het lange wachten wil mij wel eens dwars zitten wat niet eerlijk is. Hans maakt namelijk zijn spreekuur zo lang als nodig is. Ziek zijn kent geen tijd, vindt Hans.

(morgen verder)
 

What do you want to do ?
New mail