Posts tonen met het label stents. Alle posts tonen
Posts tonen met het label stents. Alle posts tonen

dinsdag 17 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT? (SLOT)

 

De echo onderzoekskamer

Vandaag zullen er drie stents geplaatst worden. De andere twee benodigde stents zullen bij een volgende ziekenhuisopname geplaatst worden. Vlak voordat hij begint, stelt hij me gerust. Uit ervaring weet ik dat er niks anders op zit dan te vertrouwen op deze vreemd sprekende chirurg en zijn hulptroepen. Op de valreep ben ik toch nog zo nieuwsgierig en brutaal dat ik hem vraag waar hij vandaan komt. Tot mijn verbazing en verrassing is hij een Syrische vluchteling. Rare gedachte dat ik vanwege een burgeroorlog in Syrië, een land dat ik ondanks mijn vele reizen niet ken, nu door een arts uit dat vreemde land van een hartinfarct gered ga worden. Zoiets kun je haast niet verzinnen.

Aangezien je bloedvaten en hart gevoelloos zijn, hoef ik niet in slaap gebracht te worden. Ik kan de operatie volgen via de linksboven  hangende TV schermen. Die zijn voor de artsen om goed te kunnen zien wat ze doen daar binnen in mijn lijf maar ik mag gerust meekijken. Zoals hij gezegd heeft, zal hij proberen de stents via de ader van de pols naar mijn hart te brengen. Kort daarna voel ik dan ook moeizaam gepruts bij mijn pols. Niet pijnlijk, wel vervelend. Het gaat blijkbaar moeilijk. Na enige tijd buigt hij zich over me en kondigt aan dat ze het via mijn lies gaan proberen. Dat gaat meteen goed.
 

Via de lies naar het hart. Ook goed, denk ik als het maar doorgaat nu ik hier toch lig. Even komt de gedachte bij me op dat het net zo goed fout kan gaan en ik nooit meer op zal staan. Die gedachte verdring ik vlug. Waarom zou het fout gaan? Voor de artsen is het een routineklus zoals een loodgieter een afvoerpijp ontstopt. Dank zij de TV schermen heb ik enige afleiding. Ik probeer te begrijpen wat ik zie maar dat is moeilijker dan ik dacht. Het ziet er nogal ingewikkeld uit. Ik probeer ondanks de sterke lampen boven me een beetje weg te dromen.

Na verloop van tijd, ik weet niet hoe lang word ik de operatiekamer uitgereden en teruggebracht naar mijn tweepersoons ziekenkamer. Ik zie dat ik een buurman heb gekregen, ook hartpatiënt. Nadat ik een beetje ben bijgekomen, maken we kennis. Hij is hier al voor de derde keer. De een gaat regelmatig wandelen, de ander naar een ziekenhuis.

Herhaaldelijk op de dag stapt mijn buurman uit zijn bed en verdwijnt voor een tijdje uit zicht. Wat gaat hij doen? Ik vraag het hem als hij weer eens een keer op het punt staat zijn bed uit te stappen. Ik val nog net niet uit mijn bed van verbazing als hij me koeltjes vertelt dat hij gaat roken. Hoezo roken? Hartpatiënten roken toch niet of toch niet meer, wijs als ze geworden zijn door hun ervaringen? Dat kan zijn,  maar hij wil persé roken. In het ziekenhuis hebben ze begrepen dat daar weinig tegen te doen is. Je kunt een volwassen moeilijk handboeien aandoen en vastketenen aan zijn bed. Dus laten ze hem begaan.

Verslaving is voor een normaal mens niet te begrijpen. De rede heeft het verloren van het verslaafde lijf en dat gebeurt niet alleen met rokers. Je hebt allerlei verslaafden, zelfs seksverslaafden heb ik me laten vertellen. Na een kort ziekbed mag ik met een papieren zak vol medicijnen naar huis en de aanzegging dat ik over 3 maanden terug moet komen voor de andere twee stents. Ik vraag de verpleegster maar niet of ik nu weer seks mag hebben. Dat zal ik zelf maar uitzoeken. 

Nabeschouwing

Ik denk dat ik mag vaststellen dan mijn huisarts mijn leven heeft gered of in ieder geval voorkomen dat ik met een hartinfarct thuis op de bank kwam te liggen of wie weet nog erger van mijn koersfiets was gevallen. Waar een huisarts al niet goed voor is. Ik kan ook nog melden dat ik na de operaties weer voluit kon koersfietsen over de dijk bij de Schelde en door de polders van Klein Brabant. Op zulke momenten voel je pas hoe schoon het leven is.

What do you want to do ?
New mail

maandag 16 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT? DEEL 4

In het ziekenhuis

 

Na enige tijd kwam de vriendelijke assistente kijken hoe het ging. Ze scheurde wat vellen met grafieken los, wierp er een blik op en rende weg waarbij ze nog riep dat ze zo terug zou zijn. Ik bleef ijverig door trappen. Ineens waaide de assistente met Hartberg zelf binnen. Ze riep paniekerig dat ik onmiddellijk van de fiets moest stappen en op bed gaan liggen. Verbouwereerd stopte ik met trappen en hees me van de fiets. Ze drong aan dat ik op bed moest gaan liggen.

Ze bogen zich over het restant grafieken wat ik in die tussentijd nog bij elkaar had gefietst. Hartberg nam de koe bij de hoorn. Ik stond op het punt een hartinfarct te krijgen en moest derhalve onmiddellijk, maar dan ook onmiddellijk naar het ziekenhuis. Ik begreep er niks van. Ik voelde me prima en had net nog op de fiets gemerkt dat ik nog steeds fit genoeg was om er flink de sokken in te zetten. Waar hadden ze het over?

Zonder enige uitleg, behalve dat ik op het punt stond een hartinfarct te krijgen, werd mij bevolen naar het ziekenhuis te vertrekken alwaar ik na een telefoontje van Hartberg als hartpatiënt zou worden opgenomen. Ik zag dat niet zitten. En mijn vrouw dan die zit thuis en weet van niks en moest ik dan geen spullen meenemen en moest de auto daar dan maar blijven staan? Maar al die bezwaren telden niet. Ze hielden het pistool van het dreigende hartinfarct zo scherp gericht op mijn borst totdat ik mij zou overgeven. Ik weigerde om meteen vanuit de praktijk naar het ziekenhuis te gaan. Ik hield stand.

Eerst naar huis, mijn vrouw inlichten, spullen ophalen en dan naar het ziekenhuis. Hartberg stelde een nieuw plan op. Morgenvroeg om zeven uur moet ik me melden bij Spoed in het ziekenhuis Middelheim in Antwerpen. Hij zorgt ervoor dat ze op de hoogte zijn zodat ik onmiddellijk kan worden opgenomen. Aldus afgesproken vertrok ik naar huis. Met mijn hand op de deurklink roept de assistente mij nog na “en geen seks vannacht”. Alsof mijn hoofd daar nog naar stond.

Mijn vrouw is gelukkig niet het paniekerige type. Zij is in de loop der jaren gewend geraakt aan avontuurlijke onzekerheden. Dat kon ook moeilijk anders met mijn werk bij de Verenigde Naties en nu bij de internationale vakbeweging . Ze zoekt samen met mij de benodigde spullen voor een ziekenhuisverblijf bij elkaar en doen het in een rolkoffertje, mijn reiskoffertje voor Europese vluchten. Om zeven uur stipt in de ochtend staan we bij de Spoed van het ziekenhuis Middelheim in Antwerpen. IK word meteen in een rolstoel naar mijn ziekbed gebracht.

Ik heb al veel ziekenhuizen ook in Vlaanderen meegemaakt en ik ben er nog altijd goed uit gekomen. Ik maak me niet al te ongerust. Van nu af aan ben ik in handen van artsen, verpleegsters en aanverwante hulpgevers. Dat is nu eenmaal zo. In Vlaamse ziekenhuizen is men buitengewoon vriendelijk en gedienstig ondanks dat het toch reusachtige ziekenhuizen zijn, vooral het academisch ziekenhuis in Leuven. Ondanks dat is de menselijke maat van de zieke mens er niet verloren gegaan.

De volgende dag al word ik naar de operatiekamer gereden. Een arts met een voor mij vreemd accent heet me welkom en gaat in de operatiekamer naast mijn bed op wieltjes zitten. Met balpen en een papiertje legt hij me uit wat hij en zijn gevolg met me gaan doen. Hij maakt een primitieve tekening van mijn hart met bijbehorende bloedvaten. Hier en daar staat een streep dwars door een bloedvat. Die zijn dicht geslibd waardoor er geen bloed meer doorheen kan. Dat mijn hart het toch is blijven doen komt omdat het bloed uit eigener beweging nieuwe wegen langs de haarvaten heeft gezocht om het hart te blijven voeden. Het lichaam is een wonder.

What do you want to do ?
New mail