Posts tonen met het label wachtkamer. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wachtkamer. Alle posts tonen

woensdag 11 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT DEEL 2

 

De Wachtkamer

Zodra je door Hans wordt uitgenodigd zijn spreekkamer binnen te treden, smelt mijn ergernis als sneeuw voor de zon. Ik sta op en volg Hans bijna opgelucht naar zijn kabinet want zo kun je zijn spreekkamer wel noemen. Geen onderzoekskamer maar een salon waar je van gedachten kunt wisselen over je problemen. Hij nodigt je uit te gaan zitten voor een bureau dat er wezen mag. Een ouderwets groot formaat houten bureau dat degelijkheid en vertrouwen uitstraalt. Het licht is gedempt gezellig. Ook hier reproducties en foto’s aan de wanden. Achter hem hangt een prachtige uitvergrote foto van Manhattan. Vanachter zijn bureau vraagt hij wat er aan de hand is. Hij wacht rustig af wat je te vertellen hebt. Ik heb het gevoel dat mijn probleem in goede handen is.

Soms wordt mijn relaas onderbroken door de telefoon. Hans verontschuldigt zich en neemt op. Hij luistert geduldig, maakt hier of daar een opmerking, geeft een uitslag door van het labo of een röntgen foto, kijkt op het scherm van zijn computer, zegt dat hij of zij een recept kan komen halen of belooft de volgende dag langs te komen. Soms vraagt hij om alsnog op spreekuur te komen, na negen uur. Even aanbellen en dan zal hij opendoen.


Voor de recept ophalers heeft Hans een speciale procedure bedacht. Je hoeft niet naar de wachtkamer. Je mag op de deur kloppen van de spreekkamer. Hij kijkt doet de deur een stukje open om te zien zie er staat, sluit de deur, schrijft het recept uit en geeft het door de half geopende deur aan de wachtende. Die kan weer vooruit. Hij verontschuldigt zich voor het oponthoud en nodigt mij uit verder te gaan met mijn verhaal.

Na mijn verhaal over een onverklaarbaar ongemak of pijn nodigt hij me uit op het bed te gaan liggen dat onopvallend in een hoek van zijn spreekkamer staat. Na een kort onderzoek volgt enig advies en overleg over behandeling, medicijnen en mogelijk een nader specialistisch onderzoek. Tussendoor maakt hij een praatje. Hij en ik spreken meestal over onze gemeenschappelijke hobby fotografie.

We wisselen ervaringen uit over digitale camera’s en lenzen. Soms laat hij me foto’s zien die hij met zijn pas aangeschaft digitale camera gemaakt heeft. Terwijl ik me bezig houdt met documentaire en straatfotografie, heeft Hans zich gespecialiseerd in de fotografie van het heelal. Hij heeft daarvoor zelfs een kleine sterrenwacht achter in zijn tuin gebouwd zodat hij ’s nachts met speciale camera’s en lenzen foto’s tot diep in het heelal foto’s kan maken.
 

(morgen verder)

What do you want to do ?
New mail

dinsdag 10 november 2020

HOE WORD JE HARTPATIËNT? DEEL 1

Het kabinet van de huisarts met een stagiaire.

Hoe word je hartpatiënt? Bij mij ging dat van de ene dag op de andere dag zoals met de meeste ziektes die ik heb gehad. Op een kwade dag klopt een ziekte aan je deur en zie er dan maar weer eens af te komen. Waarom de ziekte bij je langs komt? Dat weet je nooit. Natuurlijk, iedereen doet zijn best om daarop een antwoord te geven maar een echt antwoord is er niet. Was je even op de verkeerde plaats, heb je per ongeluk iets verkeerds gegeten, is het aangeboren (het inmiddels beruchte DNA) of is het een lullig ongeluk? Hoe je het ook bekijkt, het blijft pech. Dat is ook meteen het moeilijkste. De pech accepteren.

Eenmaal ziek besef je dat het gedaan is met de maakbaarheid van de wereld en zelfs met die van je lijf. Je bent van het ene moment op het andere moment machteloos aangewezen op de wereld van de genezers. Zij beloven je weer heer en meester te worden over lijf en leden. Beloftes die niet altijd waar gemaakt worden zodat je begint te vrezen dat je goddelijke bewustzijn het samen met je lijf zal begeven. Wat dan rest is het levenloze lichaam dat teruggeven wordt aan waar het vandaan is gekomen. Vanuit het niets naar het niets.

Gelukkig was ik slechts voor een onschuldige aandoening bij mijn huisarts, zo onschuldig dat ik me die niet eens meer kan herinneren. Mijn huisarts is een van de vriendelijkste, aardigste en beste die ik ooit gehad heb. Een wat je noemt arts voor en onder de mensen. Ik noem hem Hans. Eigenlijk heet hij Cor maar Hans past beter bij hem. Dat heb je soms met namen. Je hebt mensen waarvan de naam niet past bij hun verschijning. Een Monique die er uitziet als een Ingrid of een Henk die praat alsof hij Eugéne heet.

Hans zorgt buitengewoon goed voor zijn patiënten. Dat begint al met twee keer per dag consult. Des morgens van 9 tot 11 uur, des namiddags van 6 tot 9 uur. Op stipt negen uur in de morgen of of om zes uur des avonds maakt hij de deur van zijn praktijk aan de zijkant van zijn private woning open. Dan staat er al een rijtje wachtenden klaar voor consult, meestal een stuk of drie vier. In de volgorde van de rij schuiven we de wachtkamer binnen waar drie rijen stoelen langs even zoveel muren op ons staan te wachten.

De wachtkamer is geen voorgeborchte van een ziekenzaal, geen aankondiging van een toekomstige lijdensweg naar de dood maar een ruim bemeten kamer met zacht licht als van een huiskamer. Er ligt een hoop te lezen, de bekende roddelbladen, Suske en Wiskes en serieuze weekbladen. Aan de muur hangen smaakvolle reproducties of treffende foto’s. In de hoek staat een kleine TV die je kunt bedienen. Zoals overal lezen de meeste wachtenden niet. Ze kijken peinzend voor zich uit waarschijnlijk met hun gedachten bij hun ongemak.

De TV is een dankbare afleiding. Meestal staat een Vlaamse soap op. In een soap kun je gemakkelijk in en uitstappen. Het maakt niet uit waar je begint te kijken en waar je ophoudt. Soaps hebben een eeuwigdurende plot. Ze gaan nergens over. Het zijn aangeklede emoties. Ze draaien om problemen met geld, liefde en seks. Het komt erop aan om met ernstige mimiek de problemen tot drama te maken, drama op de vierkante centimeter. De acteurs voeren als huisvrienden een toneelstuk in een rijwoning op.

Wij in de wachtkamer kijken en zwijgen voornamelijk. Als er gepraat wordt, wat een enkel keer het geval is, dan is het op fluistertoon. Niemand wil de ander storen in zijn overpeinzingen. Het blijft bij een bescheiden praatje over de lange wachttijd, wie er aan de beurt is en dat het weer mee of tegen zit. Het lange wachten wil mij wel eens dwars zitten wat niet eerlijk is. Hans maakt namelijk zijn spreekuur zo lang als nodig is. Ziek zijn kent geen tijd, vindt Hans.

(morgen verder)
 

What do you want to do ?
New mail