Posts tonen met het label gemeentemuseum den haag. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gemeentemuseum den haag. Alle posts tonen

woensdag 12 december 2018

FOTOBLOG: MUSEUM BEZOEKERS 3

Gemeentemuseum Den Haag, 5 oktober 2018


idem


Idem


Idem


Idem

maandag 26 november 2018

FOTOBLOG: MUSEUMBEZOEKERS 2













zondag 11 november 2018

FOTOBLOG: MUSEUMBEZOEKERS

Gemeentemuseum Den Haag, 5 okt. 2018


Gemeentemuseum Den Haag, 5 okt. 2018


Gemeentemuseum den Haag, 5 okt. 2018


Gemeentemuseum den Haag, 5 okt. 2018


Gemeentemuseum den Haag, 5 okt. 2018

zondag 10 juni 2018

DE ONVOLTOOIDE VAN MONDRIAAN

Piet Mondriaan (1872-1944), Victory Boogie Woogie, olieverf en papier op canvas,
New York 1942-1944 (127x127 cm)
In bezit van het Gemeentemuseum Den Haag





















woensdag 30 mei 2018

JEAN BRUSSELMANS IN HET HAAGS GEMEENTEMUSEUM

Zelfportret met schildersezel, 1935
Brusselmans is hier 51 jaar oud. 
We zien een ingetogen zelfportret van een robuuste man met klompen aan, 
symbolisch voor zijn eenvoud en armoede.
Op het doek staan brede streken verf alsof hij wil zeggen dit is wat ik heb: 
verf, penselen, palet, een ezel en mijn vakmanschap als schilder. 
Dit ben ik en ik kan niet anders.

Het Gemeentemuseum Den Haag zegt het zelf, de Belgische schilder Jean Brusselmans is een vergeten schilder. Onterecht vonden ze blijkbaar want ze hebben een overzichtstentoonstelling van zijn werk gemaakt. Gelukkig maar want ondertussen had mijn vriend A. mij op Brusselmans geattendeerd. Hij kent Brusselmans nog van zijn tijd op de kunstacademie in Tilburg. Daar had hij geleerd over de Vlaamse expressionisten, impressionisten, de Latemse school en dus ook Brusselmans.

Stilleven met Rode Kruik, 1933
Een schilderij van dagelijkse gebruiksvoorwerpen geordend als een feest der dingen
met daar boven als om het af te ronden dansende bloemetjes.
Brusselmans zoekt zijn thema's en inspiratie in het dagelijkse leven.
Hij is geen schilder van grootse drama's en gevoelens maar van de eenvoudige
en dagelijkse dingen des levens.

Brusselmans (1884-1953) was een tijdgenoot van Mondriaan (1872-1944) en Picasso(1881- 1973). Je kunt je afvragen hoe hij als tijdgenoot tussen deze twee grootmeesters van de schilderkunst past. In het algemeen kun je zeggen dat Brusselmans in zijn abstractie lang niet zo ver gaat als Mondriaan. Net als bij Picasso blijft de echte wereld zijn ankerpunt maar zonder die te kopiëren. Brusselmans schept zich een eigen wereld net als Picasso.

Winter in Dilbeek, 1954 (Dilbeek is een Vlaamse deelgemeente van Brussel)
Wat me aan dit schilderij verbaasde, is de onhandige manier 
waarop de rode zon in gele en roze kleuren 
boven het sneeuwlandschap is geplaatst. 
Het gele licht wordt als twee vlekken weerkaatst door twee muren. 
Voor het rest is het een somber schilderij.
In het museum hangt een identiek schilderij met dezelfde titel 'Winter in Dilbeek' 
maar dan zonder die opvallend gekleurde zonsondergang
 behalve dan de rode zon.
Beide schilderijen moeten vlak na elkaar gemaakt.

Vond hij het schilderij met alleen de rode zon te somber, te kleurloos?
Het landschap is vooral links nogal somber en dik aangezet. 
Dat is bij het andere schilderij wat lichter waardoor het geheel meer in evenwicht is.
In 1950 schildert hij nog eens hetzelfde landschap maar zonder sneeuw maar wel dezelfde boom.
Omdat ook dat een droevig gestemd landschap is, valt de vogel die links vliegt juist op.
Ik vermoed dat het landschap, een uitzicht is uit zijn huis.

Hij bekommert zich niet om het  klassieke “perspectief” dat in de schilderkunst de grootste bijdrage is aan de “net echt” illusie. Tot ver in de negentiende eeuw was het perspectief de meest geslaagde goocheltruc van kunstschilders om de kijker de illusie te geven dat ze zo goed als naar de werkelijkheid zelf keken. Een illusie waar ondanks de uitvinding van de fotografie veel mensen nog steeds van onder de indruk raken.

De regenboog, 1932
In een over het algemeen somber schilderij, een grijs-witte, woelige zee met zwarte bootjes en een zwaar blauwe hemel met links verticale strepen die een regenbui moeten verbeelden, hangt als een
soort feestelijke decoratie een felgekleurde regenboog.
Het is alsof Brusselmans ons wil vertellen dat de wereld geen pretje is maar er toch altijd wel ergens weer hoop aan de horizon ligt.

De tegenstelling tussen de regenboog en het sombere landschap
geeft het schilderij een spanning waardoor je blijft kijken.
Een schilderij om aan de muur te hebben in je slaapkamer aan het voeteneind van je bed
zodat je 's morgens met nieuwe moed aan de dag begint.

Brusselmans kiest voor het zogenaamde ‘primitieve perspectief’ waarbij de volgorde van de dingen op het doek de diepte suggereert. Kinderen doen dat spontaan vaak ook zo. Maar het gaat Brusselmans, Picasso en andere schilders niet om zoveel mogelijk de echte wereld weer te geven maar om langs de weg van de echte wereld hun gevoelens te uiten over die wereld een dat met schilderkunstige middelen als compositie, kleur en thema.

Het Grote Interieur, 1939
Temidden van een feest van eenvoudige, dagelijkse dingen, zit ene vrouw te lezen.
Ook al gene spectaculaire of aandacht vragende activiteit.
Integendeel, van het tafereel gaat rust en bezinning uit zoals
we dat ook zien in schilderijen van Vermeer.
Het raam met de gordijntjes is komisch, 
alsof je een poppenkast ziet.
Nou ja, het leven is ook een poppenkast.

Wat we bij Brusselmans zien is dat hij de wereld reconstrueert. Hij schildert geen wolken maar construeert ze. Hetzelfde doet hij met landschappen, stillevens enz. Hij neemt de schilderkunstige vrijheid om de dingen te schilderen zoals hij ze ziet, beleeft of voelt. Kennismaking met die wereld van Brusselmans voelt als een bevrijding en dat nu is kunst.

Naakt met Schelp, 1945
Geen spannend naakt, niet in het minst erotisch.
Ze staat er wat verlegen, zelfs onbeholpen bij.
De schelp is een symbool voor vruchtbaarheid.
heeft Brusselmans dat ook zo bedoeld?
De compositie is merkwaardig.
Het lijken wel twee schilderijen.
Aan de ene kant het naakt met schelp, vaas en schilderij,
aan de andere kant het bloedgordijn waar je langs moet kijken
om het naakt te zien.
Ze is liefdevol en zonder gène geschilderd.


Van de wereld van Brusselmans of het nu een landschap is, een naakt, een portret of stilleven, er gaat rust vanuit en stilte. Je kun mediteren bij zijn schilderijen. Zijn onderwerpen zijn gewoon, zelfs doodgewoon of alledaags en dat ook geeft innerlijke rust en leidt tot bezinning op het alledaagse leven.

De tentoonstelling ‘Jean Brusselmans’ is te zien in het Gemeentemuseum den Haag t/m 10 juni.

dinsdag 16 augustus 2016

DUTCHLAND 57: DEN HAAG

Rood accent bij een Lüpertz, gemeentemuseum den Haag, 2009


Mijn vriend Willem in het Gemeente museum Den Haag, 2009


Gesprek van museumbezoekers, Gemeentemuseum Den Haag, 2009


Portret van achteren, Gemeentemuseum Den Haag, 2009


Jongens bij tramhalte, Den Haag 2009


Mondriaan's Victory Boogie Boogie in het Gemeentemuseum den Haag, 2009


4 Vazen, Gemeentemuseum Den Haag 2009


Heer tussen 6 Dames, Gemeentemuseum den Haag 2009

dinsdag 12 juli 2016

DUTCH-LAND 56:GEMEENTEMUSEUM DEN HAAG

Markus Lüpertz, Gemeentemuseum Den Haag, 2011


Diny op Lüpertz tentoonstelling, Gemeentemuseum Den Haag, 2011


Emile Moerkerken, Portret, Fotomuseum Den Haag, 2011


Het Roze Pak, Fotomuseum Den Haag, 2011


Gemeentemuseum Den Haag, 2011


Panamarenko, Vliegtuig Cockpit, Gemeentemuseum Den Haag, 2009


Panamarenko, Gezicht van de Patopillo Vlieger, Gemeentemuseum Den Haag, 2011

dinsdag 4 augustus 2015

DUTCH-LAND 45

Naakt met Fietsen, Amsterdam 2009

Het is al weer een tijd geleden maar ik denk dat de meeste foto's van de galeries met fietsen zijn gemaakt in de Spiegelstraat in Amsterdam, tegenover het Rijksmuseum. het is eens een andere manier om de fiets in Amsterdam in beeld te brengen. In de loop der jaren is de fiets aan de gracht, liefst op een brug, symbolisch geworden voor Amsterdam. De foto met de fiets in Den Haag is om er aan te herinneren dat in andere Nederlandse steden ook gefietst wordt.

Gallery met Fiets, Amsterdam 2009


Een Van Dongen met Rode Fiets, Amsterdam 2009


Fiets en Kunst in de Galerie, Amsterdam 2009


Gezichten, Amsterdam 2009


Machteloos voor een Vrouw, Amsterdam 2009


De Fiets, Den Haag 2009
Is Amsterdam de stad van Rembrandt, Den Haag is dank zij het Gemeentemuseum een beetje de stad van Piet Mondriaan geworden.  Dank zij het Mauritshuis is Den Haag trouwens ook een beetje de stad van Johannes Vermeer. Eigenlijk zou dat zijn geboorteplaats Leiden moeten zijn maar die stad heeft geen schilderij van Vermeer. Net zoals de stad Den Bosch geen schilderij van Hieronymus Bosch heeft, de stad waar Bosch geboren en gewerkt heeft. 

De geboortestad van Piet Mondriaan is Amersfoort. Zijn geboortehuis is het museum "Het Mondriaanhuis".  Het was wel zo dat Mondriaan voor het eerst twee van zijn werken op een tentoonstelling in Den Haag exposeerde (1890). Je zou dus kunnen zeggen dat de schildercarrière van Mondriaan in Den Haag begonnen is. De 2 tentoongestelde werken zouden toen goed ontvangen zijn. 

Grijze Krans, Gemeentemuseum Den Haag 2009


Mondriaan's Onvoltooide: 'Victory Boogie Woogie' (1942-1944), Gemeentemuseum Den Haag 2009